MasukIto ang unang Bagong Taon ng aming maliit na pamilya na may apat na miyembro. Hanggang ngayon, parang panaginip pa rin ang lahat para sa akin.Habang nakatingin ako sa dalawang kulay-rosas na sanggol na mahimbing na nakahiga sa kama, nararamdaman ko ang init ng kanilang katawan at ang banayad na amoy ng gatas sa kanila.Kapag lumalapit ako, napapangiti sila at marahang humahagikgik. Pakiramdam ko, unti-unti nang bumabalik sa ayos ang lahat.Marahang ipinatong ni Vicento ang kamay niya sa balikat ko."Ano'ng iniisip mo?"Nagising ako sa aking pagninilay at tumingala sa lalaking nakatayo sa tabi ko—matangkad, guwapo, at napakabait.Yumakap ako sa baywang niya at isinandal ang ulo ko rito habang bahagyang napapangiti."Vicento... pakiramdam ko nananaginip lang ako. Hindi pa rin ako makapaniwalang nakabalik na talaga ako."Dahil ilang buwan akong namuhay bilang isang kaluluwa, parang hindi pa rin ako sanay sa pakiramdam ng pagkakaroon muli ng totoong katawan.Umupo si Vicento sa gilid ng
Sa gitna ng matinding gulat, bigla akong nahigop pabalik sa sarili kong katawan. Sa katunayan, ayaw pa nitong katawan na tuluyang lisanin ang mundong ito.Kaya sa nakalipas na ilang buwan, nanatili itong buhay sa huling hibla ng hininga. Isang taon nang naninirahan ang kaluluwa ko sa katawang ito. Unti-unti na kaming nagiging iisa.At nang sandaling mahulog si Rio, sabay na sumiklab ang pagmamahal ng tunay na katawan bilang isang ina at ang pagmamahal ng kaluluwa ko bilang isang ina.Sa pagkakataong iyon, tuluyan kaming naging iisa.Hinawakan ko ang sarili kong mukha.Sa wakas, nakabalik na ako.Matapos gumala nang ilang buwan bilang isang kaluluwa, nakauwi na rin ako sa sarili kong katawan. Agad kong tinanggal ang mga aparatong nakakabit sa akin at nagmamadaling hanapin si Vicento.Ang laman ng isip ko ay siya at ang dalawa naming maliliit at napaka-cute na mga anak. Sa sobrang pananabik, nang bumangon ako sa kama ay nanghina ang mga binti ko at bumagsak ako sa karpet.Doon ko lang n
Hindi ko makontrol ang katawan ko.Mabilis akong hinila ng isang napakalakas na puwersa. Dumaan ako kay Vicento, at sa pagdaan ko, bahagyang humangin at lumipad ang buhok niya.--Habang abala ang lahat kay Rio, tila naramdaman ni Vicento ang direksiyon ng paglisan ni Ria."Ria..."Walang sumagot sa kanya.Si Rio, na tila natakot, agad na nagsimulang hanapin si Ria. Nang hindi niya makita si Ria sa silid, maging si Venice ay napaiyak na rin.Biglang nakaramdam si Vicento ng matinding pagkabalisa. Hindi na niya inalo ang dalawang bata.Marahil, dahil matagal na silang magkasama ni Ria, kahit hindi niya ito nakikita, nararamdaman niya kung nasa tabi niya ba si Ria.Pero ngayon ay wala na.Sa mismong sandaling iyon, malinaw niyang naramdaman ang malamig na hanging dumaan sa tabi niya kanina. Paano magkakaroon ng malamig na hangin sa isang silid na napakainit na parang tagsibol?At nang mawala ang hanging iyon, pakiramdam niya ay may malaking kawalan."Ria... nandiyan ka pa ba?"Sinindiha
Galit na tiningnan ni Mariel Ivan. "Bakit ka nandito?"Mukhang bagong dating si Ivan. Maalikabok ang damit niya, na para bang kagagaling lang sa malayong biyahe. Gayunpaman, mas maayos na ang kalagayan niya kumpara noong nakabalot pa siya ng plaster.Napaluwag ang loob ko.Kung tutuusin, nadamay lang naman siya dahil sa amin. Kung namatay siya sa aksidenteng iyon, habambuhay akong makokonsensya. Hindi ko alam kung ano na ang lagay ng relasyon nila ni Mariel. Pero sa nakikita ko ngayon, mahal pa rin niya ito. Kapag tunay mong mahal ang isang tao, kitang-kita iyon sa mga mata.At sa mga mata ni Ivan ngayon, si Mariel lang ang laman ng puso at paningin niya. May dala siyang lunch box, hindi portpolyo. Ngumiti siya at sinabi, "Hindi ba paborito mo ang luto ni manang? Pinagluto ko siya para sa'yo bago ako pumunta rito. Iningatan ko ito buong biyahe. Siguro mainit-init pa ito. Tikman mo."Natigilan si Mariel. "Ah... sige."Pagkatapos ay tumingin si Ivan kay Vicento."Nabalitaan kong ligtas
