บทที่7

อิงฟ้าใช้เวลาในการขับรถไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง รถคันหรูของเธอก็ขับเคลื่อนมาถึงจุดหมาย สายตาของเธอจ้องมองสนามแข็งรถขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยของเธอหลายสิบกิโล

หญิงสาวในชุดนักศึกษารัดรูปก้าวขาลงมายืนข้างรถหรู ความสวยที่เด่นสง่าทำให้ผู้คนที่กำลังเดินผ่านไปมาหันมาให้ความสนใจ

'ใครวะ สวยสัส ๆ ไปเลยว่ะ'

'เมียใครหรือเปล่าวะ'

'หรือว่าเด็กเฮีย'

เสียงนินทาในระยะเผาขนไม่ได้ทำให้อิงฟ้าให้ความสนใจ สองเท้าเดินตรงไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนเฝ้าเด่นสง่าอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้า

"ฉันมาหารันเวย์"

"จากใครครับ"

"อิงฟ้า"

ชายคนดังกล่าวพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปภายในและกลับออกมาภายในไม่กี่นาที

"เชิญครับ เดินตรงไปเลี้ยวขวา ห้องทำงานของเฮียรันเวย์อยู่สุดทางเดินครับ"

"อืม ขอบใจ"

ร่างสวยข้าวขาเข้าไปด้านในด้วยท่าทีที่มีความมั่นใจ สองเท้าก้าวเดินอย่างมั่นคงไปตามโถงทางเดินที่ทอดยาว ก่อนเรียวเท้าทั้งสองข้างจะหยุดชะงักเมื่อมีร่างสูงใหญ่เปิดประตูเดินออกมา

ทั้งคู่ยืนสบตา อิงฟ้าจะสังเกตเห็นมุมปากของชายหนุ่มคนนั้นกระตุกยิ้มราวกับเป็นการทักทาย

"มาหาไอ้รันเวย์มันเหรอครับ"

"ค่ะ"

"มันอยู่ในห้องนั้นน่ะ"ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่พยักหน้าไปยังห้องที่ตนเองเดินออกมา

"เธอสินะอิงฟ้า"

"คะ คุณ..."

"ไต้ฝุ่น"

"..."

"ไปก่อนนะ ถ้ามีโอกาสเราสองคนคงได้พบกันอีกครั้ง"ร่างสูงใหญ่ส่งยิ้มให้ มือใหญ่ทั้งสองข้างสอดล้วงเข้าไปในกระเป๋าก่อนจะเดินออกไปท่ามกลางสายตาของอิงฟ้าที่เผลอมองตามแผ่นหลังกว้างของชายคนนั้น

ปัง

"คิดจะทำบ้าอะไร"หญิงสาวผลักประตูบานใหญ่ ตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีสบายใจ

"อารมณ์ร้อนอะไรอีกล่ะ แล้วนั่นไม่เจ็บคอหรือไง"

"รันเวย์ นายอย่ามากวนประสาทฉัน"ร่างสวยของอิงฟ้าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของชายหนุ่ม ก่อนเธอจะคว้าแก้วเหล้าในมือของเขาจัดการสาดน้ำสีอำพันลงบนใบหน้าในขณะที่รันเวย์ไม่ได้มีเวลาตั้งตัว

ซ่า~

เพล้ง

"เฮอะ มีปัญญาทำได้แค่นี้เหรอวะ"แม้สีหน้าจะไม่แสดงถึงความโกรธ แต่นัยน์ดวงตาคมของรันเวย์แสดงถึงความเกรี้ยวกราดออกมาจนอิงฟ้าเผลอชะงักไป

"มันไม่เกินไปหรอก ก็ใครใช้ให้นายไปยุ่งกับน้องสาวของฉัน"

"ใครคือน้องสาวของเธอ น้องผู้หญิงที่ชื่ออิงเดือนอย่างนั้นเหรอ"

"..."

