LOGIN“สักปีหน้า เด็ก ๆ โตขึ้นอีกหน่อย เราน่าจะพากันไปเที่ยวทั้งครอบครัวนะ” พี่สาวของไลออนเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา เพราะเธอเองก็คิดถึงครอบครัวตัวเองทางฝั่งนี้มาก ๆ แต่ด้วยภาระเรื่องลูก ๆ และงานของสามีทำให้เธอขยับตัวไปไหนมาไหนลำบาก“งั้นให้เหมาเครื่องบินไปทัวร์ยุโรปกันสักสองเดือนดีไหม?” ไลออนเองก็เหมือนจะเห
เสียงถาโถมกายเข้าหาเนื้อแนบเนื้อดังกังวาน ตับ ตับ ตับ...เตียงขนาดใหญ่โยกย้ายไปตามแรงขับเคลื่อน คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดริมฝีปากตัวเองแน่นไม่ให้เปล่งเสียงครางออกมาแม้ว่าจะทั้งจุกและเจ็บในช่วงแรก ๆ ริมฝีปากร้อนไซ้ตามลำคอก่อนจะลงไปบีบสองเต้าและสลับดูดดื่มน้ำนมสดจากเต้าของเธอ พร้อมกับขย่มเข้าหาไปพลาง ๆ บี
สามเดือนต่อมา แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้เหมาะสำหรับเลี้ยงเด็กอ่อน เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ลิเดียกำลังนั่งพิงหมอนสามเหลี่ยม มือหนึ่งประคองลูกสาวตัวน้อย“ลูน่า” ที่กำลังดื่มนมจากอกแม่อย่างเพลิดเพลิน ส่วนอีกมุมหนึ่งของเตียง ไลออนกำลังนั่งกับลูกช
ณ ห้องคลอด โรงพยาบาลฮ่องกงวันที่ 31 ธันวาคมเวลา 23:30 น.เสียงร้องครวญครางของลิเดียดังก้องไปทั่วห้องคลอด เธอกัดฟันแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าออกตามที่หมอแนะนำ ความเจ็บปวดที่บีบรัดทั่วร่างทำให้เธอแทบหมดแรง ไลออนยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง มือใหญ่ของเขากอบกุมมือเล็กของเธอแน่นจนเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้น“
“คืนนี้มันสวยงามราวกับความฝันเลยนะคะ” ลิเดียพูดเบา ๆ เสียงของเธอแทบจะกลมกลืนไปกับสายลม แต่ไลออนได้ยินทุกคำชัดเจน“แต่มันไม่ใช่แค่ฝันนะ… เพราะเราสองคนทำให้มันกลายเป็นความจริงแล้วนี่ไง” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แฝงความรักและความมุ่งมั่นลิเดียหันหน้าขึ้นมาสบตาเขา ใบหน้าของเธออยู่ใกล้เพียงลมหายใจเดียว ไล
“ยังไม่หิวน่ะ ว่าแต่นี่ทำกระทงเองเหรอเลย?” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยื่นมือใหญ่จับกลีบดอกบัวมาวางบนใบตองตามเธอ ซึ่งใบตองก็แหลกคามือของเขาเลย“….” ร่างสูงยิ้มเจื่อน ๆ เพราะจากที่จะช่วยทำน่าจะช่วยพังกระทงเสียมากกว่า“มือหนักแบบคุณน่ะ นั่งมองเฉย ๆ ดีกว่านะคะ” ลิเดียหยุดมือที่กำลังจัดดอกไม้แล้วหันมามองเขา
แสงไฟในห้องที่สลัวเพิ่มบรรยากาศให้ยิ่งตึงเครียดและเร่าร้อน ลิเดียรู้สึกถึงทุกสัมผัสจากแก่นกายร้อนนั้น รสชาติของเหล้าและกลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวเขาทำให้เธอรู้สึกถึงตัวตนแท้จริงของเขา คนที่ดิบและเยือกเย็น แต่ทว่าตอนนี้เขาเต็มไปด้วยอารมณ์ร้อนแรงที่ไม่อาจหักห้ามได้เลย “ซี้ด...อ๊า...อาก!” ไลออนคำรามลั่นและก
ไลออนนิ่งเงียบก่อนจะจ้องมองเธอด้วยสายตาจริงจัง เขายกมือขึ้นมาลูบแก้มเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกและเยือกเย็น “แต่ถ้าเธอยังไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูด…ให้กรีดสาบานตรงนี้เลยก็ได้นะ” เขาพูดพลางก้มลงหยิบเศษแก้วที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แต่ทันใดนั้น ลิเดียรีบคว้ามือเขาไว้แน่น พร้อมกับดึงเศษแก้ว
“เธอฝันอะไร? มันน่ากลัวมากเลยเหรอไง?” ไลออนถามเสียงทุ้มต่ำ สายตาของเขาจ้องเธอแน่นิ่ง ในแววตานั้นบ่งบอกถึงความห่วงใย แม้จะเป็นเพียงการฝัน แต่เขาเองก็เริ่มสังเกตได้ว่าลิเดียมีอาการแปลกไปนับตั้งแต่เธอออกจากโรงพยาบาล ไม่ว่าจะเป็นการสะดุ้งตื่นกลางดึก เหงื่อซึมทั่วใบหน้า และบางครั้งถึงกับหายใ
ไลออนกำมือแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดออกมาชัดเจน ความโกรธและความเจ็บปวดท่วมท้นในใจขณะเผชิญหน้ากับพ่อที่ยืนจ้องเขาด้วยสายตาเยือกเย็น รามสูรเผยยิ้มบาง ๆ อย่างเหยียดหยัน รู้ดีว่าทุกคำที่เขาพูดนั้นบาดลึกเข้ามาในจิตใจของลูกชายไม่มีเหลือ “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ผมจะไม่มีวันปล่อยลิเดียไปแน่” ไลออนเอ่ยด้วย







