Kabanata Dalawa

Dumating sa tahanan ng mga Vargas sina Donya Victoria Hale at Selene Hale. Labag man sa kalooban ni Amanda ngunit kailangan niya bumaba at salubungin ang mga bisita.

 

Si Donya Victoria ang unang pumasok at ang presensya nito na tila pag-aari ang bawat sulok ng bahay. Kasama niya si Selene maningning at composed naman ito, ang kagandahan nito ay tila hindi nagalaw ng aninong bumabalot kay Amanda.

 

Nakatayo si Lucas sa sulok hindi niya namalayan na dumating na pala ito. Parang inaasahan nito ang mga bisitang dumating.

 

Pinagmasdan ni Donya Victoria si Amanda napansin ang paninigas ng kilos nito at ang mga mahihinang pasa na hindi gaanong natakpan sa ilalim ng manggas. Sa halip na awa may mapang-aliw na ngisi sa kanyang mga mata.

 

“Ah” bungad ni Ginang Hale nang malamig habang pinipitik ang abaniko. “Mukhang natutunan na ng inampon naming anak ang kanyang lugar. Talaga namang bagay sayo ang pag-aasawa kay Lucas.” sabi naman nito na alam niyang sadyang pinaparinig kay Lucas.

 

Bumuka ang mga labi ni Amanda ngunit walang lumabas na salita. Nanginig ang kanyang tinig sa kaibuturan ng lalamunan tulad ng nilulunod ng hiya.

 

Lumapit si Selene nang bahagya matamis ngunit nakasusuklam ang pabango niya. Tiningnan niya si Amanda mula ulo hanggang paa at ngumiti nang matulis.

 

“Matagal mo nang ninanais maging bahagi ng mundong ito Amanda. Now that you’re here you should be grateful everything you thought you would ask for is already here, isn’t it? Tulad ng dati magaling pa rin ito mag paikot ng kwento.

 

Nagsilab ang mga mata ni Amanda. “Hindi ko kailanman ginusto na kunin kung ano ang sa’yo, Selene.”

 

Napapailing si Selene at bahagyang tumawa. “Sige na lang tiisin mo. Dahil pinalitan mo ako. Hindi ba iyon ang gusto mo?” Bahagya naman nitong linakasan ang tinig sapat lamang para margining ni Lucas.

 

Nanginig naman si Amanda ng mapansin niyang papalapit sa kanilang pwesto si Lucas.

 

Sumingit ang tinig ni Donya Victoria matindi at walang awa. “Tama na ang pag-arte bilang biktima Amanda. Dapat nga mag pasalamat ka pa dahil pinag bigyan namin ang pag mamakaawa mong maikasal kay Lucas. Kung hindi dahil naawa sa iyo si Selene di sana siya na ngayon ang Mrs. Vargas.” Sambit nito na sadya naman nilakasan upang marinig din ni Lucas.

 

Ngunit bumulong naman ito sa kaniya ng bahagya. “Tandaan mo nandito ka hindi dahil sa pag-ibig kundi dahil sa tungkulin. Huwag mong kalilimutan ang iyong lugar.”

 

Pinababa ni Amanda ang tingin kinakapan ng mga kuko ang kanyang mga palad sa ilalim ng tela ng shawl. Gusto niyang umiyak ngunit muling hinigpitan ang paglalabas ng luha.

 

Tahimik si Lucas na lumapit sa kanila. Pero mapapansin mo ang pag ning ning ng mga mata nito ng dumako ang paningin kay Selene.

 

“Tita how are you? And Se-selene long time no see. You look stunning as always” Kakaiba ang lambing na mahihimigan sa boses nito habang kausap si Selene. Kailan man ay hindi naranasan ni Amanda. Nanatiling tahimik naman si Amanda na nakikinig sa tatlo.

 

At sa katahimikang iyon muli niyang binitiwan sa sarili ang panata. Kailangan niya silang sundin para sa ikabubuti niya ito na lamang ang tainging paraan para mabuhay.

 

Iniwan siya ng mga ito na wari’y isa siyang tau-tauhan sa kwento. Maririnig sa mga ito ang galak ng pag uusap napansin din niya ang lambing ng bawat salita na nanggagaling kay Lucas tuwing kausap nito si Selene.

 

Ah! Oo nga pala siya pala ang kontrabida sa kwento ng dalawang ito. Umakyat nalamang siya sa kaniyang silid. “Marahil ay hindi naman na ako nila kailangan doon. Dito na muna ako para hindi na ako masaktang muli.”

Ang hapon ay dumaloy at ang malambot na sinag ng araw sa pagitan ng mga kurtina ng tahanan ng kwarto ni Amanda ang siyang bumalot sa kanyang silid.

