Masuk“Ano’ng problema, Ria? Natatakot ka ba sa akin?” nakangiti niyang tanong habang papalapit sa akin.Maliwanag at maaliwalas naman ang ngiti niya, pero dahil sa masama kong impresyon sa mga Aurelio, para siyang nakakatakot na kalansay na nakabalot sa balat ng tao.Ang ngiti niya ay parang bulaklak na tumutubo mula sa putikan ng kamatayan.Pinilit kong itago ang pagkailang ko at ngumiti rin ako sa kanya.“Medyo nagulat lang ako. Hindi ko inasahang makikita ko rito si class monitor.”Iniabot niya sa akin ang maliit na plato ng cake.“Sumama ako rito sa kuya ko para pag-usapan ang isang collaboration. Sabi niya, hindi na raw ako bata kaya dapat masali na rin ako sa ilang business projects. Mahilig ba si Ria sa cake?”Hindi ko talaga lakas-loob kainin ang ibinigay niya. Natatakot akong magising na lang na kalahati na ang katawan ko. Tinanong pa niya kung masarap daw ba ang cake.“Hindi naman sa gusto ko talaga, medyo nagugutom lang ako. Kumain na rin naman ako kanina. Thank you, class monit
Hindi pinansin ni Mariel ang tingin niya at diretso siyang naglakad papunta sa sasakyan namin.Si Vicento, na nakaupo sa wheelchair, ay paalalang nagsalita habang nasa pintuan, “Hindi angkop ang suot na iyan para sa okasyong ito.”Doon lang bahagyang kumalma si Ivan. “Huwag mong kalimutan ang kontrata natin.”Iniabot niya ang kamay niya para hawakan si Mariel, pero naka-high heels ito at tumangging tanggapin ang kamay niya, saka umiwas.Bago tuluyang magsara ang pinto, narinig ko ang mahina ngunit mababangis na salita ni Ivan. “Sino ang nagsabing magsuot ka ng ganyan?”Maginoo at napakalambing namang inalalayan ako ni Vicento papasok sa sasakyan.Medyo nag-aalala ako. “Okay lang kaya si Mariel?”“Huwag kang mag-alala. Ganyan lang magsalita si Ivan, pero hindi niya sasaktan si Mariel. Isa pa, nagsisimula na rin siyang magbago.”Doon ko lang napansin na hindi dark suit ang suot ni Vicento ngayon. Pareho ito ng kulay ng evening gown ko, pati bow tie niya ay malambot na off-white.“Ang gu
Ang paglalakbay na ito sa maliit na bayan ay nagpuno sa puwang na iniwan ng mga pagsisisi ni Mariel at nagbigay rin sa akin ng ilang napakagandang araw.Pagkababa namin ng eroplano, kinailangan muling magpanggap ni Vicento na may kapansanan.Paglabas pa lang namin ng arrival gate, abala pa rin si Mariel sa masayang pagrereply kina Edmund at kay mama tungkol sa ligtas niyang pagdating.Pero nang mag-angat siya ng tingin, bumungad agad ang malamig na mukha ni Ivan, at biglang nawala ang ngiti niya. “Kampon talaga ng malas.”Lumapit si Ivan na seryoso ang mukha, halos nagngingitngit ang mga ngipin. “Nagsaya ka ba?”“Kahit saan basta walang ikaw at iyong munting bitch, paraiso na iyon.”Akala ko magsisimula na naman ang away, pero pinigilan ni Ivan ang sarili.“Pinapauwi tayo ni lola sa lumang mansyon mamayang gabi para sa dinner.”Narinig ko na kay Mariel na matapos siyang malunod, naging mahina ang katawan ng original owner at madalas magkasakit.Nang malaman iyon ng lola ni Ivan, agad
Ibinaling ni Vicento ang tingin niya. “Hindi pa natin nahahanap ang mastermind. Delikado pa rin tayo anumang oras. Hintayin muna nating maging ligtas bago natin pag-usapan ang tungkol sa pagbubuntis.”“Sige na nga.”Alam kong tama siya, pero hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang lungkot.Mabilis na lumipas ang tatlong araw sa maliit na bayang iyon. Kahit gusto kong samahan si Mama habang buntis siya, hindi kami maaaring manatili nang matagal ni Vicento dahil sa aming mga pagkakakilanlan.Noong gabi bago kami umalis, tinawag ako ni Mama sa tabi.“Ria… bumalik na ang batang iyon, hindi ba?”Tumango ako at sinabi ko sa kanya ang totoo.Sa totoo lang, nag-aalala ako na baka hindi stable ang kaluluwa ni Ria Canlas matapos siyang mabuhay muli sa katawan ng ibang tao, pero mukhang hindi naman nangyari iyon.Siguro iba ang punto ng kanyang muling pagkabuhay. Ilang buwan na siyang umalis sa katawan niya, at matapos niyang umalis, wala siyang sariling kamalayan tulad ng nangyari sa akin.I
