Kabanata 3

Solana Estrella Villanueva’s Point of View

I close my eyes as tightly as I can. Hearing my heartbeat, I couldn’t explain what I’m feeling right now. Imagine a man being possessive of me even if we just met last night?

Nagawa pa akong iuwi sa bahay niya nang hindi man lang naiisip kung anong klaseng babae ako. He even wanted me to be his bride, which I couldn’t even imagine.

I was just hanging out there! If I wanted to get laid, I wouldn’t mind as long as I’m safe. But getting married despite us being strangers to each other? That’s freaking unbelievable!

Pasimple akong napasulyap sa kaniya. He’s currently cooking our breakfast, and even though I told him that I still have errands to do, he dismissed it. Hindi man lang ako pinakinggan, at basta na lang akong hinila papunta sa kusina para lang panoorin siyang magluto.

“I won’t accept your marriage proposal,” bulalas ko na lang, habang siya ay nagluluto ng fried rice.

Hindi man lang siya natigilan sa sinabi ko, at patuloy pa rin siya sa pagluluto. Kaya naman kinuha ko ang oras na ‘yon para sabihin kung ano ang nararamdaman ko nang i-offer niya sa akin ‘yon.

“We don’t have a thing, alright? So, I was shocked when you suddenly asked me that,” I said as I let out a deep sigh. “Hindi kita kilala para bigla mo na lang sabihin sa akin ‘yan. Marami namang babae riyan na puwedeng mong ayain kung gusto mo na talagang ikasal.”

He’s handsome and hot. Sa unang tingin nga, aakalain mong hindi talaga siya marunong magsalita nang Tagalog, at makaintindi, dahil sa appearance niya na halatang foreigner. Kaya nga nang malaman kong nakaiintindi siya nang Tagalog, madalas ko na talaga siyang kausapin no’n.

“As of now, getting married wasn’t on my list.”

“I’ll wait then.”

Natigilan ako, at hindi makapaniwalang tiningnan siya. Kahit nakatalikod siya, at busy pa rin sa paglalagay ng mga kung anu-anong ingredients sa niluluto niya, nanatili akong nakatitig sa kaniya.

Why would he wait for me when we both know that this is pure bullshit? If it’s about lust, I don’t mind giving him what he wants. Hindi naman big deal sa akin ang ganoon kung makuha niya man ang virginity ko.

Pinalaki, at tinuruan ako ng mga magulang ko na maging open minded. Na huwag magpapadala sa standard ng ibang tao para i-adjust ang sarili ko.

Kung ano ang nakasanayan nila, irerespeto ko ‘yon, pero dapat ay hindi nila ‘yon gagamitin laban sa akin. Kasi may iba’t ibang pinaniniwalaan ang isang tao.

Kapag mahalaga sa kanila ang virginity nila, at balak lang ibigay ‘yon sa isang taong mamahalin, at pakakasalan nila, then I respect that.

Pero kung may mga taong kagaya ko na hindi naman big deal ang virginity, at gustong ibigay kung kanino, at kung kailan namin gusto, irespeto rin sana kami. Kasi iba-iba naman ang paniniwala, at iminulat sa kanila.

“I told you, if it’s just about lust, I don’t mind giving it to you,” I mumbled. “Besides, I don’t even know who you are.”

Totoo naman talagang hindi ko siya kilala. Pero kung naipakilala naman niya ang sarili niya, baka hindi ko talaga matandaan.

Lumingon siya sa akin, at tinaasan ako ng kilay. Pinatay niya rin ang kalan nang hindi inililihis ang kaniyang mga mata, hanggang sa tuluyan siyang humarap sa akin.

“Lysander Demetrius Russo,” he retorted as he tilted his head a little.

Napalunok naman ako, at mabilis na inilihis ang aking mga mata, dahil parang hindi ko yata talaga siya kayang titigan sa kaniyang mga mata.

Nanglalambot ako, at parang nakararamdam ako nang hiya, kahit pa wala naman akong dapat ikahiya.

Nang maramdaman ko ang kaniyang paglapit sa akin, kaagad kong ibinalik ang aking mga mata sa kaniya. At habang papalapit siya, hindi ko maiwasang mataranta.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko lalo na nang hindi naman niya inililihis ang kaniyang mga mata. Bawat hakbang niya, mas lalo lang akong nabibingi sa pintig ng aking puso.

“You really don’t want to marry me, huh?”

Ilang beses akong napakurap. Hindi ko alam kung bakit tila mas lumalalim ang boses niya nang lumapit siya sa akin. Hindi ko matukoy kung dahil ba kinakabahan ako, o sadyang ganoon lang ang boses niya.

“Hindi natin kilala ang isa’t isa. I don’t even love you,” paliwanag ko, dahil baka kung ano na naman ang maging reaksyon niya. “Hindi mo rin naman ako mahal.”

“We’ll learn to love each other once we get married.”

Natawa naman ako nang pagak sa kabila nang kabang nararamdaman ko. ‘Yon na lang kasi ang tanging paraan para mailabas ko ang kaba ko, eh. Pero parang mas lumala pa lalo na nang tumigil siya sa harapan ko, at ipinatong ang kaniyang kamay sa sink.

Since nakaupo lang naman ako sa bar stool, at nakatukod ang mga siko sa sink, natigilan ako. Hindi ko kasi inaasahan na ganito na naman kami kalapit sa isa’t isa.

“That’s impossible,” naiiling kong wika. “Sasaktan lang natin ang isa’t isa—”

“You’re on the negative side, baby,” he said huskily. “If you keep leaning to the negative side, of course, our marriage will be toxic.”

“What are you trying to say?” namamaos kong tanong sa kaniya.

Bumaba ang kaniyang mga mata sa aking labi kasabay ng kaniyang pagkagat sa kaniyang ibabang labi. Namula ang labi niya nang gawin niya ‘yon, habang ako naman ay hindi maiwasang manghina lalo.

“Choose the positive side, Solana.”

Nag-angat siya nang tingin, at umigting ang kaniyang panga. Ang panlilisik kaniyang mga mata ang una kong nabasa roon. Na kahit wala naman akong ginagawang mali ngayon, ganoon ang nakikita ko.

Dahan-dahan niyang inabot ang aking panga, at marahang hinaplos ‘yon gamit ang kaniyang hintuturo.

He traced my chin as his intense stare made me weak.

“Choose it for me,” he demanded. “I’ll make you the happiest woman in this world—in a different timeline if you follow what I’ve said.”

“Lysand—”

“It’s Demetrius for you, baby,” he uttered, cutting me off before I could finish it. “Call me Demetrius.”