Chapter 6 - Walang Naniniwala (Part1)

Kaagad na binitiwan ni Denver ang hawak na baso na may lamang juice. Nilapitan niya ako at masamang tiningnan na parang mortal na kaaway. Bago pa man ako makapagsalita ay naunahan niya na ako. "Manahimik ka na lang! Alam mo, Ria, bakit hindi ko napansin noon pa na napakakitid niyang utak mo? Step-sister ko si Nica at kapatid mo siya. Dahil lang sa kwintas ay nagkakaganyan ka? Bakit hindi mo na lang siya pagbigyan?"

Napahigpit ang hawak ko sa kwintas na inabot sa akin kanina ni Monica. Pakiramdam ko ay tumagos sa balat ko ang pendant ng kwintas dahil nakakaramdam na ako ng kirot at hapdi. Hindi ako makapaniwalang nanggaling ang mga salitang iyon mismo sa bibig ni Denver.

Ang kaninang mga paliwanag na dapat sana ay sasabihin ko ay nanatili na lang sa mga labi ko at hindi ko na maibuka pa ang bibig ko. Nakatitig lang ako kay Denver. Matagal ko na siyang kilala pero sa mga oras na iyon ay para siyan ibang tao at nakakaramdam na ako ng pagkatakot sa kanya.

Simula niyon ay lagi nang hadlang sa relasyon namin si Monica.

May pagkakataon na bibigyan ko ng regalo si Denver at sa susunod na araw ay bibigyan din siya ni Monica ng regalo na katulad ng sa akin. Higit sa lahat pati sa pananamit niya ay nagbago na rin siya. Mahilig siya sa mga dark colors, pero ngayon ay matitingkad na kulay na ang sinusuot niya.

Noong nakaraang taon ay umalis ng bansa si Denver para tingnan ang isa niyang proyekto. Nagkaroon ng lindol sa kinaroroonan ni Denver at nagka-landslide pa.

Nang malaman ko ang nangyari ay nag-book kaagad ako ng ticket. Pero hindi ko alam na tinago ni Monica ang passport at visa ko. Nang mga sandaling iyon ay hindi ako makasakay ng eroplano kahit may koneksyon naman kami. Nang araw ding iyon ay lumipad si Monica papunta sa lugar kung na saan si Denver.

Dahil sa lakas ng lindol ay maraming tower ang naapektuhan at halos walang maayos na komunikasyon sa lugar kung nasaan si Denver. Kaya wala akong balita sa kanya. Sa sobrang pag-aalala ay kahit ilegal na gawain ay pinasok ko ng mga panahong iyon. Dahil na rin sa koneksyon ng pamilya namin ay nakapuslit ako sa isang barko. Iyon nga lang ay pitong araw ang mangyayaring paglalayag sa karagatan. Wala na akong pakialam noon sa kung gaanon kadelikado ang gagawin ko. Ang mahalaga lang sa akin ng mga sandaling iyon ay ang makita si Denver at malaman kung ano na ang kalagayan niya.

Sinalo ko yata ang lahat ng kamalasan noon dahil nagkaroon pa ng tsunami. Kaya nawasak ang sinasakyan kong barko at nalunod pa ako. Mabuti na lang at may isang mabait na tao ang nagligtas sa akin. Kung hindi ay tuluyan na akong lalamunin ng dagat noon.

Ilang araw din iyon bago ako nakabalik sa amin. Ang saya ko pa nang makauwi ako noon dahil nga sa ligtas ako buhay akong nakauwi. Pero ganoon na lang ang gulat ko na halos lahat ng tao ay ang sama ng tingin sa akin— na para bang isa akong kriminal na hinatulan ng kamatayan.

Galit na galit akong kinompronta nina Mama at Papa.

"Nalagay sa alanganin ang buhay ni Denver at ito ka, masayang-masaya! Ni hindi ka man lang nag-alala! Tapos nag-sea tour ka pa! May puso ka pa ba? Ha!" sigaw ni Mama sa akin na halos ikinalukso ng puso ko.

"N-Nagkakamali kayo, M-Mama..." depensa ko sa sarili. "Tinago ni Monica ang passport ko kaya hindi ako makasakay ng eroplano. At hindi po ako nag-sea tour, Mama. Sumakay talaga ako ng barko para puntahan si Denver."