Pareho ang punto ng matandang babae sa accent ng mga taga-Santa Catalina; hindi ko inasahang makakatagpo ako ng kababayan sa banyagang lugar.Ang itsura ng batong ito ay parang jade lamang sa panlabas; kahit sino ang makakita rito ay iisiping simpleng anting-anting lang ito para sa proteksyon. Pero biglang nagbago ang ekspresyon ng matanda—halatang kilalang-kilala niya ito.“Ano po’ng problema, Lola? Ang batong ito ay ano po?”“Iha, may mga bagay na hindi dapat basta-basta isinusuot. Kapag sinuot nang padalos-dalos, maaaring ikamatay mo pa.” Halatang balisa siya.Hindi ko naman maaaring sabihin sa isang estranghero ang tungkol sa muling pagkabuhay ko, kaya magalang akong nagpasalamat. “Opo, alam ko. Salamat po sa paalala, Lola.”“Alam mo kung ano iyan?”“Opo.”Matagal niya akong tinitigan bago siya napabuntong-hininga nang walang magawa at umalis dala ang mga lotus pod na pinitas niya kanina.Bago siya tuluyang lumayo, narinig ko siyang bumulong: “Mahirap pagsabihan ang taong ayaw mag
Kinabukasan.Madilim pa rin sa glass room dahil sa mga kurtina, maliban sa isang sinag ng araw na pumapasok mula sa kisameng salamin.Nagising ako dahil sa nakakasilaw na liwanag at pagdilat ko, bumungad agad sa akin ang malambing at mapagmahal na tingin ni Vicento.Kahit pagkatapos naming ikasal, bihira ko pa rin siyang makita.Palagi siyang abala, natutulog nang gabi na, at minsan umaalis pa bago sumikat ang araw.Pero nitong mga nakaraang araw, isinantabi niya ang trabaho para samahan ako, at pinahalagahan ko nang sobra ang mga bihirang sandaling payapa kaming magkasama.Pagtagpo pa lang ng mga mata namin, hinalikan na niya ang ulo ko. “Good morning, Ria.”Niyakap ko ang leeg niya. “Good morning, asawa ko.”Bagong kasal kami, kaya kahit ang hangin ay tila puno ng tamis. Pagkatapos naming maghilamos at mag-ayos, maaga pa rin.Matingkad ang sikat ng araw, at may mga hamog pang nakakapit sa mga halaman sa bakuran.Ang pusang Ragdoll ay tamad na nakahilig sa balkonahe habang dinidilaan
Tuluyang nasira ang tensyon sa pagitan naming tatlo. Kaagad na nagbago ang expression sa mukha ni Denver— mula sa pagnanasa patungo sa malamig na pagkahinahon.Mabilis siyang tumayo at lumayo kay Nica. Nakita ko na ang eksenang ito nang maraming beses, kaya naman ay hindi na ako nagulat.Sa totoo l
Sa likod ng bakal na pinto ay may isang maliit na silid ang lumantad. Walang tao sa loob, ngunit sa bawat sulok ng dingding ay puno ng mga larawan.Dahan-dahang lumapit si Denver, pinagmasdan ang mga ito nang mabuti at doon niya napagtantong siya ang bida sa lahat ng mga litrato.Kahit noon pa man
Nagkasundo sina Denver at ang kanyang tiyuhin na simulan ang plano laban kay Nica.Kahit alam kong hindi ako nakikita ni Vicento ay marahan akong bumulong sa kanyang tainga bago umalis. "Salamat…."Hindi ko maintindihan kung bakit ako kinakabahan pero napagtanto kong hindi siya kasinglamig at kasin
Sa lumang bahay ng pamilya Victorillo, tahimik na nagtitimpla ng tsaa si Don Arnulfo sa loob ng tea room.Pilit na pinapanatili ni Denver ang kanyang kumpiyansa habang lumapit siya sa matanda. "Lolo, gusto niyo bang samahan ko kayo sa ilang laro?"Habang nagsasalita, maingat niyang pinag-aaralan an







