Chapter 4

Nang tuluyang mawala ang mga tao sa paligid, isinara ni Jason ang lumang p***o. Pagkatapos, dahan-dahan siyang lumingon kay Lalaine. Nakita niyang nakaupo ito sa kahoy na kama, balot na balot ng kumot. Basang-basa ang kaniyang noo sa pawis.

Sa likod ng makapal na salamin na may itim na frame, kumislap ang mga mata ni Jason. Hindi niya maintindihan. Bakit siya pinrotektahan ng babaeng ito?

“Bakit mo ako tinulungan?”

Malamig ang kaniyang tinig. Hindi siya naniniwala sa mga kabutihang walang kapalit. Lalo na kung manggagaling iyon sa isang babaeng halos hindi pa niya kilala.

Sandaling natahimik si Lalaine. Pagkatapos, mahina siyang sumagot.

“Dahil kapag tinulungan kita...”

“Tinulungan ko rin ang sarili ko.”

Bahagyang inayos ni Jason ang kaniyang salamin. Matalim ang kaniyang tingin. Parang isang imbestigador na naghihintay ng sagot mula sa isang suspek.

“Ganoon ba?”

“Kung ganoon... sabihin mo sa akin.”

Hindi namalayan ni Lalaine na napakalapit na pala ng lalaki. Halos magkadikit na ang kanilang mga katawan. Naamoy niya ang malamig at kakaibang amoy nito. Napaatras siya.

“Lumayo ka sa akin!”

Ngunit nang makita ni Jason ang kaniyang biglang pag-iwas… Agad niyang inabot ang balikat ng babae. Mahigpit niya itong hinawakan.

“Bakit ka umiiwas?”

Napaatras si Lalaine. Naramdaman niya ang malaking kamay ng lalaki sa kaniyang balikat at may bahaging malapit sa kaniyang collarbone. Nanlaki ang kaniyang mga mata. Hindi pamilyar ang pakiramdam. At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan...

Namula ang kaniyang mukha.

“Anong... anong ginagawa mo?!”

Pilit siyang kumilos upang makawala. Ngunit sa gitna ng kanilang paggalaw...

Nalaglag ang kumot sa sahig. At sa isang iglap, pareho silang natigilan.

“Whoosh!”

Bumagsak ang kumot.

Sa isang iglap, nasilaw si Jason sa maputing balat ng babaeng nasa harapan niya. Pareho silang natigilan. Agad na binitiwan ng lalaki ang kaniyang pagkakahawak at tumalikod. Bahagyang namula ang kaniyang mga tainga.

“Hindi... hindi ko sinasadya.”

Namula rin ang mukha ni Lalaine. Dali-dali niyang hinila pabalik ang kumot upang takpan ang sarili. Napangiwi siya at mahinang bumulong. Hindi lamang dahil sa pagkakataong ito ay iniligtas niya ang lalaki mula sa kapahamakan. Kundi dahil sa nakaraang buhay niya, siya ang dahilan kung bakit nawalan ito ng isang mata. Hindi niya malilimutan ang nangyari.

Noong una, pinili niyang tumakas. Iniwan niya si Jason upang harapin ang mga taong may masamang balak. At dahil sa kaniyang desisyon nabulag ang lalaki at iyon ang pinakamalaking pagsisisi niya sa buong buhay.

Ngunit ngayon, nabigyan siya ng pangalawang pagkakataon. At alam na niya ang tunay na pagkatao ni Jason. Alam niya kung gaano ito makapangyarihan. Alam niya ang magiging kinabukasan nito. At higit sa lahat, alam niyang balang araw, magiging isang taong hindi basta-basta kayang apihin ng sinuman.

Kaya ngayon, nakapagdesisyon na siya, hindi na siya tatakas. Hindi na niya ito iiwan. Sa halip, pinili niyang tulungan si Jason. Hindi lamang upang bayaran ang kaniyang utang na loob kundi upang magkaroon din ng kakampi sa hinaharap.

Ngunit paano niya iyon ipapaliwanag? Kung sasabihin niya ang totoo...

Malamang na isipin lamang ng lalaking ito na niloloko niya ito. Kaya wala siyang ibang magagawa kundi itago ang kaniyang sikreto.

“Sa totoo lang...” mahinang sambit ni Lalaine.

“Kung makakatakas ako sa bitag nila ngayon, siguradong may susunod na pagkakataon na naman.”

Saglit siyang huminto.

“Mas mabuti nang hayaan silang isipin na nagtagumpay sila.”

Pagkatapos, nagpatuloy siya.

“Kapag nakabalik na sila sa lungsod, hahanap ako ng paraan para makabalik din.”

“Sa ganoong paraan, hindi ka na nila kailangang guluhin pa.”