"Bakit nagsisinungaling ka na naman, Ate Ria? Nag-sea tour ka talaga para magsaya," saad ni Monica sa mababang tono at pinaamo niya pa ang kanyang mukha. "Nasa drawer mo ang passport mo. At bakit ko naman itatago ang passport mo?"

Nang mga sandaling iyon ay hindi ko na alam kung paano pa ipagtatanggol ang sarili ko. Idagdag pang kagagaling ko lang din sa isang agaw-buhay na sitwasyon, pakiramdam ko ay nag-iisa ako. Alam kong kahit ano pa ang gawin kong pagpapaliwanag ay wala rin namang maniniwala sa akin.

Nilingon ko si Denver na kanina pa blangkong nakatingin sa akin. Kaagad ko siyang nilapitan at hinawakan sa mga kamay niya. "Makinig ka naman sa akin, oh... Kaagad akong nagpa-book ng ticket nang marinig ko ang balita. Pero tinago ni Monica ang passport ko! Muntik pa nga akong—"

Marahas na inalis ni Denver ang kamay kong nakahawak sa kamay niya— na para bang nandidiri siya sa akin. "Hindi ko hiniling sa iyo na puntahan mo ako, pero sana hindi ka na nagsinungaling pa! Alam mo bang buong tapang na hinarap ni Monica ang takot niya at tumulong sa paghukay? Kung hindi pumunta si Nica, malamang ay nilamon na ako ng lupa!"

Ang mga kamag-anak namin na naroroon ay kaagad na dinaluhan si Monica. Habang kung ano-anong masasakit na mga salita ang binato nila sa akin. Wala raw akong puso. Isa raw akong malupit na tao. Isa raw akong ahas na nagpapanggap na tupa.

Hindi ko sukat akalain na mararanasan ko kung gaano kasakit ang mga salita kaysa sa pisikal na sakit. Walang pasa o dugo pero unti-unti namang lulunurin sa kalungkutan at poot ang puso mo— na gugustuhin mo na lang ang mamatay.

Si Monica ang tinuring na prinsesa at siya lagi ang napupuri. Samantalang ako naman ang tagasalo sa lahat ng marurumi at mapanakit na mga salita.

Nagkaroon na rin ng distansya ang relasyon namin ni Denver. Napagod na ako at kinalimutan na lang ang pangako namin sa isa't isa. Kinompronta ko siya.

"DJ... huwag na nating ituloy ang kasal."

Nakita ko sa mga mata ni Denver ang pagkagulat. Hindi niya yata inaasahan iyon. Dahil alam niyang mahal na mahal ko siya at hindi ko siya kayang iwan. Kaya normal lang na magulat siya sa narinig mula sa akin.

"N-Nagbibiro ka ba?" pilit siyang ngumiti at seryoso akong tiningnan.

"Ginawa ko na ang lahat para sa relasyong ito," malumanay at kalmado kong sabi. "Ayaw kong umabot sa puntong kahit ang pagkakaibigan natin ay mawala rin. Itigil na natin ito habang hindi pa tayo ganoong kagalit sa isa't isa."

Napansin niya yatang seryoso ako at hindi nagbibiro kaya bigla na lang siyang nataranta. "Ria, naman. Alam mo namang mahal na mahal kita."

"Kahit kailan ay hindi ako nagduda sa pagmamahal mo sa akin," kalmado ko pa ring sagot. "Pero natatakot na ako ngayon, na baka hindi na ganoon katibay ang pagmamahal mo sa akin."

Dahil may isa ng Monica Shane De Leon sa pagitan ng relasyon natin. Alam kong nakuha niya ang kung ano mang pinupunto ko.

Hinawakan niya ang mga kamay ko. "Kung tungkol ito kay Monica, kapatid lang ang turing ko sa kanya, Ria. Ikaw ang gusto kong makasama habang buhay, alam mo iyan."

Simula ng araw na iyon ay siya mismo ang lumayo kay Monica. Nag-effort siyang kuhanin muli ang loob ko at bumawi sa lahat ng mga masasakit niyang sinabi sa akin. Higit sa lahat ay siya rin ang nanguna sa paghahanda para sa kasal namin.

Akala ko ay iyon na ang pag-uumpisa naming muli ni Denver. Akala ko ay magiging masaya na kami. Akala lang pala ang lahat.

Dahil bigla na namang nagbago ang lahat tatlong buwan na ang nakalilipas...