Solana Estrella Villanueva’s Point of View “Ella,” tawag sa akin ng pinsan ko. Napalingon naman ako sa kaniya, at napansin ang pagtataka sa kaniyang mga mata. Kaya naman ngumiti lamang ako nang tipid para itago ang malalim kong iniisip. Naglakad siya palapit sa akin, at bahagyang hinawi ang iilang hibla ng kaniyang buhok na nahuhulog sa kaniyang noo. “Thalia,” I mumbled. She’s my cousin sa mother side. Since birthday celebration ni lola sa mother side ko, kumpleto kaming magpipinsan. Hindi nga lang ako nakisasalamuha masiyado, at pinipiling lumayo, dahil naiisip ko pa rin si Demetrius. Ni hindi siya mawala-wala sa isip ko, at nagsisimula na talaga akong mapikon. Magmula nang ihatid niya ako sa bahay, hindi na nasundan ang huling pagkikita namin, which is actually good. Bukod sa hindi ko kayang pakinggan ang sinasabi niya na gusto niya akong pakasalan, parang gusto ko na rin talaga siyang taguan. Nang makalapit sa akin si Thalia, inilahad niya sa akin ang isang baso na naglalama
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