 

Isa itong maliit na silid na sadyang pinagawa para lamang sa kaniya katabi nito ang silid ni Lucas. Para kay Amanda ay mas mainam na ito kumpara sa mansyon ng mga Hale na sa Bodega siya nakatira sa likod ng kusina. Mas komportable naman ang higaan niya rito kahit maliit ay masasabi niyang mas maayos naman ito kumpara sa naging silid niya dati.

 

Nang hapon din iyon ay kumatok ang isa sa mga katulong nila senyales na pinapatawag na siya sa hapag-kainan upang mag hapunan.

 

Nakaupo siya nang tuwid sa hapag-kainan nakababa ang mga mata at ang kaniyang mga kamay na maingat na magkakahawak na parang ang pinakamaliit na pagkakamali ay magtatawag ng kanyang poot.

 

Isa ito sa ipinagpapasalamat niya na kahit papanu ay maayos naman ang kaniyang kinakain at palagi rin naman niyang kasabay si Lucas kumain. Hindi ito nakakalimot sumabay sa kaniya kumain pag ka umuuwi ito sa mansion. Isang maliit na bagay na nag hahatid ng mainit na pakiramdam sa kaniyang puso.

 

Pagkatapos mag hapunan ay pinatawag naman siya nito sa silid. Malakas ang kabog ng kaniyang dibdib habang nakatapat sa kanya si Lucas. Kumakatok ang mga daliri nito sa makinis na kahoy bago ito may inabot mula sa amerikana.

 

“I had this made for you,” bungad nito sa malamig na tinig at itinulak ang isang velvet na kahon patungo sa kanya.

 

Nag-atubili si Amanda bago binuksan ang takip. Sa loob ay kumikinang ang marikit na pilak na kwintas at ang pendant ay kumukuha ng liwanag ng araw. Napakaganda nito, masyadong maganda para sa kaniya na ngayon lamang nakasilay ng ganoong bagay sa malapitan.

 

Nabigla siya. Bihira ang regalo mula kay Lucas. At bagaman hinahangad ng puso niyang paniwalaan na may ibig sabihin iyon marahil isang tanda ng kapayapaan humahawak pa rin ang takot sa kanyang mga tingin.

“Sa-salamat…” bulong niya na halos hindi marinig ang tinig.

 

Umurong si Lucas sa upuan nakatutok sa kanya ang madilim niyang mga mata. “Isuot mo. Para maalala mo kung kanino ka nabibilang.”

 

Inabot habang nangangatog nang bahagya ang kuwintas. Ngunit nangyari napaling ang kanyang siko at nasabog ang baso ng tubig sa tabi niya. Hindi niya napansin iyon.

 

Kling—bang!

Tumagilid ang baso kumalat ang tubig sa ibabaw ng mesa at nabasag sa sahig. Nagsimulang huminto ang mundo kay Amanda, kumakabog ang puso ng malakas.

 

Nagbago ang mukha ni Lucas agad humigpit ang panga. Nawala ang kalmadong awra nito kani-kanila lang at agad na napalitan ng unos na pinakinakakatakutan niya.

“Ta-tanga tanga ka talaga kahit kailan. Don’t you ever know how to be careful?” Singhal nito sa kaniya habang tumindig ito mula sa upuan.

 

Bakas ang takot sa mga mata ni Amanda. Wari’y isang dilubyo nanaman ang nag hihintay sa kaniya. “Ha—hindi ko sinasadya—”

 

Naputol ang kanyang salita nang dumapo sa kaniyang pisngi ang mga palad ni Lucas mabigat ito at mapag parusa. Naramdaman niya ang sakit sa kaniyang pisngi at umatras ang katawan sa lakas ng hampas.

 

“Idiot, kahit kailan ta-tanga tanga ka talaga. Ako na yata ang pinakamalas na lalaki sa mundo at ikaw pa ang napangasawa ko.” Singhal nito sa kaniya.

 

Nahulog ang kwintas mula sa mga daliri niya at tumilapon sa sahig na may mababang tunog.

 

Nakatindig si Lucas habang malamig ang tinig. “Kahit ilang regalo pa ang ibigay ko sa’yo, Amanda, hindi ka magiging karapat-dapat maliban kung matutunan mong sumunod.”

 

Namumuo ang mga luha ni Amanda ngunit hindi bumabagsak. Gusto niyang sumigaw at gusto niyang tumakbo  ngunit nanatili siyang nakapako tulad ng palagi niyang nagagawa.

 

At nang tuluyan siyang lisanin ni Lucas iniwan siyang nanginginig sa katahimikan. Doon niya napansin ang kwintas na bahagyang kumikislap sa sahig, tila nang-aakit na pulutan muli. Ngunit para kay Amanda iyon ay hindi hiyas kundi isang malupit na paalala na kahit ang kagandahan na mahahawakan niya ay isa lamang dagdag na tanikala.