Chapter 5 - Nagbago Na Nga (Part2)

Alam kong nagbago na nga si Denver pero hindi pa rin ako makapaniwala sa narinig ko mula sa kanya. Hindi na nga siya ang Denver na nakilala ko. Ibang-iba na siya.

Tama nga iyong sabi nila— na kapag ang isang tao ay nawawalan na ng interes sa iyo, huwag ka nang magtaka o tanungin pa ang sarili mo kung bakit. Lahat ng papasok sa isip mo ay magiging tama.

Katulad na lang nang nangyari sa akin. May kutob na ako noong una na magbabago ang takbo ng isip ni Denver pagdating kay Monica. Mula noong mga panahong ayaw na ayaw niya kay Monica hanggang sa mga oras na pito sa sampung salita ay tungkol na lang lahat kay Monica— doon pa lang kapansin-pansin na ang kanyang pagbabago.

Lagi niyang naalala ang mga hilig at gusto ni Monica. Kapag naman galing siyang business trip—hindi lang ako ang may pasalubong, kung hindi pati na rin si Monica.

Naalala ko pa ang isang beses na binigyan niya ng regalo si Monica.

Binuksan ni Monica ang isang eleganteng kahon na naglalaman ng isang mamahaling kwintas. Kumikislap pa ang mga mata niya at makikita mo talagang nasiyahan siya. "Paano mo nalamang gusto ko ang kwintas na ito, kuya? Hindi pa nga ito naipapalabas!"

"Nagkataon lang na kilala ng kaibigan ko ang designer ng kwintas na iyan," paliwanag pa ni Denver. "Hindi naman ako nahirapang bilhin iyan."

Hinablot ni Monica ang braso ni Denver at niyakap iyon— kitang-kita ko ang banayad na pagtama ng dibdib niya sa braso ni Denver. "Ikaw talaga ng pinaka-the best na kuya sa buong mundo!"

Ayaw na ayaw ni Denver na nilalapitan siya ng ibang babae. Gusto niyang ako lang ang nakakahawak sa kanya. Pero hindi niya tinulak si Monica at hinayaan lang ang kapatid ko na hawakan siya. "Kwintas lang naman iyan pero kitang-kita na ang saya-saya mo!"

Ngumuso si Monica. "Hmp! Mas maganda kaya ang kwintas na bigay mo kay Ate Ria."

Naikuyom ko ang palad kong may hawak ng kwintas ng binigay sa akin ni Denver. Kung ikukumpara ang dalawang kwintas— anong laban noong akin sa kwintas ni Monica na sinadya niya pang pakiusapan ang kaibigan niyang designer?

Doon pa lang— kapansin-pansin ng hindi na nga ako.

Napansin yata ni Denver na kanina pa ako walang imik kaya dali-dali siyang lumapit sa akin at nagpaliwanag. "Hindi ba at may party sa susunod na mga araw? Ang kwintas na iyan bagay roon sa susuutin mong dress. Subukan mo muna at tingnan kung bagay ba."

Ng mga sandaling iyon ay pinagalitan ko pa ang sarili ko dahil kung ano-ano ang iniisip ko tungkol kina Denver at Monica. Binalewala ko lang. Ganoon pa rin ang trato niya sa akin pero damang-dama ko nang mas matimbang na si Monica kaysa sa akin— pero hinayaan ko lang.

Nagpakatanga pa rin ako ng oras na iyon. Ngumiti pa rin ako. "Sige, susubukan ko."

Kukunin na sana ni Denver ang kwintas sa kamay ko para isuot sa akin nang bigla na lang siyang tinawag ni Monica. "Kuya, masyadong maikli ang kwintas na ito. Tulungan mo naman akong isuot ito."

Dahil inabot ko sa kanya ang kwintas at hindi niya iyon nakuha dahil sa pagtawag ni Monica sa kanya ay nagdire-diretso iyon sa sahig. Hindi niya man lang iyon pinulot gayong nakita niya namang nahulog iyon at kaagad na nilapitan si Monica.

"Ikaw talagang bata ka," nakangiting saad niya kay Monica at kinuha sa kamay nito ang kwintas. "Kahit pagsuot ay hindi pa magawa."

Pumwesto si Denver sa likod ni Monica at sinuot sa kanya ang kwintas. Ngumuso naman si Monica habang nakatingala pagilid ang kanyang ulo. "Eh gusto kong ikaw ang magsuot sa akin, eh."

Sobrang lapit nila sa isa't isa. Kulang na lang ay mahahalikan na nila ang bawat isa. Para bang hindi nila alintana na naririto pa ako at harap-harapang binabastos!

Napagtanto yata ni Denver na mali ang ginagawa niya kaya bahagya siyang lumayo kay Monica at napatingin sa akin. Magsasalita na sana siya pero kaagad siyang naunahan ni Monica. "Kuya, nauuhaw ako. Gawan mo naman ako ng orange juice. Gusto ko iyong fresh, kuya. Pigaan mo ako ng orange."

"Napaka mo talagang bata ka," saad ni Denver. Akala ko ay lalapitan niya ako pero nagtuloy-tuloy siya sa paglalakad papunta sa kusina. Para akong hangin na hindi man lang tinapunan ng tingin.

Nang mawala na siya sa paningin namin ay nilapitan ako ni Monica. Pinulot niya ang kwintas ko na nahulog sa sahig saka ako hinarap— ang ekspresyon sa mukha niya ay biglang nagbago. Iyong mukha niyang mala-anghel sa harapan ni Denver ay biglang naging demonya sa harapan ko ngayon. Isang nang-uuyam na ngiti ang pinakita niya sa akin— na para bang sinasabi niyang siya ang nanalo.

"Hindi ka na mahal ni kuya, Ate Ria," panimula niya. "Ang kapal naman ng mukha mo na manatili pa sa tabi niya. Kung ako sa iyo ay ipa-cancel mo na ang kasal ninyo para hindi ka naman maging katawa-tawa sa harap ng lahat! Nakakahiya naman kung sa harap mismo ng lahat ay ayawan ka ni kuya."

"Sa tingin mo ba ay mabibilog mo ang ulo niya gaya ng ginawa mo sa pamilya natin?" taas-noo kong tanong sa kanya. Ng mga oras na iyon ay bulag pa ako sa katotohanan at tanging pangmamahal ko para kay Denver lang ang mahalaga sa akin. "Kilala ko na siya noong walong taon pa lang ako. Halos magkasama kaming lumaki at kilala na namin ang isa't isa. Masyado ka pang bata para lang maging kabit, Monica."

Nilapit niya ang kanyang bibig sa tainga ko at bumulong. "Ang matatawag na kabit ay iyong taong hindi naman mahal. Hindi ka na mahal ni kuya dahil nahulog na siya sa akin. Hindi mo ba nararamdaman iyon? Pinipilit mo na lang ang sarili mo sa kanya. Halata namang wala na siyang gana sa iyo."

"Wala kang modo!" Hindi ko na napigilan ang pagkainis ko at kaagad na dumapo sa pisngi niya ang palad ko. Pakiramdam ko ay sasabog ang puso ko sa labis na galit.

"Anong ginawa mo, Ria!"