Mag-log inPagkasabi ko noon, hindi lamang siya huminto— mas lalo pa siyang bumilis sa pagtakbo.Pabigla niyang sinabi, "Miss Ria, magtiis muna kayo. Hindi pa ito ang tamang oras para manganak. Kapag huminto tayo ngayon, pareho tayong mamamatay."May mali.Pakiramdam ko, wala siyang pakialam kung mabuhay man ako o hindi. Ang mahalaga sa kanya ay maihatid ako sa isang lugar sa lalong madaling panahon.Unti-unting sumibol ang isang nakakatakot na hinala sa isip ko.Marahil...ang taong napatay ay hindi pala ang traydor. Iyon ang totoong tauhan ni Shaun.At ang lalaking bumubuhat sa akin ay siya ang espiya ng matandang baliw. Sinamantala niyang wala si Shaun upang dalhin ako sa barkong naghihintay sa pantalan.Dahil sa sunod-sunod na paghilab, basang-basa na ng pawis ang noo ko. Kinagat ko ang labi ko upang tiisin ang sakit. Habang hindi siya nakatingin, dahan-dahan kong inilabas ang punyal na nakatago sa manggas ko.Sa paningin niya, isa lang akong buntis na malapit nang manganak. Nakatutok ang at
"Ate Ria..."Parang pamilyar ang boses niya. Ngunit kahit anong pilit kong alalahanin, hindi ko maalala kung sino siya.Sa pakiramdam ko, hindi naman siya kaaway."Ate Ria, naririnig mo ba ako?"Mabilis akong sumagot. "Oo. Pero nakalimutan ko na ang lahat ng nangyari sa nakalipas na sampung taon. Hindi ko na maalala kung sino ka.""Lintik..."Narinig ko ang gulat sa kabilang linya. Pagkatapos ay tila nagtatampo niyang sinabi, "Talaga? Hindi mo na talaga ako naaalala?""Parang pamilyar ang boses mo. Pakiramdam ko kilala kita. Pero hindi ko na maalala kung sino ka. Pasensya na."Muli siyang nagtanong, "Ibig sabihin, nakalimutan mo na rin si Vicento?"Wala akong nagawa kundi magsabi ng totoo. "Alam kong asawa ko siya. Pero hindi ko na maalala ang mga pinagdaanan naming dalawa."Pagkasabi ko noon, may narinig akong parang malakas na tawang may halong panunukso mula sa kabilang linya. "Vicento, tingnan mo nga naman! Hindi lang ako ang nakalimutan niya, pati ikaw rin! Ako pa rin ang unang n
Nang makita ko ang pulang ilaw ng helicopter na paulit-ulit na kumikislap sa kalangitan, mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Shaun. "A-Ano'ng gagawin natin?"Nasa gitna kami ng dagat. Kapag umatake sila, wala kaming matatakbuhan."Huwag kang matakot. Dugo pa rin ng pamilya Valdez ang dumadaloy sa katawan ko. Kung balak nilang gamitin ka upang bantaan ang pamilya Victorillo, hindi nila tayo basta-basta papatayin."Mahinahon niya akong inalo. Ngunit kahit ganoon, hindi pa rin mawala ang takot at pagkalito ko.Sa gitna ng napakalawak na dagat, si Shaun lamang ang maaari kong sandalan.Napansin kami ng helicopter. Agad nila kaming hinabol. Sa sandaling iyon, wala akong ibang hiniling kundi sana si Vicento ang sakay ng helicopter na iyon.Kung siya ang dumating, maliligtas kaming mag-iina.Ngunit mas malupit ang katotohanan kaysa sa inaasahan ko. May taong may hawak na mabigat na machine gun sa loob ng helicopter.Bigla nila kaming pinaputukan."Dok Shaun! Ano'ng gagawin natin?"Sa sobran
Maaga kinaumagahan, nagising ako dahil sa nakakabinging ugong ng isang helicopter.Wala na si Shaun sa silid.Inalis ko ang kumot at bumangon.Mula sa bintana, nakita kong sumasakay sa helicopter ang mag-asawa at tuluyang umalis.Ganap na nakaharang ang signal sa islang ito. Walang paraan upang makipag-ugnayan sa labas. Bukod kay Shaun, halos wala na akong ibang taong nakikita araw-araw. Napakahirap humingi ng tulong habang palagi niya akong binabantayan.Habang palaki nang palaki ang tiyan ko, lalo kong naiisip kung gaano na kaya nag-aalala si Vicento sa labas. Habang papalapit ang araw ng panganganak, lalo akong nahihirapan tuwing gabi.Habang lumalaki ang mga sanggol, lalo nilang naiipit ang mga laman-loob ko. Madalas umakyat ang asido mula sa tiyan ko papunta sa lalamunan. Para bang nasusunog ang loob ng dibdib ko.Araw-araw, si Shaun ang nagluluto ng sabaw at lugaw para sa akin. Lagi niya akong sinusubuan. Hindi ako makatulog sa gabi, at dahil doon, halos hindi rin siya natutulog
