LOGINpasenysa na sa mga naghalo-halong mga pangalan hahaha, ang daming sinusulat ng author nyu kaya naghalo na ang mga pangalan... maraming salamat sa mga nag-aabang, wabyuuu allll 🫰🫰🫰
Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung ano talaga ang ginawa noon ng pamilya Victorillo kay Tito Daniel, o kung bakit ganoon ang sinabi ng matanda.Ngunit isang bagay ang sigurado—nakunan na si Nica.Lumapit ako sa operating table; tila wala nang pakiramdam si Nica.Maputlang-maputla ang mukha niya, balot ng malamig na pawis, at parang pilit na lang siyang kumakapit sa buhay.Sinabi ng doktor sa tabi ko na hindi tumatalab sa kanya ang anesthesia, ibig sabihin kailangan gawin ang buong D&C nang walang pampamanhid.Naubos na ang lakas niya sa naunang resuscitation; wasak na siya sa sakit ng pagkawala ng lalaking mahal niya, at ngayon pati anak niya ay nawala rin.Nang makita niya akong pumasok, tila nabalisa siya at napagkamalan akong si Ria De Leon.Takot na takot ang mukha niya habang sinasabi:“Bumalik ka! Bumalik ka para maghiganti!”Sa sumunod na segundo, umiiyak siyang nagsalita:“Ibalik mo si Raul… pakiusap! At ang anak ko rin! Huwag mo silang kunin! Wala silang kasalanan! Ku
Si Raul, isang matigas na tao, ni hindi man lang umungol kahit bugbugin nang ganoon kalala; kahit ang pagkagat niya sa sariling dila ay mabilis at walang pag-aatubili.Kahit patuloy pa siyang pahirapan, hindi siya magsusumamo o magsisisi.Pero hindi pa rin mawala ang galit ko dahil napakadali ng naging kamatayan niya. Kahit na may utos lang siyang sinusunod nang patayin niya ako, siya pa rin ang mismong pumatay sa akin.Marahil marami pa siyang buhay na kinitil; hindi ko kayang basta na lang palampasin iyon.Pero ngayon, patay na siya.Mahigpit kong kinuyom ang damit ko habang umaapaw ang sama ng loob sa dibdib ko.Bakit kahit ganoon na kami kaingat, namatay pa rin siya? Kahit noong lumalapit sina Aurora at Nica sa kanya, may mga taong nagbabantay. Pati pagkain niya, ibang tao pa ang naghahanda.Kaya paano pa rin siya namatay?Tulad ko, hindi rin makapaniwala si Nica na patay na siya.Hinaplos niya ang malamig na mukha ni Raul at mahina niyang sinabi, “Isasama kita.”Pagkatapos ay isi
Matagal nang may senyales ng depresyon si Denver, kaya nitong mga nakaraang araw ay wala siyang ganang makipagtulungan sa gamutan niya. Pagkatapos ng nangyari ngayon, malamang mas lalo na siyang mawalan ng kagustuhang mabuhay.Ang mga taong nanakit sa akin ay isa-isang sumusunod sa yapak ko.Wasak na ang pamilya De Leon; tuluyan na silang nagkawatak-watak. Kahit ang mga buhay pa ay dumaranas ng matinding emosyonal na paghihirap.Si Denver naman ay hindi lang may sakit, kundi depresado rin.Unti-unti nilang nararanasan ang sakit na dinaanan ko noon.Parang may isang hindi nakikitang kamay na itinapon sila sa kumukulong mantika sa pinakamahinang apoy—hindi sila agad mamamatay, pero bawat segundo ay parang pagpapahirap.Pero nararapat lang iyon sa kanila.Tiningnan ko ang mapurol at wala nang buhay niyang mga mata. Para sa kanya, marahil ako na lang ang natitirang liwanag na maaari niyang kapitan.Ang tanging kagustuhan niya sa kaibuturan ay mapatawad ko siya. Hangga’t hindi ko siya pina
“Bukod pa roon…” Biglang sabi ni Aurora, tila nagpipigil ng emosyon. Nanginginig ang boses niya habang nagsasalita, para bang siya ang tunay na biktima. “Matagal na akong nahiwalay sa inyo noon. Paano ko malalaman ang tungkol sa pagpapalitang iyon ng mga bata? Kung may kasalanan man ako, kasalanan lang na hindi ko napalaki nang maayos si Nica.”Habang nagsasalita siya, nagsimula siyang umiyak nang tahimik. Ngunit ngayon, wala nang naniniwala sa kanya nang ganoon kadali.Lalong nagdilim ang mukha ni Tito Danilo. “Aurora, hanggang ngayon nagsisinungaling ka pa rin?”“Asawa, talagang wala akong alam…”“Kung wala kang alam, bakit kanina wala kang kahit anong reaksyon nang malaman mong si Raul ang tunay na anak?” biglang tanong naman ni Vicento.Natigilan si Aurora. Sandaling katahimikan ang bumalot sa buong sala. Napakatalas ng obserbasyon ni Vicento. Simula pa lang, pinagmamasdan na niya ang bawat ekspresyon ni Aurora.At ang pinaka-kahina-hinalang bagay ay ang pagiging sobrang kalmado n
