Kabanata 2

Five Years Later...

"Mommy, are you leaving na?" Tanong ni ng apat na taong gulang na si Neo.

Matamis na napangiti si Autumn bago tumango. Isang buwan palang magmula ng makauwi siya ng Pilipinas. After she got pregnant with Neo, agad siyang nagtungo sa Iceland para doon ipanganak ang anak nila ni Nicolo.

Neon is a carbon copy of his father. Sa loob ng mga panahon na lugmok na lugmok na siya dahil sa pagdadalamhati sa pagkamatay ni Nicolo, Neo became her strength and her reason to continue living.

"Mommy will be gone for days pero I will call you parin. Will it be okay?" Malambing niyang anas habang nasa kandungan niya si Neo.

Tumango naman ito at muli ng ibinaling ang atensyon sa laruan nito. Sa loob ng limang taon, tumigil siya sa pagtatrabaho sa ospital at iginugol ang buong panahon kay Neo. Ngayong nagbalik na siya sa Pilipinas, plano niyang bumalik na sa pagtatrabaho sa ospital lalo na't balak ng kanyang ama na ipamana sa kanya ang ospital.

At bilang simula, plano niyang magsagawa ng free medical mission na palagi niyang ginagawa noon bilang selebrasyon sa kanyang pagbabalik.

"Mom, kayo na po munang bahala kay Neo ha," aniya sa kanyang ina.

"Walang problema sa akin yan, Autumn. Alam mo namang sabik ako sa apo, hindi ba?" Nakangiting usal ni Mommy Adela at kinuha na si Neo mula sa kanyang kandungan.

"Salamat po. Alis na po ako," paalam niya sa Mommy Adela niya at hinalikan ang pisngi ng kanyang anak.

"Mag-iingat ka doon, okay?" Masuyo nitong bilin.

Ayaw man sanang payagan ni Adela si Autumn lalo na at medyo malayo ang pupuntahan nito pero wala siyang magagawa. Nakagawian na ito ni Autumn at alam niyang namimiss na nito ng husto ang mga ginagawa nito noon.

"Wag po kayong mag-alala, safe naman doon," tugon ni Autumn bago tuluyang lumabas ng mansion.

Sumakay siya sa van na siyang maghahatid sa kanya sa bandang Norte ng Luzon kung saan nila gaganapin ang five days medical mission. May parte ng puso niya ang malungkot na mawawalay sa kanyang anak sa unang pagkakataon, pero malaki ding bahagi ng puso niya ang hindi na makapaghintay na muli niyang mapagsisilbihan ang mga taong walang kakayahang bumili ng gamot o magpunta ng ospital.

"Magandang araw po, Doc Autumn at maligayang pagbabalik narin!" Masayang wika ng apat doctor na makakasama niya.

Tatlo sa kanila lalaki habang dalawa naman silang babae.

Masaya siyang ngumiti. "Maraming salamat," sagot niya.

Sumampa na sa van ang mga kasamahan niya at agad na silang bumiyahe papunta sa destinasyon nila. Halos anim na oras din ang naging byahe nila bago nila narating ang bayan ng Consolation kung saan sila pansamantalang mananatili.

Medyo malayo iyon sa bayan at payak lang ang pamumuhay ng mga tao. Malamig ang lugar kaya sagana sa mga prutas at gulay. Iyon din ang pamumuhay ng mga residente doon.

Magaan ang loob ni Autumn na bumaba ng sasakyan suot ang medyo makapal na jacket. Sinalubong naman sila ng Kapitan ng lugar na si Mang Lucio at ilan sa mga residente doon.

"Maligayang pagdating po sa bayan namin," magiliw na bati ng lalaki at maging ng mga kasamahan nito.

"Salamat po, Kap," sagot naman ni Autumn.

"Hayaan niyo po akong ihatid kayo sa tutuluyan ninyo. Malapit lang po iyon sa barangay namin."