"น่ารักดีเนอะ หัวอ่อนว่าง่าย ฉันพูดอะไรน้องสาวเธอก็เชื่อ"

"รันเวย์"

"ว้าวเก่งจัง ยังจำชื่อผัวคนแรกของตัวเองได้ด้วย"ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาเสื้อสีขาวเปียกน้ำสีอำพัดที่เธอสาดมา รันเวย์ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าก่อนจะยื่นฝ่ามือไปกระชากแขนเล็กของอิงฟ้าออกแรงกระชากจนร่างสวยเซถลาเข้าหาตัว

"ถ้าเธอยังจำชื่อผัวคนแรกอย่างฉันได้ แล้วทำไมไม่คิดจะรับสายฉัน หลบหน้าฉันทำไม"

"ฉันไม่ได้หลบ ปล่อยนะฉันเจ็บ"

"โกหก"ชายหนุ่มกัดฟัน ออกแรงบีบจนอิงฟ้ารู้สึกเจ็บราวกับว่ากระดูกตรงบริเวณนั้นของเธอจะแตกออกจากกันเป็นเสี่ยง ๆ

"อยากเป็นนางเอกหนังเอวีหรือไง อยากดังมากเลยใช่ไหม ฉันจัดให้เธอได้นะ"

"นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ต้องการอะไร ทำไมนายถึงต้องทำแบบนี้กับฉันกับอิงเดือนด้วย"

พรึ่บ

ร่างสวยของอิงฟ้าถูกจับเหวี่ยงลงบนโซฟาตัวหนา ก่อนร่างสูงใหญ่จะปีนขึ้นไปคร่อมทับ ใช้ฝ่ามือใหญ่เพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้เหนือศีรษะเฝ้ามองดูสายตาตื่นตระหนกของอิงฟ้าที่เผลอแสดงออกมาก่อนจะกลายเป็นฉายแววเกรี้ยวกราดเหมือนเดิม

"ฉันจะบอกอะไรให้เธอรู้เอาไว้นะอิงฟ้า"

"..."

"อันที่จริงแล้ว ถ้าเธอไม่ทำตัวดื้อ ยอมฟังในสิ่งที่ฉันสั่ง ฉันก็ไม่มีทางไปยุ่งเกี่ยวกับอิงเดือนน้องสาวของเธอเลย"ริมฝีปากหยักเหยียดยิ้มร้าย สายตาของเขาไล่กวาดมองใบหน้าสวยไร้ที่ติของอีกฝ่าย

"ถ้าเธอยอมรับสาย ยอมออกมาหาฉันทุกครั้งที่ฉันต้องการ น้องสาวของเธอก็คงไม่ถูกดึงเข้ามาในเกมนี้หรอก"

"อย่ายุ่งกับอิงเดือน"

"เธอไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งนี้กับฉัน"

"..."

"เพราะเกมนี้ คนที่มีอำนาจเหนือสุดคือฉันไม่ใช่เธอ"

พรึ่บ

รันเวย์ปล่อยข้อมือทั้งสองข้างของอิงฟ้าให้เป็นอิสระ ในขณะที่ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มยังคงนอนคร่อมทับร่างของเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหนได้

"คิดถึงฉันไหม ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน"

"ไม่"หญิงสาวตอบเสียงห้วน สะบัดหน้าหันมองไปทางอื่นพลางกลืนน้ำลายลงคอเมื่อชายหนุ่มด้านบนใช้ปลายนิ้วแตะไปตามกรอบใบหน้าไล่ต่ำลงมายังลำคอขาว

"เธอไม่คิดถึงฉันจริงเหรอ"

"..."

"แต่ฉันคิดถึงเธอนะอิงฟ้า"ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ใช้ปลายจมูกถูไถซอกคอขาวของหญิงสาวสูดดมความหอมหนัก ๆ เข้าปอด

ฟ๊อด

"คิดถึงกลิ่นบนตัวของเธอ"

"โรคจิต บ้ากาม"

"คงจะใช่"เขาไม่โกรธที่เธอพ่นคำด่าทอออกมา เพราะทุกคำที่เธอต่อว่ามันดันตรงกับนิสัยที่แท้จริงของเขา

"อยากเอาว่ะ"