"Hi Tito? Mga siraulo kayo!"Talagang napakasuwerte ko sa mga kaibigan kong katulad ninyo. Ang dalawang walang kwentang ito ay nagkasundo pa talaga.Ang pangalan daw ng lalaki ay Vincent, at ang babae naman ay Maria Esmeralda. Pwede bang igalang ninyo ang opinyon naming dalawa bilang mga magulang?Mukhang wala namang pakialam si Vicento sa pangalan ng mga bata. Sabagay, ni hindi nga niya halos pinapansin ang mga anak namin. Paano pa kaya siya magkakaroon ng interes sa pangalan nila?Mahina niyang sinabi, "Pahawak ng bata."Paos ang boses niya. Bahagyang sumimangot si Mariel. "Ngayon gusto mo nang buhatin? Akala ko ba ayaw mong tingnan? Naalala mo na bang anak mo rin sila? Halos isinugal ni Ria ang buhay niya para maisilang ang dalawang batang ito. Ikaw na ama nila, ni hindi mo man lang sila tiningnan o niyakap."Habang nagsasalita siya, napaiyak siya. "Kung ayaw mo sa kanila, ako na ang magpapalaki sa kanila."Lalong dumilim ang mukha ni Vicento. "Kailan ko sinabi na ayaw ko sa kanila
"Vicento... Nandito ako. Hindi naman talaga ako umalis."Marahan kong idinikit ang noo ko sa pisngi niya.Mararamdaman mo kaya ako?Nakaluhod siya sa lupa. Wala na ang dati niyang marangal at matikas na tindig. Mukha siyang wasak at walang kalaban-laban."Vicento... Umuuulan. Bumalik ka na sa loob. Baka magkasakit ka."Napakapayat na niya. Kahit gaano pa katibay ang katawan niya, hindi rin niya kakayanin ang mababad sa ulan. Kapag nagkasakit din siya, sino ang mag-aalaga sa mga anak namin?Habang iyon ang iniisip ko, bigla siyang bumagsak. "Vicento!"Agad kong iniunat ang mga kamay ko upang saluhin siya. Ngunit dumaan lang ang katawan niya sa akin. Diretso siyang bumagsak sa sahig."Vicento!""Tulong!"Halos mapunit na ang lalamunan ko sa pagsigaw. Ngunit walang makarinig sa akin. Wala akong nagawa kundi panoorin siyang nakahandusay sa harapan ko."Vicento...""Vicento..."Lumuhod ako sa gitna ng ulan. Tahimik akong nagsumamo sa Diyos.Diyos ko...Pakiusap...Iligtas Mo si Vicento at
Lumapit ako kay Vicento, at nang mas malapit na ako ay saka ko lang napansin si Raul na nakahandusay sa paanan ko, naliligo sa dugo at hindi pa nagagamot ang kanyang mga sugat.Mas malala pa ang hitsura ng kanyang mga sugat kaysa noong nasa event; malamang ay kinaladkad siya sa isang liblib na sulo
Sa ilalim ng ayaw ngunit napipilitang ekspresyon ni Nica, mahinahon niyang iniabot ang kuwintas. Hindi naman talaga ako sanay mang-agaw ng gamit ng iba — lalo na ng kuwintas — marami namang pagpipilian.Pero naisip ko ang mga ginawa niya noon, kung paanong pinabigat niya ang loob ko kagabi, kaya ng
Nagulat ako. Nakikita ba ako ni Vicento?Kung ganoon man ay nagbabakasali akong sana nga! Pero bago pa ako makapagsalita ay narinig ko ang boses ni Denver mula sa labas ng simbahan."Nasaan ka?"Nagmamadali siyang pumasok at hinahanap ako na parang isang ligaw na kaluluwang hindi alam ang direksyon
Bilang isang kaluluwa ay inakala kong hindi ko magagawang makalapit sa isang banal na lugar. Inakala kong itataboy ako ng liwanag kagaya ng napapanood sa mga palabas sa telebisyon.Pero hindi pala totoo ang mga iyon. Walang pumigil sa akin.Naglakad ako nang nakayapak sa hagdan at ang aking mahaba







