LOGINPaunti-unti na akong nabubuhay sa takot mula nang malinlang ako ni Jason, kaya sabik na sabik akong makita siya. Ni hindi ko nga siya natitigan nang maayos kagabi dahil nagmamadali kaming maghiwalay.Sadyang nag-ayos siya para samahan ako. Wala na ang balbas na nakita ko sa video, at maging ang bawat hibla ng buhok niya ay maingat na inayos. Ayaw niyang makita ko ang lugmok niyang kalagayan, ngunit napansin ko pa rin na pumayat siya.Sa loob lamang ng ilang araw, mas tumalim ang mga guhit ng kanyang mukha, at tila nababalot siya ng matinding pag-aalala.Itinaas ko ang kamay ko at marahang hinaplos ang kulubot sa pagitan ng kanyang mga kilay. Gusto kong tawagin ang pangalan niya, ngunit wala akong mailabas na tinig.“Ria, sumama ka na sa akin. Hindi kita maaaring iwan sa bahay ng mga Aurelio.”Umiling ako at kinuha ang cellphone niya upang mag-type.'May chip si Melissa sa katawan niya. Hindi namin alam kung saan eksaktong itinanim. Bukod pa roon, may mga bombang nakatanim para sa pami
Nang dumating si Mariel sa tamang pagkakataon, napaisip ako kung si Vicento ba ang nag-utos sa kanya. Sa sumunod na segundo, nang tingnan niya ako, kumindat siya at saka muling sumimangot.Ayun nga, para talaga sa akin ang pagpunta niya rito.Hindi makalapit sa akin si Vicento, kaya siya ang pinapunta niya. Tutal, pamilyar siya sa lahat at dati na ring madalas manggulo kay Melissa.Isa pa, bagong mukha siya na walang anumang kahina-hinalang background kaya hindi madaling pagdudahan. Kahit pa may mapansin ang magkapatid na Aurelio, hindi nila mahuhulaan ang tunay niyang pakay.Kung tutuusin, kahit ako ay hindi siya maintindihan minsan. Gayunpaman, nagpapasalamat pa rin ako sa cellphone na ibinigay niya noon kay Melissa. Kung hindi dahil doon, hindi ko sana nakontak agad si Vicento.Talagang suwerte ko si Mariel.Binati siya ni James na hindi ko napansing nakadating na pala. “Mrs. Santiago, binibisita mo na naman ba si Melissa?”Tumango si Mariel. “Oo. May luxury fashion show ngayon. In
Ibinigay na niya sa akin ang cellphone. Kung kokontakin ko ang mga tao sa labas, malaki ang posibilidad na makatakas ako. Gusto niya akong umalis at huwag makulong dito tulad niya.Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, gusto niya pa rin akong makita muli. Magulo at magkasalungat ang kanyang damdamin sa araw na iyon.Pinunasan ko ang kanyang mga luha at nagsenyas sa kanya.'Kung gusto mong umalis, umalis tayo nang magkasama.'“Umalis?” Umiling siya. “Hindi niya ako pakakawalan. Masyado akong maraming alam. Kahit mamatay ako, sa tabi niya lang ako mamamatay sa buong buhay ko.”Tama nga ang hinala ko. Wala nang pagnanais si Melissa na tumakas.Umiling ako at sinabi sa kanya sa pamamagitan ng kilos na maganda ang mundo sa labas."Sa napakagandang mundong iyon, hindi ka dapat manatili rito kasama ko. Ate, kung may pagkakataon ka, tumakas ka.”Dalawampu't lima pa lamang si Melissa, ngunit nakita ko sa kanyang mga mata ang parehong liwanag na nakikita sa isang matandang nakatanaw sa papalubo
Alam kong naghihintay si Vicento sa akin—naghihintay na magbago ang isip ko. Napakapanganib para sa kanya na pumunta sa bahay ng pamilya Calderon. Ayaw niya akong malagay sa anumang panganib.Ngunit naghihintay pa rin sa akin ang kapatid ko. Mariin kong kinagat ang labi ko at malakas na isinara ang pinto ng sasakyan. Hindi ako nangahas tumingin sa rearview mirror, dahil natatakot akong makita ang pagkadismaya sa kanyang mga mata.Nang umandar ang sasakyan, mahigpit kong ikinuyom ang mga kamao ko at paulit-ulit na sinabi sa sarili ko na huwag lumingon.Pasensya ka na, Vicento.Parang nabasa ni Jander ang nasa isip ko at nagsalita. “Hindi ka ba masaya, Ria?”Nang hindi ako sumagot ay ibinigay niya sa akin ang antidote para makapagsalita akong muli. Tuwang-tuwa ako nang marinig ko ang boses ko saka ko siya sinagot. “Plano bang ikulong ng kapatid mo si Melissa, habambuhay?”“Ria, hindi. Mahal ng kuya ko ang hipag ko.”Bago pa ako makasagot, nagpatuloy siya. “Kung hindi mahal ng kuya ko si
