Mag-log inHindi ko dapat inuulit ang parehong lalaki nang higit sa dalawang beses. Iyon ang pang-apat na patakaran ko, hindi isinulat ni Madame, kundi ng sarili ko. Dahil ang mga lalaking bumabalik ay nagsisimulang mag-isip na may karapatan sila.
Pero bumalik si Axel Villareal. Lunes, Miyerkules, Biyernes. Palagi, Room Seven. Palagi, reserved. At palagi, ganito: hindi siya humihingi ng kahit ano. Umuupo lang siya. Nag-uusap kami. Tinatanong niya kung anong paborito kong kulay (hindi ko sinasagot), kung natatakot ba ako sa dilim (hindi), kung may pangarap pa ba ako (tinawanan ko lang siya). At bawat gabi, sinusubukan kong sirain ang katahimikan niya, dahil ang katahimikang iyon ang pinakamapanganib na bagay na naranasan ko sa buhay. Bago ako umuwi nang gabing iyon, pinatawag ako ni Madame Cleo sa opisina niyang puno ng pulang velvet at mga litrato ng mga babaeng matagal nang umalis. “Umupo ka.” Hindi siya nagtaas ng boses; hindi iyon ang estilo niya. “Tatlong beses nang binabayaran ni Mr. S ang buong gabi, pero wala pang isang oras ang ginugugol niya sa loob. Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin niyon?” “Na mayaman siya at may sira sa ulo.” “Na may binabantayan siya.” Binuksan niya ang drawer at inilabas ang isang puting envelope na walang pangalan. “Iniwan niya ito para sa’yo kanina. Sabi ko, bawal ang regalo. Sabi niya, hindi iyon regalo.” Nanginginig ang kamay kong tumanggap. Walang laman kundi isang maliit na susi at isang index card na may mabilis at matalim na sulat-kamay: Para sa araw na handa ka nang umuwi. “Hindi ko alam kung anong bahay ang tinutukoy niya,” sabi ko. “Hindi ko rin,” sagot ni Madame Cleo, at tumitig siya sa akin nang matagal. “Pero ang lalaking marunong magsulat ng ganyan, Sasha, ay hindi bumibili ng babae. Naghahanap siya.” Ibinalik ko ang susi sa envelope at isinilid sa pitaka. Sinabi ko sa sarili kong itatapon ko iyon pagdating ko sa apartment. Hindi ko itinapon. Noong ikaapat na gabi, nagpasya akong tapusin ang laro. “Tumayo ka,” utos ko. Umiling siya. “Sige,” ngiti ko, “ako na lang ang gagalaw.” Umupo ako sa tabi niya, pero ngayon, mas malapit. Mas malapit pa kaysa sa patakaran. Ang tuhod ko ay dumikit sa tuhod niya, at naramdaman kong tumigas ang buong binti niya, parang bato. Inilagay ko ang kamay ko sa hita niya, sa ibabaw ng madilim na slacks, at hinayaan kong dumausdos ito, dahan-dahan, na parang wala lang, na parang aksidente lang, pataas. Hindi siya huminga. Ramdam ko ang init ng katawan niya kahit sa makapal na tela. Ramdam ko ang tensyon ng bawat kalamnan. Nang marating ng palad ko ang bahagi kung saan nagtatagpo ang hita at balakang, huminto ako, hindi lumagpas, hindi umatras, nakapahinga lang doon, mabigat at mainit, at tinitigan ko ang mukha niya. Nakapikit na siya. Mahigpit ang hawak niya sa baso, at namumuti ang mga daliri niya. Sa leeg niya, nakita kong pumintig ang ugat nang mabilis, mas mabilis pa kaysa sa tugtog ng jazz sa labas. “Sasha,” paos niyang sabi, parang pangalan ko lang ang natitira niyang salita. “Huwag.” “Bakit?” bulong ko sa tenga niya, ang labi ko ay halos dumampi sa balat niya. “Ayaw mo ba?” “Gusto ko.” Binuksan niya ang mata, at ang tingin na iyon ay hindi ko malilimutan: gutom, galit, at nagsisisi, sabay-sabay. “Iyon ang problema.” Dahan-dahan niyang hinawakan ang pulso ko, hindi marahas, hindi mapilit, at inalis ang kamay ko sa hita niya. Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. Walang lalaking tumanggi sa akin sa limang taon ko dito. “May fiancée ako,” sabi niya, mababa at mabigat. “Ikakasal na kami sa susunod na buwan.” “Eh di sana hindi ka nagpa-reserve sa akin.” “Sana nga.” Binitiwan niya ang pulso ko, pero hindi niya inalis ang tingin. “Hindi ko rin maintindihan kung bakit ako bumabalik.” Tumayo ako, inayos ang strap ng dress, at ngumiti nang matamis at malamig, ang ngiting ginagamit ko sa mga lalaking gusto kong mapahiya. “Alam mo ba kung ano ang tawag sa lalaking may fiancée pero bumabalik pa rin sa babaeng binabayaran niya?” “Ano?” “Normal.” Kinuha ko ang pitaka kong maliit. “Lahat kayo pare-pareho.” Hindi siya sumagot. Pero habang palabas ako, narinig ko ang boses niyang mahina, halos hindi ko mapakinggan: “Hindi ako katulad nila, Elle.” Napahinto ako sa pintuan. Hindi ako lumingon. Elle. Walang nakakaalam ng pangalang iyon sa lugar na ito. Hindi si Madame. Hindi ang mga kasamahan ko. Hindi kahit sino. Nang lumingon ako, nakaupo pa rin siya sa sofa, nakatingin sa baso niya. Walang bakas ng pagkakamali sa mukha niya. Baka narinig niya lang sa isang tao. Baka mali ang dinig ko. Pero tumakbo ako palabas ng Room Seven na parang hinahabol ng multo. Sa dressing room, tinanggal ko ang takong ko at umupo sa sahig. Ipinikit ko ang mata at, kahit ayaw ko, bumalik ang alaala: ang gabing iyon, limang taon na ang nakalipas. Dalawang araw bago ang kasal namin ni Ethan. Umuwi ako nang maaga para sorpresahin siya. Bitbit ko ang cake na paborito niya. Pagbukas ko ng p***o ng kuwarto niya, nandoon ang kapatid kong si Chloe, nakahiga, walang saplot, at tumatawa nang malakas sa mga bisig ng lalaking ikakasal sa akin. Hindi ko pa nakakalimutan ang tunog ng cake box na nahulog sa sahig. Pero ang mas hindi ko makakalimutan ay ang sumunod: nang tumakbo ako pauwi, umiiyak, sumigaw sa harap ng mama ko, hindi siya nagulat. Hindi siya nagtanong. Ang sabi lang niya, habang inaayos ang hikaw sa harap ng salamin: “Alam ko, anak. Matagal na. Huwag mo nang palakihin. Hindi mo naman siya mamahalin habambuhay.” Iyon ang huling gabi ko sa mansyon. Nagmulat ako sa sahig ng dressing room at pinunasan ang luha na hindi ko alam na tumulo. Hindi na ako iiyak ulit dahil sa kahit anong lalaki. Lalo na sa lalaking nag-aangking ikakasal. Lalo na kay Axel Villareal. Kinaumagahan, nakita ko ang susi sa ibabaw ng mesa, nakatitig sa akin na parang may hinihintay. Hinawakan ko iyon, ang lamig ng metal ay tumagos sa palad ko, at sinubukan kong alalahanin kung may pintuang tugma ang hugis nito. Wala akong maalala. Pero sa tuwing ipinipikit ko ang mata ko, si Axel ang nakikita ko, at ang boses niya, tinatawag ako sa isang pangalang hindi ko kailanman ibinigay.Hindi ko alam kung sino ang unang gumalaw.Isang segundo, nasa pintuan kami, magkalapit ngunit hindi magkadikit, naghihintay ng isang taong magpapasya. Sa susunod, nasa loob na kami ng kuwarto ko, nakasara ang pinto sa likod niya, at ang likod ko ay nakasandal sa malamig na dingding habang ang mainit niyang palad ay nasa baywang ko.“Sabihin mong umalis ako,” hingal niyang sabi, ang noo niya ay nakadikit sa noo ko. “Sabihin mo, at aalis ako.”Dapat sinabi ko.Dapat nag-isip ako ng nanay kong natutulog sa kabilang dulo ng bahay. Dapat naalala ko ang kapatid kong nagtaksil, ang tatlong taong gulang na batang may mata ni Ethan, ang singsing na nasa kamay ng ibang babae para sa lalaking nasa harap ko.Pero ang sinabi ko ay: “Ikaw ang may fiancée.”“Alam ko.”“Ikaw ang dapat tumigil.”“Alam ko.” Hinaplos niya ang buhok ko, mabagal, para siyang takot na masira ako. “Pero ikaw ang unang babaeng gusto kong hindi tumigil.”Ako ang unang humalik.Hindi ito ang halik na ibinibenta ko. Hindi ito
