Masuk“สักปีหน้า เด็ก ๆ โตขึ้นอีกหน่อย เราน่าจะพากันไปเที่ยวทั้งครอบครัวนะ” พี่สาวของไลออนเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา เพราะเธอเองก็คิดถึงครอบครัวตัวเองทางฝั่งนี้มาก ๆ แต่ด้วยภาระเรื่องลูก ๆ และงานของสามีทำให้เธอขยับตัวไปไหนมาไหนลำบาก“งั้นให้เหมาเครื่องบินไปทัวร์ยุโรปกันสักสองเดือนดีไหม?” ไลออนเองก็เหมือนจะเห
เสียงถาโถมกายเข้าหาเนื้อแนบเนื้อดังกังวาน ตับ ตับ ตับ...เตียงขนาดใหญ่โยกย้ายไปตามแรงขับเคลื่อน คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดริมฝีปากตัวเองแน่นไม่ให้เปล่งเสียงครางออกมาแม้ว่าจะทั้งจุกและเจ็บในช่วงแรก ๆ ริมฝีปากร้อนไซ้ตามลำคอก่อนจะลงไปบีบสองเต้าและสลับดูดดื่มน้ำนมสดจากเต้าของเธอ พร้อมกับขย่มเข้าหาไปพลาง ๆ บี
สามเดือนต่อมา แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้เหมาะสำหรับเลี้ยงเด็กอ่อน เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ลิเดียกำลังนั่งพิงหมอนสามเหลี่ยม มือหนึ่งประคองลูกสาวตัวน้อย“ลูน่า” ที่กำลังดื่มนมจากอกแม่อย่างเพลิดเพลิน ส่วนอีกมุมหนึ่งของเตียง ไลออนกำลังนั่งกับลูกช
ณ ห้องคลอด โรงพยาบาลฮ่องกงวันที่ 31 ธันวาคมเวลา 23:30 น.เสียงร้องครวญครางของลิเดียดังก้องไปทั่วห้องคลอด เธอกัดฟันแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าออกตามที่หมอแนะนำ ความเจ็บปวดที่บีบรัดทั่วร่างทำให้เธอแทบหมดแรง ไลออนยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง มือใหญ่ของเขากอบกุมมือเล็กของเธอแน่นจนเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้น“
“คืนนี้มันสวยงามราวกับความฝันเลยนะคะ” ลิเดียพูดเบา ๆ เสียงของเธอแทบจะกลมกลืนไปกับสายลม แต่ไลออนได้ยินทุกคำชัดเจน“แต่มันไม่ใช่แค่ฝันนะ… เพราะเราสองคนทำให้มันกลายเป็นความจริงแล้วนี่ไง” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แฝงความรักและความมุ่งมั่นลิเดียหันหน้าขึ้นมาสบตาเขา ใบหน้าของเธออยู่ใกล้เพียงลมหายใจเดียว ไล
“ยังไม่หิวน่ะ ว่าแต่นี่ทำกระทงเองเหรอเลย?” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยื่นมือใหญ่จับกลีบดอกบัวมาวางบนใบตองตามเธอ ซึ่งใบตองก็แหลกคามือของเขาเลย“….” ร่างสูงยิ้มเจื่อน ๆ เพราะจากที่จะช่วยทำน่าจะช่วยพังกระทงเสียมากกว่า“มือหนักแบบคุณน่ะ นั่งมองเฉย ๆ ดีกว่านะคะ” ลิเดียหยุดมือที่กำลังจัดดอกไม้แล้วหันมามองเขา
ธารใสเสียลูกในครรภ์ไป เพราะในวันนั้นเธอเองก็บาดเจ็บสาหัสจริง ๆ แพทย์จำต้องยื้อชีวิตของแม่เอาไว้ เธออยู่ในภาวะซึมเศร้าจนไม่สามารถพบเจอใครได้เลย นอกจากลีอองคนเดียว ลีอองเล่าเรื่องราวของเขาให้ลิเดียได้ฟังแบบคร่าว ๆ ตามจริงแล้วในวันที่ถูกยิง ธารใสเป็นคนเข้ามาช่วยพาเขาหนีออกไปจากที่นั่น และเธอช่วยปฐมพยา
“ความทรงจำของฉันเกี่ยวกับฮันนี่มันจางหายไปมากแล้ว เพราะส่วนใหญ่เราก็มักจะเจอกันแล้วก็...มีอะไรกันเป็นครั้ง ๆ ไป...เหมือนกับพวกวัยรุ่นทั่วไปที่ยังไม่รู้จักคำว่ารัก”“เราแทบไม่ได้นั่งคุยกันถึงเรื่องอื่นเลย...เป็นความรักที่ไม่มีอนาคตร่วมกัน ไม่มีวันพรุ่งนี้ ไม่ได้ผูกมัด หรือผูกพันอะไรกันเอาไว้”“ในวันน
“ซี้ด...อื้อ...เฮ่อ” ลมหายใจของหญิงสาวแผ่วเบา เมื่อบางอย่างสอดใส่เข้ามาในตัวของเธอและค่อย ๆ ถอนออกไปอย่างแช่มช้า ความคับแน่นของกายสาว บีบรัดแท่งรักของมาเฟียอย่างแนบแน่นสวบ...ตับ ตับ สัมผัสที่เร่าร้อนเริ่มปะทุขึ้นในทุกวินาทีที่กล้ามท้องแนบชิดลงกับหน้าท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยของภรรยาสาว“ข้างในของเธอม
“วางปืน!” ไลออนออกคำสั่งเสียงกร้าว ลูกน้องของเขามองหน้ากันอย่างลังเลก่อนจะวางปืนลงกับพื้นช้า ๆ “ดีมาก” ไอ้ใหญ่พูดพร้อมกับหัวเราะเยาะ ขณะที่ลูกน้องของมันเล็งปืนใส่กลุ่มของไลออนเพื่อคุมสถานการณ์ ไลออนขยับมือไปด้านหลังอย่างแนบเนียน นิ้วทั้งสองข้างของเขาไขว้กันเป็นสัญญาณที่ตกลงกับอาเฟยไว้ก่อนหน้านี้ ส