Tumango siya at sinundan na ang daan na tinatahak ng kapitan. Maya-maya pa'y huminto sila sa isang bahay na gawa sa kahoy. Medyo may kalakihan iyon, malawak din ang bakuran at may mesa at mahabang upuan pa sa gitna. May ilang mga bata din siyang nakitang naglalaro dahilan para nakaramdam siya agad ng pangungulila kay Neo.

"Pasensya na kayo at simple lang itong bahay na tutuluyan ninyo mga Ma'am at Sir," tila nahihiyang wika ni Kapitan Lucio.

Nakangiti naman siyang umiling. "Ayos lang po, Kap. Ang importante po ay makakapagbigay kami ng serbisyo sa bayan ninyo."

"Maraming salamat po talaga Doc Autumn at ang bayan namin ang napili ninyong puntahan," nagagalak na wika ni Lucio.

Kilala ang mga Gonzales bilang mayamang mga doctor sa Maynila at madalas na magsagawa ng malawakang medical mission sa mga bukiring parte ng Pilipinas.

Agad na nakaramdam ng pagtaba ng puso sa kanyang narinig si Autumn. Gratefulness was visible in the Captain eyes that makes her happy.

Matapos ang maikling pang-uusap, sandaling nagpaalam ang kapitan habang ang sila naman ay pumasok na sa loob. Malaki ang bahay at may tatlong silid. Napagpasyahan ng tatlong lalaking doctor na magsama sa iisang silid habang tig-iisa naman silang dalawa ni Doc Vina, ang babaeng doctor na kasama niya.

Matapos niyang mailagay ang kanyang gamit ay bumaba muna siya ng bahay para magmasid-masid sa paligid nang may marinig siyang iyak malapit sa may mga halaman. Agad niyang hinanap ang pinanggalingan ng ingay at tumambad sa kanya ang isang batang lalaki na halos kaedad lang ng anak niya.

"Anong nangyari sayo?" Masuyo niyang tanong nang daluhan niya ito.

Hindi naman ito sumagot, bagkus ay nagpatuloy lang ito sa pag-iyak at itinaas ang kamay. Doon niya napagtantong nasugatan pala ang palad nito. Agad niya itong kinarga at pinaupo sa mahabang silya na nasa bakuran saka ginamot ang sugat nito.

"Ayan. Masakit pa ba?" Malambing niyang tanong.

Marahan naman itong umiling. "No na po."

Tipid siyang napangiti bago pinunasan ang mga luha sa pisngi nito. "What's your name?"

"Mateo po. I'm four years old na," masigla nitong sagot.

Mas lalo lang siyang napangiti. Her son is also four years old. Tama nga siya. Kaedad lang ito ng anak niya.

"Oh, nandito lang pala ang anak mo, Elara," ani ng isang pamilyar na boses sa kanyang likuran.

Nang lumingon siya ay si Kapitan Lucio ang dumating kasama ang mga tauhan nito at may dalang mga pagkain, prutas at gulay. Patalon namang umalis mula sa kanyang kinauupuan si Mateo at lumapit sa isang magandang babae.

"Mama, sugat po ako," sumbong nito at itinaas ang maliit na kamay na nilagyan niya ng band-aid.

"Aw... Kawawa naman ang baby ko nayan," nakanguso namang wika ng babaeng tinawag nitong Mama.

"Pero gamot po ako ng pretty na gurl, Mama," anito sabay turo sa kanya.

Napatingin naman sa gawi niya ang babae bago lumapit sa kanya. "Maraming salamat po sa paggamot sa sugat ng anak ko at pasensya na po kayo sa abala."

Nakangiti naman siyang umiling. "Walang anuman yun. Trabaho ko din naman ang manggamot."

"Ako nga pala si Elara Sandoval. Bagong lipat lang din kami dito sa Consolation."

"I'm Autumn. Nice to meet you Elara."

Napukaw ang pareho nilang atensyon nang patakbong umalis sa kinatatayuan nila si Mateo at sumigaw.

"Papa!"

Sinundan ng mga mata ni Autumn ang direksyon ni Mateo subalit unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang labi nang isang pamilyar na mukha ang lumitaw sa harapan nila na tinawag ni Mateo na papa.

Si Nicolo…