EP 3 : พี่ชายขนมหวาน [2]

‘พี่มาแล้ว ..รอนานไหม?’

‘ไม่นานค่ะ’

ระยะเวลาที่ผ่านมาเกือบปีทำให้จัสมินกับพี่ชายขนมหวานสนิทกันอย่างรวดเร็ว บางวันเขาก็มีนิทาน หรือเรื่องราวต่างๆมาเล่าให้เธอฟังเพื่อรอเวลาผู้ปกครองของเธอมารับ พร้อมกับทานขนมในมือไปด้วย

‘วันนี้พี่เรียนเรื่องแกแล็กซี่ทางช้างเผือกมาด้วยล่ะ’ พี่ชายเอ่ยขึ้นหลังจากส่งขนมอบกรอบห่อเล็กให้เธอ

‘ที่ที่โกโบรินัดกับอังสุมาลินใช่ไหมคะ?’

จัสมินถามเพื่อความแน่ใจ พี่ชายขนมหวานของเธอถึงกับขำพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

‘เอ้า หัวเราะอะไรคะ?’

พี่ชายหยุดหัวเราะเพราะดูเหมือนจัสมินจะงอนแก้มป้องเสียแล้ว เขาจึงหยิบหนังสือเรียนวิทยาศาสตร์ออกมาจากการเป๋า ก่อนจะเปิดหนังสือไปหน้าที่เขาพึ้งเรียนมา

‘นี่คือแกแล็กซี่ทางช้างเผือก เป็นแกแล็กซี่ที่เราอาศัยอยู่’

‘ว้าว.. สวยจัง’ จัสมินตาโตกับภาพสีสวยที่อยู่ในหนังสือ มันเป็นภาพจุดเล็กๆสีขาวที่มีรูปร่างคล้ายกับวงรี พื้นหลังเป็นสีน้ำเงินอมม่วง ‘แต่ทำไม? หนูไม่เคยเห็น’

“นี่มันภาพถ่ายจากนอกโลก”

พี่ชายอธิบาย จัสมินขยับเข้ามาใกล้เขาจนได้กลินหอมๆของแป้งเด็กจากตัวเธอ

“หือ?” จัสมินเงยหน้ามองพี่ชายอย่างมีคำถาม เราออกนอกโลกได้ด้วยหรือ?

“ส่วนภาพนี้ลองมองท้องฟ้าตอนกลางคืนดูสิ ในวันที่ท้องฟ้าเปิด ไม่มีเมฆ เราจะเห็นดวงตาวเรียงตัวกันจนเป็นเส้นแบบนี้” เด็กหนุ่มอธิบายด้วยหัวใจที่เต้นรัว

จัสมินมองภาพที่อยู่ในหน้าถัดไปตามนิ้วเรียวยาวของพี่ชาย และมันเหมือนกับภาพที่เธอกำลังมองมันอยู่ ณ ตอนนี้ ต่างกันตรงที่มันไม่ใช่ภาพถ่าย แต่มันคือภาพจากท้องฟ้าจริงๆ

“ป่านนี้พี่ชายจะเป็นยังไงบ้างนะ”

ไม่รู้ว่าเธอชอบมองขึ้นไปบนท้องฟ้าตอนกลางคืนตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ทุกครั้งที่เธอแหงนมองดาวที่เรียงตัวกันนั้นเธอก็จะคิดถึงพี่ชายขนมหวานของเธอ

“จัสมิน ทานข้าวลูก” เสียงของน้าหวานผู้ปกครองของเธอเรียกจากชั้นหนึ่งของตัวบ้าน

“ค่ะน้าหวาน”

จัสมินเดินมานั้งที่โต๊ะกินข้าวก่อนที่จานข้าวสวยจะวางตรงหน้า ก่อนที่น้าหวานจะถามขึ้น

“ไปเรียนเป็นไงบ้าง ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”

“ไม่มีค่ะ ออกจะสนุกดีด้วยซ้ำ” ฝันหวานตักต้มยำกุ้งรสกลมกล่อมใส่ถ้วยใบเล็กแล้วยื่นให้ผู้เป็นน้า

“แล้วเรื่องเพจที่มินทำล่ะ”

“ตอนนี้มีคนติดต่อให้มินไปรีวิวอาหารให้เยอะมากๆค่ะ”

จัสมินพูดอย่างภูมิใจในสิ่งที่เธอทำ อย่างน้อยมันก็ช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายได้ ถึงจะไม่ได้ลำบากอะไรแต่จัสมินก็อยากทำในสิ่งที่เธอชอบน้าหวานเองก็ไม่ขัด ออกจาสนับสนุนดีด้วยซ้ำ อย่างน้อยมันก็เป็นสิ่งที่ทำให้หลายรักของเธอมีความสุข

หลังจากที่เสียมารดาไปด้วยโรคมะเร็งจัสมินก็ย้ายมาอยู่กับน้าหวาน ในตอนนั้นเธอเองก็ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใดเธอถึงอยู่ที่บ้านหลังเดิมกับพ่อของเธอไม่ได้ แต่ตอนนี้จัสมินคิดว่าตนอยู่กับน้าหวานนี่แหล่ะ ดีที่สุดแล้ว

“เอารถยนต์ไหม? เดี๋ยวน้าออกให้ เผื่อไปที่ไกลๆเราจะได้สะดวก ไม่ต้องขึ้นรถเมล์”

น้าหวานเปิดร้านเสริมสวยเป็นงานอดิเรกทำแก้เบื่อ ซึ่งเพียงแค่ค่าเช่าตึก และค่าเช่าหอพักที่เปิดให้เช่าก็ทำเม็ดเงินให้เธอและหลานสาวกินไม่หมดไปตลอดชีวิตแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูชอบแบบแอดเวนเจอร์มากกว่า”

“หึๆ เด็กน้อยของน้าเนี่ย เห็นอะไรก็สนุกไปหมดเลยนะ” น้าหวานยีผมของหลานรักเบาๆพร้อมกับเสียงหัวเราะก่อนจะกำชับ “ยังไงก็ระวังตัวด้วยแล้วกันน้าเป็นห่วงยิ่งไปอยู่คอนโดคนเดียวน้าก็ยิ่งห่วง”

“ค่ะ น้าหวานห่วงหนูรึน้าหวานเหงากันแน่คะ?”

“ก็ทั้งสองอย่างนั่นแหล่ะ”