"จะบ้าหรือไง"อิงฟ้าเบิกตาโพลง พยายามดิ้นหนีแต่ก็ช้ากว่าคนตัวใหญ่ทุกที

รันเวย์แทรกกายเข้าไปอยู่ตรงกลาง ทำให้ร่างของอิงฟ้าไม่สามารถดิ้นหนีไปไหนได้ และยิ่งเธอออกแรงดิ้นขยับมากเท่าไหร่ กระโปรงนักศึกษารัดรูปยิ่งร่นขึ้นเผยให้เห็นเรียวขาจนเกือบจะเห็นเนินเนื้ออวบอิ่มที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน

"ปล่อยฉันรันเวย์ ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง"

"ได้ยินสิ เธอพูดเสียงดังขนาดนี้ทำไมฉันจะไม่ได้ยิน"

"ถ้าได้ยินก็ปล่อยสิ ครั้งนี้ฉันจะไม่มีทางยอมให้นายทำอะไรฉันหรอกนะ"อิงฟ้าตะโกนออกมา เธอพยายามออกแรงดิ้นหนีชายหนุ่มอย่างสุดกำลังหวังให้ตัวเองรอดพ้นออกไป

"เธอคิดว่าก้าวขาเข้ามาในถ้ำเสือแล้ว คิดจะเดินออกไปได้อย่างสบายใจอย่างนั้นเหรอ"

"..."

"เธอคิดผิดแล้วล่ะอิงฟ้า"

"ถ้านายกล้าทำอะไรฉัน ฉันจะแจ้งตำรวจมาจับนาย"หญิงสาวใช้วิธีนี้พูดขู่เพื่อให้ชายหนุ่มยอมปล่อยเธอไป

"ก็ได้ ฉันจะไม่ทำอะไรเธอก็ได้"รันเวย์ค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้น ดวงตาที่พราวระยับจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวในชุดนักศึกษา

อิงฟ้ารีบดีดตัวลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่ารันเวย์ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ หญิงสาวรีบคว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพายหมายจะเดินออกจากห้องทำงานของชายหนุ่มไป

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวขาเดินไปถึงประตูน้ำเสียงอ่อนหวานของคนที่นั่งอยู่บนโซฟาด้านหลังก็ดังขึ้นมา

"น้องอิงเดือนเหรอครับ เรียนเสร็จหรือยัง ให้พี่ขับรถไปรับที่คณะไหม"

ประโยคที่ดังมาทำให้อิงฟ้ารีบหมุนตัวหันกลับไป หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ตรงปลายเท้าเมื่อสายตาของหญิงสาวเลื่อนไปสะดุดเข้ากับเบอร์ของน้องสาวที่โชว์เด่นหน้าอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของชายหนุ่ม

"ว่ายังไงครับ เลิกเรียนแล้วหรือยัง เดี๋ยวพี่ขับรถไปรับกลับบ้านดีไหม"

"..."

"หรืออยากไปหาอะไรอร่อย ๆ ทานก่อนกลับ เอาไหมครับ"

"เอ่อ"

สายตาของอิงฟ้าที่มองมา รันเวย์สัมผัสได้ถึงรังสีอันตราย แต่มีหรือที่เขาจะปล่อยให้เธอเดินออกไปโดยที่ไม่คิดทำอะไร

มุมปากหยักของชายหนุ่มกระตุกยิ้มชั่วร้าย เมื่อเห็นว่าอิงฟ้ากำลังก้าวขาเดินเข้ามาหาก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของชายหนุ่มอีกครั้ง

"วันนี้เดือนกลับพร้อมกับพี่สาวค่ะ ขอบคุณพี่รันเวย์มากนะคะ"

"ไม่เป็นอะไรครับ ยังไงก็ตั้งใจเรียนนะ เอาไว้ถ้าพี่มีเวลาพี่จะไปรับเดือนอีกนะครับ"

"ค่ะ"

ติ๊ด"น้องสาวของเธอนี่ ว่าง่ายดีนะอิงฟ้า"ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ลงตรงหน้าก่อนจะหันมาแสะยิ้มร้ายให้เธอ

"ไม่เหมือนกับเธอ แม่งโคตรดื้อ"

"ต้องการอะไร"

"นอนลง แล้วก็ถ่างขา จะเอา"