LOGIN“สักปีหน้า เด็ก ๆ โตขึ้นอีกหน่อย เราน่าจะพากันไปเที่ยวทั้งครอบครัวนะ” พี่สาวของไลออนเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา เพราะเธอเองก็คิดถึงครอบครัวตัวเองทางฝั่งนี้มาก ๆ แต่ด้วยภาระเรื่องลูก ๆ และงานของสามีทำให้เธอขยับตัวไปไหนมาไหนลำบาก“งั้นให้เหมาเครื่องบินไปทัวร์ยุโรปกันสักสองเดือนดีไหม?” ไลออนเองก็เหมือนจะเห
เสียงถาโถมกายเข้าหาเนื้อแนบเนื้อดังกังวาน ตับ ตับ ตับ...เตียงขนาดใหญ่โยกย้ายไปตามแรงขับเคลื่อน คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดริมฝีปากตัวเองแน่นไม่ให้เปล่งเสียงครางออกมาแม้ว่าจะทั้งจุกและเจ็บในช่วงแรก ๆ ริมฝีปากร้อนไซ้ตามลำคอก่อนจะลงไปบีบสองเต้าและสลับดูดดื่มน้ำนมสดจากเต้าของเธอ พร้อมกับขย่มเข้าหาไปพลาง ๆ บี
สามเดือนต่อมา แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้เหมาะสำหรับเลี้ยงเด็กอ่อน เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ลิเดียกำลังนั่งพิงหมอนสามเหลี่ยม มือหนึ่งประคองลูกสาวตัวน้อย“ลูน่า” ที่กำลังดื่มนมจากอกแม่อย่างเพลิดเพลิน ส่วนอีกมุมหนึ่งของเตียง ไลออนกำลังนั่งกับลูกช
ณ ห้องคลอด โรงพยาบาลฮ่องกงวันที่ 31 ธันวาคมเวลา 23:30 น.เสียงร้องครวญครางของลิเดียดังก้องไปทั่วห้องคลอด เธอกัดฟันแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าออกตามที่หมอแนะนำ ความเจ็บปวดที่บีบรัดทั่วร่างทำให้เธอแทบหมดแรง ไลออนยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง มือใหญ่ของเขากอบกุมมือเล็กของเธอแน่นจนเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้น“
“คืนนี้มันสวยงามราวกับความฝันเลยนะคะ” ลิเดียพูดเบา ๆ เสียงของเธอแทบจะกลมกลืนไปกับสายลม แต่ไลออนได้ยินทุกคำชัดเจน“แต่มันไม่ใช่แค่ฝันนะ… เพราะเราสองคนทำให้มันกลายเป็นความจริงแล้วนี่ไง” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แฝงความรักและความมุ่งมั่นลิเดียหันหน้าขึ้นมาสบตาเขา ใบหน้าของเธออยู่ใกล้เพียงลมหายใจเดียว ไล
“ยังไม่หิวน่ะ ว่าแต่นี่ทำกระทงเองเหรอเลย?” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยื่นมือใหญ่จับกลีบดอกบัวมาวางบนใบตองตามเธอ ซึ่งใบตองก็แหลกคามือของเขาเลย“….” ร่างสูงยิ้มเจื่อน ๆ เพราะจากที่จะช่วยทำน่าจะช่วยพังกระทงเสียมากกว่า“มือหนักแบบคุณน่ะ นั่งมองเฉย ๆ ดีกว่านะคะ” ลิเดียหยุดมือที่กำลังจัดดอกไม้แล้วหันมามองเขา
“คุณหนู?” ดินพึมพำเบา ๆ ก่อนจะรีบวิ่งหลบวิถีกระสุนของไลออนในทันทีปัง ปัง ปัง!!! ไลออนกระหน่ำยิงไปทางดิน ซึ่งเขาก็ใช้จังหวะนั้นวิ่งหนีกระสุนห่าใหญ่เข้าไปในป่ารกข้างทางที่มืดสนิทนั้นปัง ปัง ปัง ๆ ๆ มาเฟียโหดไม่ได้ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ ปลายนิ้วเรียวเหนี่ยวไกปืนซ้ำ ๆ เข้าไปในความมืดมิด“นั่งรออยู่ในรถอย
“โทรไปบอกนายของพวกคุณว่า..…ถ้าเขาฆ่าคนของฉัน ฉันก็ยินดีจะฆ่าตัวตายตามเหมือนกัน” ลิเดียพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ดวงตาจับจ้องไปที่ลูกน้องของไลออนอย่างไม่หวั่นเกรงลูกน้องเบิกตากว้างทันที พวกเขาไม่เคยเห็นลิเดียแสดงออกแบบนี้มาก่อน พวกเขารีบถอยหลังเล็กน้อยก่อนที่หนึ่งในนั้นจะรีบวิ่งไปตามมาโครไม่นานหลังจ
“พู่ว...” ร่างสูงลุกขึ้นสวมใส่กางเกงอย่างเร่งรีบ ก่อนที่เขาจะถอดสูทตัวนอกออกพร้อมกับสวมกับให้กับคนตัวเล็กที่นอนตัวสั่นเทาอยู่บนโซฟาหลัง“ถ้าเธอครางแบบนี้ทุกรอบ x เธอได้ฉีกสักวันแน่ ๆ!” ร่างสูงคว้าแพนตี้ตัวบางของเธอเช็ดคราบน้ำกามที่เลอะเทอะตามเรียวขา และโซฟา ก่อนจะโยนทิ้งลงถังขยะไป พร้อมกับโอบช้อนตัว
“นอนเฉย ๆ สิ เธอจะลุกไปไหนหนักหนา?” ไลออนเอ่ยเสียงต่ำ ขณะที่เขานั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ ๆ มือหนาของเขาวางพาดไปที่พนักพิงราวกับจะควบคุมสถานการณ์ทั้งหมด“มันแค่แผลแก้วบาดเอง” ลิเดียยกมือขึ้นมา มองดูเลือดที่ไหลออกมาจากแผลที่โดนเศษแก้วบาด เธอกัดฟันแน่นพยายามไม่แสดงอาการใด ๆ“จริง ๆ ไม่ต้องมาโรงพยาบาลก็ได้”