Nang ipadala ko sa kanya ang lokasyon sa tabing-dagat, naisip niya ang night market na malapit doon. Marahil ay sinubukan lamang niya ang kanyang swerte.Kahit napakaliit ng posibilidad na naroon ako, at kahit maaaring hindi niya ako makita, pumunta pa rin siya. Malinaw kong sinabi sa kanya na huwag kumilos nang padalos-dalos. Ngunit kahit gaano kaliit ang pagkakataon, hindi niya iyon palalampasin.Sa kabutihang-palad, muli kaming pinagtagpo ng tadhana.Sinulyapan ko si Jander na papalayo papunta sa mga tindahan at mabilis na tumakbo papunta kay Vicento. Hinila niya ako sa likod ng malaking puno at mahigpit akong niyakap, na para bang gusto niya akong isiksik hanggang sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa.Pinipigilan ko ang pag-iyak habang mahigpit ko rin siyang niyayakap, sakim na nilalanghap ang malamig niyang halimuyak na may halong matapang na amoy ng sigarilyo.Ilang sigarilyo na ba ang nahithit niya?Noon, hindi siya naninigarilyo sa harap ko. Pinigil ko ang emosyon ko at sinabing.
Paos ang kanyang boses, at nag-init agad ang mga mata ko nang marinig ko iyon. Mabilis kong inilipat ang tawag sa video call. May suot pa rin akong pekeng makeup sa mukha. Alam kong kung siya iyon, tiyak na makikilala niya ako.Sa wakas, nakita ko si Vicento.Wala na ang dati niyang matikas at maayos na anyo. Sa harap ko noon, lagi siyang maingat sa kanyang hitsura. Madalas pa nga siyang gumising nang mas maaga kaysa sa akin.Ang nakasanayan kong makita ay ang malinis niyang mukha pagkatapos mag-ahit at maghilamos. Ngunit ang lalaking nasa video ngayon ay may makapal na balbas sa baba.Sa loob lamang ng ilang araw, halatang pumayat siya nang husto. Maitim ang ilalim ng kanyang mga mata, at mas nakakatakot pa, puno ng pulang ugat ang kanyang mga mata.Sa unang tingin, halos hindi ko makilala ang Vicento na matagal kong pinanabikan. Ako rin naman ay may ibang mukha sa video. Halatang natigilan siya nang makita ako.Sa sandaling nagtama ang aming mga mata, hindi niya napigilang banggitin
Noong junior high school ako ay ginamit ko ang penname na "RS" at sumali sa isang designing contest.Nanalo ako. Nagmarka ang pangalan ko sa mundo ng sining. Pero dahil hindi sang-ayon ang pamilya ko ay hindi man lang ako dumalo sa awarding ceremony. Kaya nga sa internet ay walang halos may alam ku
"Denver!" sigaw ni Alina. "Kapag may masamang nangyari kay Ria, mananagot ka sa akin!"Pinanood ko siya habang nagsasalita pero hindi na niya maririnig ang boses ko kapag kakausapin ko pa siya. Dahan-dahan kong inayos ang kanyang magulong buhok pero dumaan lang ang kamay ko sa kanyang mukha na para
Pagkaalis ni Vicento ay nanatili pa si Denver sa tabi nang malamig at madilim na ilog— nakatitig sa kanyang cellphone. Paulit-ulit na nagliwanag ang screen niyon at sunod-sunod ang mga mensaheng dumarating. Pero wala ni isa mula sa akin.Marahil naalala niya ang nakaraan— ang panahon kung kailan al
Nakita ko kung paano lumayo nang bahagya si Denver sa kanya. "Nica, tigilan mo nga iyan!"Pero nagpatuloy pa rin si Monica. Ang mga mata niyang malamlam at ang mga labi ay may mapanuksong mga ngiti. "Kuya, hindi ba at tinanong mo ako kagabi nang maraming beses. Halata namang mahal mo ako kaya bakit