Alam ni Jason na limitado lamang ang bilang ng mga kabataang maaaring makabalik sa lungsod. Ang kanilang mga rehistrasyon ay nanatili sa kanayunan. At ang pinakamalaking kinatatakutan ng mga educated youth ay ang manatili sa nayon habang buhay. Ang hindi na muling makabalik sa kanilang mga magulang. Kaya upang makabalik...

Handa silang gumawa ng kahit anong maruming paraan. Ngunit ang babaeng nasa harapan niya...

Hindi pa rin nagsasabi ng buong katotohanan. Batay sa kaniyang karanasan sa imbestigasyon at pagtatanong sa mga suspek, alam ni Jason na may itinatago si Lalaine.

Tumingin siya sa babae. Walang pagbabago sa kaniyang malamig na mukha.

“Maganda.”

“Sa wakas, naunawaan mo rin.”

Sa isip ni Jason, may isang posibilidad na sadyang lumalapit sa kaniya si Lalaine. Marahil ay dahil sa kaniyang pinagmulan o baka may ibang layunin ito.

Hindi niya kailangang magmadali. Kung ipinadala ito ng mga taong gustong saktan siya o kung may ibang motibo. Balang araw, lalabas din ang tunay nitong pagkatao.

Nilingon ni Lalaine si Jason. Hindi niya maiwasang makaramdam ng kaunting kaba. Alam niyang maraming pinagdaanan ang lalaki. At hindi ito basta-basta nagtitiwala sa ibang tao. Kahit ang kaniyang dahilan ay maaaring hindi sapat upang mawala ang pag-iingat nito.

Bahala na.

Wala naman siyang balak na saktan ito. At sa kalaunan, malalaman din nito ang katotohanan.

“Doktor Jason...”

Mahina siyang umubo.

“Kailangan ko ng pantalon.”

Naalala ni Jason ang maputing balat na nakita niya kanina. Agad niyang ibinaba ang kaniyang tingin. Pagkatapos, tumalikod siya at nagsimulang maghalungkat sa lumang aparador na may limang drawer.

Makalipas ang ilang sandali, kumuha siya ng isang kupas na pantalon na pangmilitar. Kasama nito, iniabot niya ang isang piraso ng lubid.

“Isuot mo.”

Pagkatapos, tumalikod siya at tumayo sa tabi ng bintana. Dali-daling bumangon si Lalaine. Isinuot niya ang pantalon. Itinali niya ang baywang gamit ang lubid. Ngunit dahil masyadong mahaba ang pantalon, ilang beses niyang itinupi ang laylayan bago niya halos maibaba ang sarili mula sa kama. Hindi niya maiwasang mapabulong sa isip.

Grabe...

Ang haba talaga ng mga binti ng lalaking ito!

Napatingin siya sa likod ni Jason. Matangkad. Payat ngunit matikas. Para siyang isang puno ng poplar na nakatayo sa gitna ng malamig na bundok. May kakaibang aura ang lalaki. Isang aura na tila nagsasabing… Huwag kang basta-basta lumapit. Saglit na nag-alinlangan si Lalaine.

“D-Doktor Jason...”

“Babalik na muna ako.”

“Bukas, kailangan nating asikasuhin ang kasal, kelangan natin magprehistro”

Lumingon si Jason. Kalmado ang kaniyang mukha.

“Hindi ako basta-basta makakaalis sa nayon.”

“Alam mo naman iyon, hindi ba?”

Biglang naalala ni Lalaine.

Tama.

Ipinadala si Jason sa kanayunan upang magbagong-buhay sa pamamagitan ng pagsisilbi sa nayon. Bukod sa paglilinis ng kulungan ng mga baka at pagtatrabaho sa bukid kailangan din niyang dumalo sa mga pag-aaral ng nayon at magsulat ng mga salaysay tungkol sa kaniyang pagbabago.

Hindi siya basta-basta makakaalis sa nayon. Napahawak si Lalaine sa kaniyang sentido. Muli niyang naramdaman ang matinding sakit sa batok.

“Ah...”

“Bukas na lang ako mag-iisip ng paraan.”

Mabuti na lamang...

Sa panahong ito, nagsisimula nang magkaroon ng mga larawan sa mga dokumento ng kasal. Ngunit hindi pa kinakailangang maglakip ng litrato ng mag-asawa sa marriage certificate. Kaya hindi iyon magiging problema. Habang pinagmamasdan ni Jason ang babaeng nagmamadaling umalis...

Marahan niyang inalis ang kaniyang malaking salamin na may itim na frame. Sa likod ng salamin...

Nakatitig ang kaniyang malamig at malinaw na mga mata sa papalayong pigura ni Lalaine.