MasukWala po akong update bukas. Thank you!
"Bakit kasama mo ang anak at apo ko?" May diin na bigkas ni Rodolfo nang silang dalawa nalang ni Benedict ang magkaharap.Subalit sa kabila ng galit biya, nanatiling kalmado ang ekspresyon ng huli. "Why? May problema ba kung kasama ko sila?""You still have the nerve to ask me that question?!" Naniningkit na asik ng matandang lalaki.Benedict chuckled. "Why not? Wala naman akong ginagawang masama, Mr.Gonzales."Rodolfo shot Benedict a murderous look. "Wag na wag mo akong paglalaruan, Benedict! Both of us know what kind of person you are!"Sa pagkakataong iyon ay tumalim ang mga mata ni Benedict. Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa kinatatayuan ni Rodolfo hanggang sa halos gahibla nalang ang pagitan nilang dalawa. Marahas niyang hinawakan ang kwelyo ng matanda na galit na galit parin na nakatitig sa kanya."Don't talk to me as of you're not some kind of worthless father, Rodolfo! At wag na wag mo akong pagbawalan na lapitan ang anak mo. Nakalimutan mo na ba ang huling naging usapan
Pagkatapos ng kanilang tanghalian, nagpresinta pa si Benedict na ihatid sila pauwi. At dahil wala pa naman ang driver nila at inaantok na si Neo, wala na siyang nagawa pa kundi ang paunlakan ang ang alok nito."Maraming salamat sa paghahatid mo sa amin, Benedict," ani Autumn nang makarating na sila sa mansion."You're welcome, Autumn," anito at nauna ng bumaba ng kotse.At dahil tulog na si Neo sa mga bisig niya, kinailangan pa niya ng tulong ni Benedict sa pagbubukas ng pinto. But to her surprise, imbes na tulungan lang siyang makalabas, maingat nitong kinuha si Neo mula sa kanyang mga bisig."Ako na Benedict—""Shhh, let me help you."Wala na siyang nagawa pa kundi ang hayaan na ang lalaki na kargahin si Neo papasok ng mansion. Samantala, nakatanaw naman sa ikatlong palapag ng mansion si Roberto. Napatiim bagang siya nang makitang kasama ng anak niya si Benedict.Nasa salas sila Autumn at Benedict nang makasalubong nila ang kanyang ina. Kita niya ang gulat sa mga mata nito nang maki
Napangiti nalang si Autumn nang makitang nagningning ang mga mata ni Neo sa sinabi ni Benedict. But to her, mas mainam siguro na hindi sumunod si Neo sa yapak ng ama nito.Nicolo's work was way too dangerous at hindi niya kakayanin kung mismong ang anak na niya ang malalagay sa kaparehong sitwasyon ng ama nito bago sila maghiwalay ng landas doon sa Consolation.Inaya na niya si Neo na magtungo na sila sa counter. It's already twelve thirty in the afternoon at baka gutom na si Benedict."How much was it?" Tanong niya sa cashier."It's twenty thousand po lahat, Ma'am."Napatango-tango naman siya at akmang maglalabas na ng card nang pigilan siya ni Benedict. "Ako na."Nanlaki ang kanyang mga mata at mabilis na umiling. "Hindi na. Ako na Benedict.""But I want to pay too. I want to give Neo a gift."Muli siyang umiling. "Hindi na. Ako na talaga."Huminga ng malalim si Benedict bago tumango. "Then let me pay for our lunch then.""But I invited you so I can thank you for saving us.""Then y
Agad na lumingon si Autumn sa lalaking nasa likuran nila at bumungad sa kanya ang isang hindi pamilyar na mukha. His face looks serious and definitely handsome, wearing simple blue long-sleeve shirt."Ayos lang ba kayo?" Masuyo nitong tanong.Agad naman siyang tumango at nilingon ang kanyang anak. "You're not hurt, are you?" Tanong niya kay Neo at sinipat ito ng tingin.Mabilis namang umiling ang kanyang anak. "I'm okay, Mommy."Nakahinga siya ng maluwag sa narinig. Lumapit narin sa kanila ang staff ng department store."I'm sorry about what happened. I'm willing to pay any compensation for what happened," pormal niyang wika.Sinipat ng tingin ng staff ang robot bago umiling. "Wala naman pong damage, Ma'am kaya ayos lang.""Thank you and I'm sorry again."Nang mawala na ang staff sa kanilang kinaroroonan ay nilingon niya ang lalaking nagligtas sa kanya. "Maraming salamat sa ginawa mong pagliligtas sa amin," masuyo niyang wika."No problem. I'd love to help you," nakangiti nitong sagot
Nakita niyang sandaling natigilan ang kanyang kausap pero maya-maya lang, bumalik na ang walang emosyon nitong ekspresyon at malamig na titig sa luntian nitong mga mata. "Pasensya ka na pero hindi ko masasagot ang tanong mo. Kung may nais ka mang malaman, si Dmitri nalang ang tanungin mo," pormal nitong sagot. Nang umalis na ang lalaki sa harapan niya ay nanatili siyang nakatayo sa may hamba ng pintuan ng silid kung saan nakaratay si Dmitri. Base sa ekspresyon ng kausap niya, sigurado siyang may alam ito. Dahan-dahan siyang naglakad papasok hanggang sa makarating siya malapit sa kama ng lalaki. At dahil may sugat ang balikat nito at iba pang parte ng katawan, wala itong suot na damit at tanging benda lang ang naroon. Natuon ang kanyang mga mata sa tattoo na nakaukit sa dibdib nito. Posible kaya na si Autumn ang ibig sabihin ng tattoo na iyon? At siya rin kaya ang nagmamay-ari ng mga sulat na itinatago ni Dmitri? "Mama." Napalingon siya sa may pintuan at nakitang naroon si Mateo,
"Dmitri," mahinang bulong ni Elara habang nakatingin sa dalawang lalaki na nasa labas.Dahan-dahan namang nagmulat ng mga mata si Nicolo. He was too damn tired to fight. Nais niyang magpahinga muna kahit saglit. Subalit ang pag-aalalang nararamdaman niya ay mabilis na napawi nang makita kung sino ang nasa labas."They're not an enemy," halos pabulong niyang wika bago tuluyang ipinikit ang mga mata..."Kumusta na sila?" Tanong ng isang lalaking nakaupo sa mesa ng director ng National Intelligence Office."Ligtas na sila sa panganib, Sir," sagot ng lalaking nakaitim na nakatayo sa harapan ng director."How was my daughter doing?" Mahinahon niyang tanong sa kabila ng emosyong namamayani sa dibdib niya.Sigurado siyang nahihirapan ang anak niyang babae sa sitwasyon nito ngayon kasama ang kanyang apo. Subalit hindi pa panahon. At sa ngayon, ito lang ang tanging magagawa niya. Ang tulungan itong makatakas sa panganib hangga't kaya niya."Jane Dizon is doing fine, Sir.""How about Mateo?""N







