ตอนที่ 4 หัวใจเต้นแรง

ฝนหลับตาปี๋ เตรียมรับแรงกระแทกที่อาจจะทำให้เสียโฉมไปตลอดชีวิต

ปึก!

เสียงของแข็งกระทบกับเนื้อหนัก ๆ ดังขึ้น แต่แปลกที่ฝนกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด ไม่มีความเย็นของแก้ว ไม่มีเลือดอุ่น ๆ ไหลอาบหน้ามีเพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำหอมผู้ชายที่ผสมกลิ่นสะอาดของสบู่และไออุ่นจากแผ่นหลังกว้างที่เข้ามายืนบดบังเธอไว้จนมิด

ฝนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ

ภาพแรกที่เห็นคือแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อสูทสีดำสนิทที่ดูแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก ชายหนุ่มปริศนายืนจังก้าขวางระหว่างเธอกับชายขี้เมา ท่อนแขนแกร่งข้างซ้ายยกขึ้นรับแรงกระแทกจากขวดเหล้าแทนใบหน้าของเธอเต็ม ๆ

ขวดวิสกี้ร่วงลงพื้นกลิ้งขลุกขลัก ไม่แตก แต่แรงกระแทกนั่นคงทำให้กระดูกร้าวได้เลยหากมันปะทะเข้าหน้าเธอ

“มึงเป็นใครวะ เสือกอะไรด้วยวะ” ชายขี้เมาตะโกนลั่นเมื่อเห็นว่ามีมารขวางคอ

ชายหนุ่มปริศนาไม่ตอบคำถาม เขาค่อย ๆ ลดแขนลง สะบัดข้อมือเบา ๆ เหมือนแค่ปัดแมลงวัน ทั้งที่เมื่อกี้เพิ่งรับแรงฟาดระดับโฮมรันแล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู

ในวินาทีนั้น ฝนเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา สันกรามคมกริบที่ขบแน่นจนเป็นสันนูน บ่งบอกถึงความโกรธที่พยายามข่มกลั้นไว้

“ลูกพี่ สั่งสอนมันเลย” ลูกน้องร่างยักษ์สองคนของชายขี้เมาพุ่งเข้ามาพร้อมกัน คนหนึ่งง้างหมัด อีกคนพยายามจะล็อกตัว

ทว่าพวกเขาคิดผิด คิดผิดมหันต์ที่เลือกทำอย่างนั้น

วูบ...

ชายหนุ่มในชุดสูทเบี่ยงตัวหลบหมัดแรกด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองแทบไม่ทัน เขาใช้ท่อนแขนขวาปัดการโจมตีออก แล้วสวนกลับด้วยการแทงเข่าเข้าที่ลิ้นปี่เต็มแรง

อึก!

ร่างยักษ์ร่วงลงไปกองกับพื้นเหมือนขวดวิสกี้เมื่อครู่

คนที่สองพุ่งเข้ามาชาร์จ เขาหมุนตัวกลับหลังหันหลบได้อย่างพลิ้วไหว มือหนาคว้าข้อมือศัตรูบิดไพล่หลังจนได้ยินเสียงเอ็นลั่น กึก ก่อนจะถีบเข้าที่ข้อพับเข่าจนอีกฝ่ายทรุดฮวบลงไปนั่งคุกเข่า

และจบลงด้วยการที่ชายขี้เมาตัวต้นเรื่องที่ยืนขาสั่นพั่บ ๆ อยู่คนเดียว ชายหนุ่มก้าวเข้าไปหาช้า ๆ รังสีอำมหิตแผ่ออกมารอบตัวจนบรรยากาศในร้านเย็นยะเยือก

“นะ นี่ นี่ มะ มึง” ชายขี้เมาหน้าซีดเผือดก้าวถอยหลังทีละก้าว ก่อนหันหลังวิ่งออกจากร้านทิ้งลูกน้องไว้แบบนั้น ท่ามกลางความงุนงงของทุกคน

แต่ที่น่าตกใจมากกว่านั้นคือ ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงสามสิบวินาที รวดเร็ว เด็ดขาด ไร้ที่ติและโคตรเท่

เสียงดนตรีค่อย ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ฝนยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจที่เคยบ่นว่าด้านชาเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

