Kabanata 3

Pakiramdam ni Autumn tumigil sa pagtakbo ang oras. Nakatitig siya ngayon sa isang napakapamilyar na mukha. Ang mukhang ilang taon na niyang iniiyakan dahil sa pangungulila.

"Nicolo..." Mahina niyang sambit, sakto lang na marinig siya ng lalaki.

Pero hindi ito lumingon sa kanya at nanatili lang ang atensyon kay Mateo. "Diba sabi ko sayo wag lalabas ng hindi nagpapaalam?" Masuyo nitong sambit.

"Sorry, Papa. Gusto ko lang ng tutubi kaya takbo ako dito," nakanguso nitong wika. "Galit po ba ikaw?

Huminga ito ng malalim bago muling nagsalita. "Hindi naman. Nag-aalala lang si Papa," anito sabay buhat kay Mateo.

At ang mas lalo pang dumurog sa puso ni Autumn ay ang paglapit ni Elara sa lalaki. "Hayaan mo na. Ang importante hindi naman siya napano. Tsaka si Doc Autumn naman ang nakakita sa kanya, at ginamot pa ang sugat niya," anito at iminuwestra ang kinatatayuan niya.

Autumn felt like her world began spinning slowly but when their eyes met, she saw no recognition in them. Naaalala pa niya noon na sa tuwing tinititigan siya ni Nicolo, para bang siya lang ang nakikita nito at siyang pinakamahalagang tao sa buhay nito. But looking at the man infront of her, it seems like he doesn't know her at all.

"Maraming salamat sa pag-asikaso sa anak ko, Doc. Ako nga pala si Dmitri Sandoval, ang tatay nitong si Mateo," magiliw na wika ng lalaki at naglahad ng kamay.

Mula sa mukha nito, dahan-dahan na bumaba ang kanyang tingin sa palad ng lalaki. Ilang segundo pa ang lumipas bago niya iyon tuluyang tinanggap.

Nang magdaop ang kanilang palad, parang bumalik lahat sa kanya ang alaala niya at Nicolo. Kung paano siya nito niligawan. Ang mga pangako nito sa kanya na walang hanggan. Ang pagmamahal na ipinadama nito sa kanya. All of those things remains in her heart despite the fact that he's gone.

Pilit man niyang ibinabaon sa limot pero ngayong nakakita siya ng lalaking kamukhang-kamukha nito, parang muling nabuhay abg emosyon na matagal na niyang nilimot.

"N—nice to meet you, Dmitri," kalmado niyang wika sa kabila ng malakas na kabog ng kanyang dibdib.

Pinilit niya ang sarili niya na kumalma kahit pa nagwawala na ang puso niya. Pinili niyang maging mahinahon nang sa ganun maiwasan ang pagpiyok ng boses niya.

"Mauuna na po kami, Kap, Doc Autumn. Patutulugin pa namin itong si Mateo eh," paalam ni Elara sa kanila.

"Walang problema, Elara. Kami na ang bahala kina Doc," tugon naman ni Kapitan Lucio.

Pinanood niya ang pag-alis ng dalawa. Karga-karga ni Dmitri si Mateo habang hawak nito ang kamay ni Elara. Parang nais na niyang umiyak. She dreamed of that scenery too. Nicolo will carry Neo while he would be holding her hand.

"Ang sweet talaga ng mag-asawang yan ano?" Dinig niyang wika ng isa sa mga kasamahan ni Kapitan Lucio.

"Aba'y sino ba namang hindi magiging sweet. Parehong gwapo at maganda ang dalawa. Malamang sobrang inlove niyan sa isa't-isa," segunda ng isa.

"Naku! Sobrang lamig pa naman dito sa lugar natin. Mukhang masusundan talaga yang si Mateo," dagdag pa ng mga ito kasabay ng masayang hagikgik.

"Magsitigil kayo! Kung anu-ano lang talaga ang naiisip ninyo. Hindi ba kayo nahihiya at naririnig kayo ni Doc Autumn!" Saway ni Kapitan Lucio sa mga kasama niya.

"Eto naman si Kap! Totoo din naman ang sinabi namin tsaka maiintindihan yan ni Doc ano?! Diba Doc?" Nakangiti nitong baling sa kanya.

Isang pilit na ngiti ang sumilay sa kanyang labi. "O—oo naman."

Matapos magkulitan, inilagay na ng mga taga-baryo sa loob ng bahay ang mga dala nitong pasalubong. Nanatili naman siyang nakaupo sa mahabang silya habang tinatanaw ang papalubog na araw.

"Ayos lang po ba kayo, Doc?"

Mula sa kawalan, napalingon siya sa nagsasalita at nakitang nakatayo malapit sa kanya si Kapitan Lucio. Tipid siyang ngumiti bago tumango.

"Oo naman po," sagot niya at pilit na pinapasigla ang kanyang boses.

"Napansin ko po kasi na mukha kayong malungkot. Siguro po namimiss ninyo ang siyudad."

Huminga siya ng malalim bago umiling. "Hindi naman po sa ganun. Iniisip ko lang po ang anak ko," pagsisinungaling niya.

Bahagya namang nagulat si Kapitan Lucio sa sinabi niya. "May anak na po pala kayo?"

Tipid siyang ngumiti bago tumango. "Opo, apat na taong gulang na po siya."

Napatango-tango naman ito. "Nagulat po ako kasi mukha pa po kayong dalaga at masyado pang bata kung titingnan."

Hindi niya maiwasang mapailing. Palagi naman niyang naririnig ang tungkol sa bagay na iyon kahit pa thirty five years old na siya ngayon. Siguro nga dahil maalaga siya sa katawan niya kaya mukha siyang mas bata kaysa sa edad niya.

"Pero kung four years old na ang anak ninyo, aba'y kaedad lang pala iyon ng anak ni Elara at Dmitri."

Sa sandaling iyon ay natigilan siya. Paano kung si Dmitri at Nicolo ay iisa? Ibig sabihin ba iniwan siya ng lalaki at sumama sa iba? Nagpakasal nga ang binata sa ibang babae at bumuo ng sariling pamilya?

What would her son feel if what she thought right now is true? Hindi lang siya ang masasaktan kundi pati ang anak niya. Pero kung sakali man na si Nicolo nga ang nakita niya, bakit hindi siya nito kilala? Posible bang maging magkamukhang-magkamukha ang isang tao? Or is he just pretending not to know her?

Masyadong maraming tanong ang isipan niya pero wala naman siyang makuhang sagot.

"Ilang taon na po ba dito sina Elara at Nicolo?" Hindi niya maiwasan na itanong.

"Halos dalawang buwan palang naman silang lipat dito sa Consolation. Ayon sa kanila, galing silang Visayas at nais na makipagsapalaran dito. Balita ko limang taon na silang kasal at yun nga, may isang anak sila, si Mateo," kaswal na kwento ng lalaki.

Tahimik siya habang pinoproseso ng utak niya ang sinabi sa kanya ni Kapitan Lucio. Matagal na silang mag-asawa? Siguro nga hindi si Nicolo si Dmitri. Dahil kung iisa lang sila, wala namang rason si Nicolo para iwan siya at magpakasal sa iba.

He waited for her for damn nine years before courting her para hindi nito maistorbo ang pag-aaral niya. And those nine years, hindi ito pumalya sa pag-aalaga sa kanya lalo na't busy siya sa medschool.

Siguro nga nagkamali lang siya at kailangan niyang tanggapin sa sarili niya na hindi si Nicolo si Dmitri at wala na talaga ang lalaking mahal niya…