Dinner. Siyempre may dinner.Sa mahabang mesa ng dining hall, nakaupo kami: si Mama sa ulunan, si Axel sa kanan niya, ako sa kaliwa, at sa tapat ko, isang upuang walang laman na hindi ko pinansin hanggang dumating ang taong pumuno rito.“Ate Elle!”Napatingala ako. Naka-pink na dress si Chloe, mas maganda at mas maamo kaysa sa naaalala ko. Bitbit niya ang isang batang babaeng may kulot na buhok. Tatlong taong gulang siguro, may mata na kilalang-kilala ko.“Ate, ito si Mika. Anak ko.” Nanginig ang boses ni Chloe. “Anak namin ni Ethan.”Parang may sumabog sa dibdib ko, pero hindi ko ipinakita. Matagal ko nang pinag-aralan ang ganitong sandali, ang sandaling magmumukha akong bato.“Maganda siya,” sabi ko, at nakita kong halos manghina sa ginhawa si Chloe. “Nasaan ang asawa mo?”“Hindi… hindi kami nagpakasal.” Yumuko siya. “Iniwan niya ako pagkapanganak ko.”Napatingin ako kay Mama. Tahimik lang siyang humihigop ng sopas, parang pinag-uusapan namin ang lagay ng panahon.Mapait akong napan
Hindi ko na nakita si Axel pagkatapos ng gabing iyon. Dalawang linggo. Dalawang linggo ng Room Seven na walang laman at ng pagtingin ko sa pinto tuwing may bumubukas, na hindi ko inaamin kahit sa sarili ko.Noong Huwebes ng umaga, habang natutulog ako sa maliit kong apartment, may kumatok.Isang matandang lalaking naka-barong at maayos ang buhok ang nasa pintuan, hawak ang sombrero sa dibdib. Nanlaki ang mata ko. Si Mang Teddy. Ang driver ng pamilya namin mula pa noong bata ako.“Señorita Brielle,” sabi niya, at halos mapaiyak ang matanda. “Limang taon ko kayong hinanap.”“Hindi niyo ako dapat natagpuan.”“Pinapauwi na po kayo ng mama ninyo.” Yumuko siya. “Ikakasal na po ulit si Madam Vienna. Gusto niyang nandoon kayo. Sabi niya… kahit ngayon lang.”Natawa ako, mapait. “Ikakasal ulit? Ang tagal nang patay ni Papa. At ngayon, bigla niyang naalala na may anak siya?”“Hindi po siya nagbago,” mahinang sabi ni Mang Teddy. “Pero may nagbago sa kanya. Hindi ko po alam kung ano. Basta, sabi n
Hindi ko dapat inuulit ang parehong lalaki nang higit sa dalawang beses. Iyon ang pang-apat na patakaran ko, hindi isinulat ni Madame, kundi ng sarili ko. Dahil ang mga lalaking bumabalik ay nagsisimulang mag-isip na may karapatan sila.Pero bumalik si Axel Villareal. Lunes, Miyerkules, Biyernes. Palagi, Room Seven. Palagi, reserved.At palagi, ganito: hindi siya humihingi ng kahit ano.Umuupo lang siya. Nag-uusap kami. Tinatanong niya kung anong paborito kong kulay (hindi ko sinasagot), kung natatakot ba ako sa dilim (hindi), kung may pangarap pa ba ako (tinawanan ko lang siya). At bawat gabi, sinusubukan kong sirain ang katahimikan niya, dahil ang katahimikang iyon ang pinakamapanganib na bagay na naranasan ko sa buhay.Bago ako umuwi nang gabing iyon, pinatawag ako ni Madame Cleo sa opisina niyang puno ng pulang velvet at mga litrato ng mga babaeng matagal nang umalis.“Umupo ka.” Hindi siya nagtaas ng boses; hindi iyon ang estilo niya. “Tatlong beses nang binabayaran ni Mr. S ang
Sa Maison Noctis, may tatlong patakaran: huwag magtanong ng tunay na pangalan, huwag tumanggap ng halik sa labi, at huwag na huwag mong hahayaang makita nilang may pakialam ka.Sinusunod ko ang tatlo, limang taon na.Alas-onse ng gabi, nasa dressing room ako, inaayos ang itim na silk dress na halos hindi na dress sa nipis. Pinahiran ko ng pulang lipstick ang labi ko, ang kulay na tinatawag ng mga kasamahan ko na “bad decision.” Sa salamin, hindi ko na nakikita si Brielle Valderrama, ang anak ng sikat na modelong si Vienna Valderrama, ang babaeng may sariling driver at sariling pangalan sa mga magazine. Ang nakikita ko ay si Sasha. Si Sasha ay walang nakaraan. Si Sasha ay may presyo.“Sasha,” sumilip si Madame Cleo, ang manager namin, na amoy mamahaling pabango at pera. “Room Seven. Reserved ka ni Mr. S. Ikatlong beses na niya ito ngayong buwan.”“Bakit ako lagi?”“Ikaw ang hinihingi niya. Hindi siya nag-uutos ng iba.” Ngumiti si Madame, parang may alam na hindi sinasabi. “Ayusin mo an







