Masuk“สักปีหน้า เด็ก ๆ โตขึ้นอีกหน่อย เราน่าจะพากันไปเที่ยวทั้งครอบครัวนะ” พี่สาวของไลออนเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา เพราะเธอเองก็คิดถึงครอบครัวตัวเองทางฝั่งนี้มาก ๆ แต่ด้วยภาระเรื่องลูก ๆ และงานของสามีทำให้เธอขยับตัวไปไหนมาไหนลำบาก“งั้นให้เหมาเครื่องบินไปทัวร์ยุโรปกันสักสองเดือนดีไหม?” ไลออนเองก็เหมือนจะเห
เสียงถาโถมกายเข้าหาเนื้อแนบเนื้อดังกังวาน ตับ ตับ ตับ...เตียงขนาดใหญ่โยกย้ายไปตามแรงขับเคลื่อน คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดริมฝีปากตัวเองแน่นไม่ให้เปล่งเสียงครางออกมาแม้ว่าจะทั้งจุกและเจ็บในช่วงแรก ๆ ริมฝีปากร้อนไซ้ตามลำคอก่อนจะลงไปบีบสองเต้าและสลับดูดดื่มน้ำนมสดจากเต้าของเธอ พร้อมกับขย่มเข้าหาไปพลาง ๆ บี
สามเดือนต่อมา แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้เหมาะสำหรับเลี้ยงเด็กอ่อน เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ลิเดียกำลังนั่งพิงหมอนสามเหลี่ยม มือหนึ่งประคองลูกสาวตัวน้อย“ลูน่า” ที่กำลังดื่มนมจากอกแม่อย่างเพลิดเพลิน ส่วนอีกมุมหนึ่งของเตียง ไลออนกำลังนั่งกับลูกช
ณ ห้องคลอด โรงพยาบาลฮ่องกงวันที่ 31 ธันวาคมเวลา 23:30 น.เสียงร้องครวญครางของลิเดียดังก้องไปทั่วห้องคลอด เธอกัดฟันแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าออกตามที่หมอแนะนำ ความเจ็บปวดที่บีบรัดทั่วร่างทำให้เธอแทบหมดแรง ไลออนยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง มือใหญ่ของเขากอบกุมมือเล็กของเธอแน่นจนเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้น“
“คืนนี้มันสวยงามราวกับความฝันเลยนะคะ” ลิเดียพูดเบา ๆ เสียงของเธอแทบจะกลมกลืนไปกับสายลม แต่ไลออนได้ยินทุกคำชัดเจน“แต่มันไม่ใช่แค่ฝันนะ… เพราะเราสองคนทำให้มันกลายเป็นความจริงแล้วนี่ไง” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แฝงความรักและความมุ่งมั่นลิเดียหันหน้าขึ้นมาสบตาเขา ใบหน้าของเธออยู่ใกล้เพียงลมหายใจเดียว ไล
“ยังไม่หิวน่ะ ว่าแต่นี่ทำกระทงเองเหรอเลย?” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยื่นมือใหญ่จับกลีบดอกบัวมาวางบนใบตองตามเธอ ซึ่งใบตองก็แหลกคามือของเขาเลย“….” ร่างสูงยิ้มเจื่อน ๆ เพราะจากที่จะช่วยทำน่าจะช่วยพังกระทงเสียมากกว่า“มือหนักแบบคุณน่ะ นั่งมองเฉย ๆ ดีกว่านะคะ” ลิเดียหยุดมือที่กำลังจัดดอกไม้แล้วหันมามองเขา
“เค้กวันเกิดของคุณยังอยู่ในตู้เย็นนะคะ อยากจะลองชิมดูไหม?” ลิเดียเอ่ยถามอีกฝ่ายไปด้วยแววตาที่คาดหวัง เธอเดินตรงไปเกือบจะถึงตู้เย็นที่แช่เค้กเอาไว้แล้ว “ไว้ก่อนน่า...วันนี้ฉันมีอะไรต้องทำตั้งเยอะ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ทำให้คนตัวเล็กหยุดชะงักฝีเท้าไปในทันที “เอาเป็นว่าตอนกลางคืนเดี๋ยวกลับมากินแ
“ฟังนะ! ถ้าเธอรอดคืนนี้ไปได้...เธอจะได้เห็นหน้าพี่ชายของเธอทันที” “ฉันสัญญา” “ดังนั้น...เธอต้องยิงพวกมันแทนฉัน” “เธอทำได้ไหม?” ไลออนถามพร้อมกับใช้มือซ้ายยิงเข้าที่ถังน้ำมันของรถ “…ฉัน...” ลิเดียส่ายหน้าเพราะเธอไม่เคยจับปืนยิงมาก่อน และไม่เคยคิดจะฆ่าใครด้วย “ตอบฉันสิ...เธอทำได้ไหม?” “อะ...ได้..
ฟู่บบบ!! มือของลิเดียที่จับอยู่กับไลออนค่อย ๆ เลื่อนหลุดออกไปช้า ๆ หญิงสาวรู้สึกชาวาบไปทั่วร่างกาย ขาทั้งสองข้างของเธอก้าวเดินไปพร้อมเขาต่อไม่ไหวอีกแล้ว หัวใจของเธอเริ่มเต้นช้าลง สายตาเธอเริ่มพร่ามัวจนแทบมองไม่เห็นอะไร ความรู้สึกมึนงงและความอ่อนล้าครอบงำจนแทบจะทรงตัวไม่ไหว ในเสี้ยววินาทีนั้น ใบห
ลิเดียหยุดก้าวเท้าทันทีเมื่อได้ยินคำพูดยั่วยุจากเจสซี่ แต่ครั้งนี้เธอไม่รีบเดินหนีไปเหมือนทุกครั้ง เธอหันกลับมา สายตานิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยความเย็นชา สายตาของเธอเหลือบไปเห็นแผลเล็ก ๆ ที่ใต้ท้องแขนของเจสซี่ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ไถ่ถามอะไรในเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวกับเธอ แต่ในตอนที่เจสซี่กำลังจะเดินผ่านห







