Kabanata 4

Solana Estrella Villanueva’s Point of View

“Ella,” tawag sa akin ng pinsan ko.

Napalingon naman ako sa kaniya, at napansin ang pagtataka sa kaniyang mga mata. Kaya naman ngumiti lamang ako nang tipid para itago ang malalim kong iniisip.

Naglakad siya palapit sa akin, at bahagyang hinawi ang iilang hibla ng kaniyang buhok na nahuhulog sa kaniyang noo.

“Thalia,” I mumbled.

She’s my cousin sa mother side. Since birthday celebration ni lola sa mother side ko, kumpleto kaming magpipinsan.

Hindi nga lang ako nakisasalamuha masiyado, at pinipiling lumayo, dahil naiisip ko pa rin si Demetrius. Ni hindi siya mawala-wala sa isip ko, at nagsisimula na talaga akong mapikon.

Magmula nang ihatid niya ako sa bahay, hindi na nasundan ang huling pagkikita namin, which is actually good. Bukod sa hindi ko kayang pakinggan ang sinasabi niya na gusto niya akong pakasalan, parang gusto ko na rin talaga siyang taguan.

Nang makalapit sa akin si Thalia, inilahad niya sa akin ang isang baso na naglalaman ng wine. Kaya napatitig ako roon, at hindi alam kung tatanggapin ba ‘yon, o ano.

“Kailan mo balak i-manage ang business natin sa probinsya?” tanong nito sa akin na ikinatigil ko naman sa pag-abot sa baso.

Siya ang nagma-manage no’n ngayon, dahil wala pa sa isip kong kunin sana ‘yon. Pero sadyang mapilit si lola, at gustong ibigay ‘yon sa akin.

Sa totoo lang, wala akong balak na magpunta sa probinsya. Kasi panigurado namang maninibago ako, eh. Tapos kapag nakapag-adjust na ako, baka ayaw ko nang umuwi sa siyudad, dahil mas gusto ko na roon.

Malawak pa man din ang lupa namin doon, at ang itinatanim nila pinya. Supplier kasi mismo ng business ni Daddy ang business na para sa akin, eh. Isa pa, ako rin daw kasi mismo ang hahawak ng business ni Daddy. Kaya sa akin ibinibigay ni lola ‘yon.

Kaya lang ay wala pa talaga sa isip ko ang mag-manage ng business namin sa probinsya. Wala pa naman kasi akong interest sa ganoong bagay, eh. Kaya useless kung aaralin ko.

“Saka na siguro kapag gusto ko nang aralin,” sambit ko, at inabot na lamang ang basong hawak niya.

Mabilis ko ‘yong tinungga, at bahagya pang natawa sa hindi malamang dahilan. Na kahit umukit na ang pait, at init sa aking lalamunan ay tila wala akong pakialam.

“Aralin mo na. You’ll like it.”

Umismid ako. “Bakit hindi mo na lang ‘yon i-manage?”

Natawa naman siya sa aking itinanong. “I prefer cosmetics, Ella. Hindi naman ako mahilig sa mga ganiyan, kahit malakas pa ‘yon.”

Umiling na lamang ako, at hindi nagsalita. Kaya naman natahimik kaming pareho, at pinanood na lamang ang aming mga pinsan na nagtatawanan.

“So, bakit ka nandito? Ayaw mong makisali?”

“May iniisip lang,” tipid kong sagot.

“Tungkol saan? Sa lalaki ba?” kalmado nitong tanong, habang ako naman ay nanlaki na lamang ang aking mga mata, at kaagad na napalingon sa kaniya.

“What?! No!”

“How sure you are? Eh, ganiyan ka naman kapag lalaki ang iniisip mo. Halos hindi maipinta ang pagmumukha mo,” pamimilit nito na hindi ko na binigyan pang pansin.

Kasalanan talaga niya ‘to kung bakit nangyayari sa akin ‘to!

“Bar hopping tayo mamayang gabi?” pag-aaya nito sa akin. “May bagong bukas na bar.”

“Next time na,” giit ko, dahil parang nagkaroon na ako ng phobia sa bar, dahil doon kami mismo nagkakilala ni Demetrius.

Natatakot kasi ako na baka mamaya ay bigla na namang lumitaw ‘yon. Hindi pa man din natatanggal sa isipan ko ang naging pagkikita namin, dahil basta ko na lamang ibinigay ‘yon sa kaniya.

“What?! Ngayon na nga lang kita aayain! Ang tagal na nating hindi lumalabas. We have to invite our cousins, too. Mas marami, mas masaya!”

Bigla siyang tumayo, at mabilis na nilapitan ang mga pinsan namin, huli na bago ko pa siya mapigilan, dahil sa bilis ng kaniyang paglalakad.

Kaya nang sumapit ang gabi, hindi na maipinta ang mukha ko. ‘Yong kahit anong tanggi ang gawin ko, nagawa pa rin nila akong pilitin sa pagpunta, at pag-inom ng alak.

“You’re drunk again, huh?” wika nang isang boses na sobrang pamilyar sa akin.

Itinaas ko ang aking kamay sa ere, at ipinagpatuloy lamang ang pagsayaw. Hindi ko na alam kung nasaan ang mga pinsan ko, dahil nang ayain nila akong sumayaw sa dance floor, marami na ang sumunod.

Natawa na lamang ako lalo na nang pumulupot ang bisig niya sa aking bewang. He gently pull me closer to him, hugging me from behind, making our bodies feel each other’s warmth.

I bit my lower lip. I don’t know what to feel especially now that he’s hugging me from behind. It looks like he’s being possessive when it comes it me, though he really is.

“You fucking wore a damn mini dress, Solana?” mariin nitong sambit, at mas lalo lamang inilapit ang kaniyang katawan sa akin.

Hindi ko mawasang mapasinghap, dahil tumama ang kaniyag mainit na hininga sa aking leeg. Nanuyo ang aking lalamunan, at nanindig ang aking balahibo, dahil kaagad na sumagi sa aking isipan ang aming puwesto ngayon.

“It wasn’t my fault—“

“It is still your fault since you wore them,” he said, making me stop from explaining.

Kinagat ko na lamang ang aking ibabang labi, at hindi na piniling magsalita pa. Hinayaan niya akong mag-enjoy sa pagsasayaw, habang siya ay nasa likuran ko pa rin.

Mabigat ang kaniyang awra sa tuwing may lumilingon sa amin, o hindi kaya ay may lumalapit sa amin. Pilit niyang hinahawi ‘yon na may kasama pang malutong na mura.

Kaya lang ay nagulat na lang ako nang bigla na lamang niya akong hinila. Nagpatianod na lamang ako, at hindi na nakipagtalo pa.

Nahihilo na rin ako, dahil halo-halo ang amoy na naaamoy ko. Ni hindi ko na rin sigurado kung naparami talaga ako ng nainom na alak.

“How many times do I have to tell you that you’re not allowed to wear a damn revealing clothes when you’re not with me, Solana?”

Hindi ako nakasagot kaagad, dahil mabilis ako nitong itinulak sa isang malamig, at matigas na pader.

“You’re really testing my patience, huh? Should I punish you, or I’ll arrange our damn wedding within an hour?” he asked, making my mouth parted in shocked. “However, it would be better to do it both, right?”