ชายหนุ่มคนนั้นยืนนิ่ง จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทางผ่อนคลาย เขาขยับเนคไทเล็กน้อยราวกับเมื่อกี้เขาแค่เดินสะดุดมด ไม่ได้เพิ่งอัดคนร่วงไปสองศพ

‘เชี่ย งานดีฉิบหาย นี่คนหรือเทพเจ้าแห่งสงครามวะเนี่ย บู๊ล้างผลาญแต่เสื้อสูทไม่ยับเลยสักนิด’

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมาหาเธอ แสงไฟสปอตไลต์ในร้านสาดกระทบใบหน้าของเขาพอดีและวินาทีนั้น โลกของฝนก็หยุดหมุนลงอย่างกะทันหัน

ใบหน้าคมเข้มที่เหมือนพระเจ้าตั้งใจปั้นมาอย่างดี คิ้วดกดำพาดเฉียงรับกับจมูกโด่งเป็นสันคมกริบ ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันสนิทและที่สะดุดตาที่สุดคือ เส้นผมสีน้ำตาลทองประกายที่ดูอินเตอร์กับดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยที่ดูลึกลับ เย็นชา แต่ทว่าดึงดูดอย่างน่าประหลาด

ฝนถึงกับเผลออ้าปากค้าง ลืมรักษาภาพลักษณ์นางพญาไปชั่วขณะ

‘หล่อ หล่อวัวตายควายล้ม หล่อจนอยากจะก้มกราบขอบคุณสวรรค์ นี่มันสเปกที่ตามหามาทั้งชีวิตชัด ๆ ผมทอง ตาสีฟ้า หน้านิ่ง โอ๊ย แม่จ๋า หนูเจอพ่อของลูกแล้ว’

ความรู้สึกบางอย่างแล่นพล่านเข้ามาในอก มันไม่ใช่แค่ความประทับใจ แต่มันคือการ Spark ที่รุนแรงเหมือนโดนไฟฟ้าสถิตแสนโวลต์

เธอรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง ขยับปากเอ่ย

“ขะ ขอบคุณนะคะคุณ...”

ชายหนุ่มจ้องหน้าเธอนิ่ง นิ่งมาก แววตาที่ว่างเปล่าไหววูบเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าชัดเจนของเธอ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันนิดหนึ่งเหมือนกำลังประมวลผลบางอย่าง

ฝนจ้องตอบ สบตาคู่นั้นเช่นกัน ก่อนที่ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างจะตีตื้นขึ้นมา ‘เดี๋ยวนะ หน้าตาแบบนี้ สายตาแบบนี้’

ภาพความทรงจำในวัยเด็กไหลย้อนกลับมาซ้อนทับ ภาพเด็กผู้ชายตัวผอมแห้งหัวทอง ลูกน้าลุคกับน้าระวี

“ราม...เหรอ” ฝนหลุดปากพึมพำ

ชายหนุ่มถอยหลังไปหนึ่งก้าว เพื่อรักษาระยะห่างอย่างสุภาพ ท่าทางเปลี่ยนจากนักฆ่าเลือดเย็นเมื่อกี้เป็นเด็กหนุ่มผู้เจียมเนื้อเจียมตัวในพริบตา

“สวัสดีครับ พี่ฝน” เสียงทุ้มต่ำที่มีเสน่ห์นั่นตอกย้ำความจริงที่อยู่ตรงหน้า

ฝนยืนแข็งทื่อ รอยยิ้มค้างอยู่บนใบหน้าแต่ในใจกำลังกรีดร้องโหยหวน

‘โอ้มายก๊อด รามโตมาน่ากินขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย งานดีเกรดพรีเมียมส่งตรงจากเมืองนอก’

ความคิดที่เคยเอ็นดูแบบพี่น้องถูกปัดทิ้งลงถังขยะไปทันที แทนที่ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าของสาววัยยี่สิบห้า

‘งานนี้บอกเลยว่า พี่ฝนไม่ยอมเป็นแค่พี่สาวแน่ ๆ เตรียมตัวรับแรงกระแทกจากความรักของพี่ได้เลยจ้ะน้องราม’

“สวัสดี” ฝนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะปกติที่สุด ทั้งที่ใจสั่นพั่บ ๆ สายตาแพรวพราวไล่มองกล้ามอกที่ดันเสื้อสูทออกมา “โตขึ้นเยอะเลยนะราม”

‘โตทุกส่วนสัดเลยแม่เจ้าโว้ย’