Galit na ibinagsak ni Denver ang hawak niyang tasa ng mainit na tsaa sa mesa nang hindi man lang iniinom ito, dahilan para tumalsik ang tsaa kung saan-saan.“Kamukhang-kamukha ko si papa, kung hindi niya ako anak, edi sino ako?”Sa sandaling iyon, tumingin si Vicento kay Nica. “May alam ka. Sabihin mo.”Mahigpit na hinawakan ni Nica ang kanyang puson, na para bang ang tanging mahalaga lamang sa kanya ay ang batang nasa loob nito at wala siyang pakialam kung mabuhay man o mamatay si Denver.Yumuko siya at mahinang nagsalita, “Wala akong alam.”Tahimik lang sana ang pamilya De Leon kanina, pero dahil sa biglang pagbabagong ito, napilitan silang panoorin na lamang ang nagaganap na drama.Matapos ang unang pagkabigla, biglang may naisip si Tito Danilo. “Papa… posible bang may kinalaman ito sa kambal ko?”“Oo,” sagot ni Lolo Arnulfo. “May kambal talaga noon si Danilo, at halos magkapareho sila ng mukha. Kung hindi lang dahil sa aksidente noon, baka kayong dalawa ay napagpalit na sa kapanga
Biglang bumagsak ang katotohanan na parang malaking batong nahulog mula sa langit, at tuluyang natulala si Sofia.“Pinaghinalaan na ba ni papa ang pagkatao ko?” isip niya habang lalo siyang kinikilabutan.Pakiramdam ni Sofia ay gumuho ang buong mundo niya. “Anong gagawin natin, Mama? Ano na ang mangyayari sa atin?”Nasaksihan na ni Susan noon kung paano kumilos si Edmund laban sa mga kalaban niya. Makapangyarihan at walang awa ito; kahit si Edmund ay hirap nang protektahan ang sarili niya. Ano pa kaya silang mag-ina?Sa simula pa lang ay isa nang mapanganib na pustahan ang ginawa niya. Kapag nagtagumpay silang lasunin si Edmund, makakakuha sila ni Sofia ng napakalaking kayamanan, at sa perang iyon ay hindi na siya natatakot na hindi siya pakasalan ni Samuel.Habang mas malaki ang gantimpala, mas malaki rin ang panganib. Hindi niya inasahan na ganoon kabilis malalaman ni Edmund ang katotohanan; ngayon, kailangan nilang harapin ang kapalit nito.Mahina siyang napabuntong-hininga. “Sa pu
Sinuri ni Edmund ang sahig na basang-basa ng dugo, sobrang dilim ng kanyang mukha. Bagama’t hindi rin niya gusto ang pamilya Vargaz, matapos ang lahat, matagal na rin silang nasa ilalim ng kanyang pangangalaga—pero tinrato nila ito na parang walang silbing bagay.Kahit may pagkamuhi, pamilya pa rin
Pagkatapos kong magsalita, sabay na napatingin sa akin ang dalawa.“Bakit mo nasabi ‘yan?”“Kung pinatay ako ni Nica dahil sa pag-ibig, sapat na sana iyon. Pero bakit kinailangan pa niyang balatan ako nang buhay at pagputul-putulin ang katawan ko, hanggang sa wala man lang akong buo at maayos na ba
Nang marinig ko ang boses na iyon, likas na nais kong lumingon, ngunit bigla akong may naalala at agad kong pinigilan ang sarili ko.Nahulaan ko na kung sino iyon—ang “mabait” na ale, iyong babaeng kausap ni Raul. Mukhang nais nila akong hulihin sa akto. Na kapag lumingon ako ay iisipin nilang ako
Tumango si Jason. “Naiintindihan ko po, Madam.”May isa pang mahalagang dahilan kung bakit iniligtas ko si Sofia— siya ang magiging sandata ko laban kay Nica.Sa ganitong paraan, hindi ko na kailangang kumilos nang personal, upang hindi ako maging target ng grupo ni Nica. Ang manatili sa anino ang







