LOGIN“สักปีหน้า เด็ก ๆ โตขึ้นอีกหน่อย เราน่าจะพากันไปเที่ยวทั้งครอบครัวนะ” พี่สาวของไลออนเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา เพราะเธอเองก็คิดถึงครอบครัวตัวเองทางฝั่งนี้มาก ๆ แต่ด้วยภาระเรื่องลูก ๆ และงานของสามีทำให้เธอขยับตัวไปไหนมาไหนลำบาก“งั้นให้เหมาเครื่องบินไปทัวร์ยุโรปกันสักสองเดือนดีไหม?” ไลออนเองก็เหมือนจะเห
เสียงถาโถมกายเข้าหาเนื้อแนบเนื้อดังกังวาน ตับ ตับ ตับ...เตียงขนาดใหญ่โยกย้ายไปตามแรงขับเคลื่อน คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดริมฝีปากตัวเองแน่นไม่ให้เปล่งเสียงครางออกมาแม้ว่าจะทั้งจุกและเจ็บในช่วงแรก ๆ ริมฝีปากร้อนไซ้ตามลำคอก่อนจะลงไปบีบสองเต้าและสลับดูดดื่มน้ำนมสดจากเต้าของเธอ พร้อมกับขย่มเข้าหาไปพลาง ๆ บี
สามเดือนต่อมา แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้เหมาะสำหรับเลี้ยงเด็กอ่อน เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ลิเดียกำลังนั่งพิงหมอนสามเหลี่ยม มือหนึ่งประคองลูกสาวตัวน้อย“ลูน่า” ที่กำลังดื่มนมจากอกแม่อย่างเพลิดเพลิน ส่วนอีกมุมหนึ่งของเตียง ไลออนกำลังนั่งกับลูกช
ณ ห้องคลอด โรงพยาบาลฮ่องกงวันที่ 31 ธันวาคมเวลา 23:30 น.เสียงร้องครวญครางของลิเดียดังก้องไปทั่วห้องคลอด เธอกัดฟันแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าออกตามที่หมอแนะนำ ความเจ็บปวดที่บีบรัดทั่วร่างทำให้เธอแทบหมดแรง ไลออนยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง มือใหญ่ของเขากอบกุมมือเล็กของเธอแน่นจนเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้น“
“คืนนี้มันสวยงามราวกับความฝันเลยนะคะ” ลิเดียพูดเบา ๆ เสียงของเธอแทบจะกลมกลืนไปกับสายลม แต่ไลออนได้ยินทุกคำชัดเจน“แต่มันไม่ใช่แค่ฝันนะ… เพราะเราสองคนทำให้มันกลายเป็นความจริงแล้วนี่ไง” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แฝงความรักและความมุ่งมั่นลิเดียหันหน้าขึ้นมาสบตาเขา ใบหน้าของเธออยู่ใกล้เพียงลมหายใจเดียว ไล
“ยังไม่หิวน่ะ ว่าแต่นี่ทำกระทงเองเหรอเลย?” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยื่นมือใหญ่จับกลีบดอกบัวมาวางบนใบตองตามเธอ ซึ่งใบตองก็แหลกคามือของเขาเลย“….” ร่างสูงยิ้มเจื่อน ๆ เพราะจากที่จะช่วยทำน่าจะช่วยพังกระทงเสียมากกว่า“มือหนักแบบคุณน่ะ นั่งมองเฉย ๆ ดีกว่านะคะ” ลิเดียหยุดมือที่กำลังจัดดอกไม้แล้วหันมามองเขา
ไลออนไม่เสียจังหวะ ขยับเท้าก้าวหน้าหนึ่งก้าว ยกปืนขึ้นเล็งอย่างรวดเร็ว ดวงตาเย็นยะเยือกของเขาจับเป้าหมายอย่างแม่นยำ ปัง! ปัง! ปัง! เสียงกระสุนสามนัดรัวดังสนั่น ดินหงายหลังล้มลงกับพื้นอย่างแรง เลือดไหลออกจากบาดแผลที่กลางอก เขาพยายามจะยกปืนขึ้นอีกครั้ง แต่แรงกดดันจากอาการบาดเจ็บทำให้มือสั่นหนัก ปืนห
“แล้วดูแลดี ๆ คือดูแลแบบไหนล่ะ บอกให้ละเอียดกว่านี้ได้ไหม??” ไลออนถามต่อทันที ดวงตาคมจ้องตรงไปที่หมอด้วยความจริงจัง “คุณพ่อใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ...จริง ๆ ก็ไม่ได้มีอะไรมากเป็นพิเศษหรอกค่ะ” หมอยิ้มเล็กน้อย ท่าทางใจเย็นแม้จะรับรู้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากคนตรงหน้า “ก็จะตามที่หมอแจ้งไปเลย และไม่ต้องห่วงเ
“เด็กคือคนบริสุทธิ์ที่ไม่ได้รู้เห็นอะไรกับการกระทำของพ่อและแม่” ไลออนยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองลิเดีย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง “เธอกำลังขอให้ฉันไม่แตะต้อง…เมียเก็บพี่ชายของเธอใช่ไหม?” น้ำเสียงของเขาเย็นชา แต่ฟังดูเหมือนต้องการความยืนยัน “...ก็ใช่ค่ะ” ลิเดียตอบทันทีโดย
“ขอให้ฝันร้ายทั้งหมดของเธอ...มันมาอยู่ในความฝันของฉันแทนแล้วกันนะ” ไลออนเอื้อมมือมาบีบมือเล็ก ๆ ที่วางอยู่บนเตียงเบา ๆ “ฉันก็ไม่อยากฝันเรื่องเดิม ๆ แล้วเหมือนกัน” เธอพูดเบา ๆ แม้ว่าเขาอาจไม่ได้ยิน แต่ในใจของลิเดีย เธอรู้ว่ามันเป็นคำขอบคุณที่จริงใจที่สุดในตอนนี้ เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอ




![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