Hindi ko na maalala kung paano niya ako ginamot noon. Ngunit habang pinagmamasdan ko ang ekspresyon niya ngayon, pakiramdam ko ay mas siya ang nangangailangan ng kaligtasan kaysa sa akin noong mga panahong iyon.Hindi naman mahirap sagutin ang tanong niya. Pero natatakot akong magalit siya. Kaya sinabayan ko na lang ang gusto niyang marinig. "Marami na akong hindi malinaw na naaalala. Pareho lang kayo ni Vicento. Para sa akin ngayon, pangalan lang si Vicento na palagi kong naririnig mula sa'yo. At ikaw, isa ka lang na psychiatrist."Marahan kong binawi ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya. Pagkatapos ay hinaplos ko ang malaki kong tiyan. "Isa lang akong buntis ngayon. Ang pinakamalaki kong hiling ay maisilang nang ligtas ang mga anak ko."Mukhang nasiyahan siya sa sagot ko. Sa isip niya, magkapantay na sila ni Vicento sa puso ko."Naiintindihan ko, Ria. Hindi kita sasaktan. Ang hinihiling ko lang ay bigyan mo ako ng patas na pagkakataon."Dahan-dahan siyang tumayo. Binuksan niya ang
"Shaun, itinakas mo si Ria. Dahil doon, halos mabaliw na si Vicento. Halos mabuwag na niya ang buong organisasyon. Napakarami na niyang natuklasang mga taguan natin. Ang islang ito na lang ang natitirang ligtas na mapagtataguan mo.""Hindi maaaring manatiling buhay ang babaeng iyan.""Kapag nalaman ni Vicento kung nasaan siya, matatapos na ang lahat."Vicento...Hinahanap niya ako.Sa sandaling marinig ko ang pangalan niya, kusang kumirot ang puso ko. Kahit binura na ng isip ko ang alaala niya, hindi pa rin nakakalimot ang puso ko.Parang likas na nitong mahalin siya.Ang natitira kong alaala ay hanggang labingpitong taong gulang lamang ako. Sa isip ko, si Vicento ay ang tahimik at payat na binatang nakaputing polo sa lumang mansyon ng pamilya Victorillo.Siya ang nagturo sa akin kung paano tumugtog ng piano.Ngunit ang lalaking iyon, ayon sa kanila ay halos mabaliw na dahil sa pagkawala ko.Tahimik na pumatak ang mga luha ko sa carpet. Tinakpan ko ang bibig ko upang hindi ako makagawa
Napatingin si Kuya Marco kay Julia at ngumiti. "Ah, ito ang family photo namin. Kilala mo naman siguro lahat ng nandito. Pero teka, hindi ba nagkaroon kayo ng koneksyon ni Ria dati?"Bago pa matapos ni Kuya ang sinasabi niya, biglang napasigaw si Julia."Patay! Patay!"Nanlaki ang mata ko. Bigla ak
Sa likod ng bakal na pinto ay may isang maliit na silid ang lumantad. Walang tao sa loob, ngunit sa bawat sulok ng dingding ay puno ng mga larawan.Dahan-dahang lumapit si Denver, pinagmasdan ang mga ito nang mabuti at doon niya napagtantong siya ang bida sa lahat ng mga litrato.Kahit noon pa man
Nagkasundo sina Denver at ang kanyang tiyuhin na simulan ang plano laban kay Nica.Kahit alam kong hindi ako nakikita ni Vicento ay marahan akong bumulong sa kanyang tainga bago umalis. "Salamat…."Hindi ko maintindihan kung bakit ako kinakabahan pero napagtanto kong hindi siya kasinglamig at kasin
Sa lumang bahay ng pamilya Victorillo, tahimik na nagtitimpla ng tsaa si Don Arnulfo sa loob ng tea room.Pilit na pinapanatili ni Denver ang kanyang kumpiyansa habang lumapit siya sa matanda. "Lolo, gusto niyo bang samahan ko kayo sa ilang laro?"Habang nagsasalita, maingat niyang pinag-aaralan an







