เข้าสู่ระบบEP 3 : พี่ชายขนมหวาน
ชิงช้าที่แกว่งไกวช้าๆโดยเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆในชุดโรงเรียนประถมเอกชนชื่อดังในย่านนี้ดังเหมือนกับเข็มนาฬิกาที่เดินไปเรื่อยๆ ดวงตากลมโตก้มมองพื้นหญ้า ใบหน้าเศร้าสร้อยไม่เหมาะกับเด็กหญิงตัวน้อยที่น่ารักน่าชังเลยสักนิด
‘หวัดดี เธอชื่ออะไร?’
เด็กหญิงผมเปียเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มในชุดมัธยมศึกษา ชายเสื้อที่หลุดลุ่ยบ่องบอกถึงความไม่มีระเบียบทำให้สาวน้อยไม่ไว้ใจที่จะคุยกับเขา
..พ่อสอนว่า ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า
‘เอ่อ ..ฉันเห็นเธอนั่งตรงนี้ทุกวันเลย’
เด็กหนุ่มวัยไม่ถึงสิบห้าปีรู้สึกหน้าเสียเล็กน้อยที่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เขาจึงแก้เขินโดยการนั่งลงชิงช้าอีกตัวข้างๆเธอ เขาลูดซิบของกระเป๋านักเรียนช่องเล็กที่มีของบางอย่างที่อาจทำให้เธอยอมคุยกับเขา หยิบมันออกมาและยื่นให้เธอ
‘อ่ะ ฉันให้’
‘ให้หนูจริงหรอคะ?’
เด็กหญิงเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจพร้อมกับดวงตากลมโตที่มองขนมห่อเล็กกับใบหน้าอมยิ้มของเด็กชายคนนั้นสลับกันไปมา
‘จริงสิ’
‘ขอบคุณค่ะ’
เธอพนมมือไหว้ก่อนจะหยิบมันมาแกะซองแล้วส่งเข้าปากเล็กอมชมพู รสชาติหวานๆของช็อกโกแลตที่เคลือบอยู่บนแอลมอลละลายในปากช้าๆ เมื่อเธอเคี้ยวมันความหอมของแอลมอลเม็ดโต ผสมเข้ากับช็อกโกแลตทำให้ได้รสสัมผัสที่หอม ละมุน ทำให้เธอติดใจ ส่งมันเข้าปากอีกเป็นชิ้นที่สอง
‘มีเรื่องไม่สบายใจหรอ? ทำไมทำหน้าแบบนั้น’ เขามองดูภาพที่ไม่สมบูรณ์นั้น
..เธอดูมีความสุขกับรสขนม แต่ก็มีบางอย่างในใจที่ทำให้เธอยิ้มไม่เต็มที่
‘คุณแม่ของหนูไม่ค่อยสบายค่ะ’ เด็กสาวยอมบอก
‘อ๋อ’ เขาพยักหน้าเข้าใจก่อนที่เธอจะเล่าต่อ
‘ท่านไปนอนที่โรงพยาบาลหลายเดือนแล้ว ไม่ยอมกลับมานอนที่บ้านสักที’
‘เดี๋ยวคุณแม่ก็กลับ ..เราชื่ออะไรหรอ?’ เขาไม่รู้ว่าอาการของคุณแม่ของเด็กหญิงคนนี้ร้ายแรงแค่ไหนแต่ก็พูดเพื่อให้เธอคลายกังวล
‘มีอีกสักชิ้นไหมคะ’ เธอรู้สึกว่าทานขนมหวานแล้วทำให้จิตใจของเธอค่อยๆคลายความทุกข์ลงได้บ้างจึงเอ่ยขอเขาเป็นชิ้นที่สอง
‘กินแล้วก็บอกชื่อตัวเองมาด้วย’
เขายื่นขนมอีกซองให้เธอ หนึ่งซองมีสองชิ้นเธอทานมันหมดในเวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ขนมที่เขากะว่าจะเก็บไว้กินตอนทำการบ้านโดนเด็กหญิงตัวน้อยฮุบไปเสียเกือบหมด
‘..หนูชื่อจัสมิน แล้วพี่ละคะ ชื่ออะไร?’
‘เรียกฉันว่าพี่ชายแล้วกัน’
จัสมินพยักหน้าอมยิ้มหน่อยๆ เธออยากมีพี่ชาย เห็นเพื่อนที่โรงเรียนมีพี่ชายคอยดูแลแล้วก็เกิดอาการอยากมีกับเขาบ้าง แต่เธอเป็นลูกสาวคนเดียวในบางครั้งก็แอบเหงาที่ต้องเล่นคนเดียว ถ้ามีพี่น้องเวลาเล่นอะไรจะได้มีเพื่อน และคงสนุกกว่าเล่นคนเดียวแน่ๆ
‘ทำไมเรายังไม่กลับบ้านอีกเนี่ย เย็นมากแล้วนะ’ เขาถามเพราะเธอเอาแต่สนใจขนมในมือ
‘หนูรอพ่อมารับค่ะ’
‘อ๋อ ..งั้นพี่นั่งเป็นเพื่อนแล้วกันนะ เอาขนมอีกไหม?’ เด็กหนุ่มยื่นขนมอีกชิ้นให้เธอ
‘มีอีกหรอคะ?’ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น
‘ขอบคุณค่ะ’ จัสมินยกมือไหว้ขอบคุณพร้อมกับอาการลิงโลด เธอฉกขนมที่อยู่ในมือของ ‘พี่ชายขนมหวาน’ ที่เธอตั้งชื่อให้เขามาแกะห่อแล้วส่งเข้าปากเล็กอย่างมีความสุข
‘หึๆ เด็กน้อย’ มือที่ใหญ่กว่ามือเธอลูบศีรษะของจัสมินอย่างเอ็นดู
นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของความผูกพันเล็กๆกับพี่ชายในชุดมัธยมต้น และทุกเย็นหลังเลิกเรียนก็เป็นเวลาที่เธอจะได้กินขนมอร่อยๆ มันกลายเป็นของที่พี่ชายต้องมีไว้ติดกระเป๋าตลอด ทุกครั้งที่พ่อของเขาไปต่างประเทศ สิ่งเดียวที่เขาจะขอจากท่านคือขนมอร่อยๆเท่านั้น เพื่อมาบรรณาการแก่สาวน้อยกินจุคนนี้
‘พี่มาแล้ว ..รอนานไหม?’
“อึก/อ้า”ด้วยความที่ไม่ได้กินจัสมินมาหลายวันทำให้ความอยากทวีคูณขึ้นเมื่อโพรงเล็กแคบตอดรัดเมฆถี่ๆ ราวกับเป็นการเร่งเร้าให้เขากินเธอ เขาจึงรวบร่างเล็กขึ้นหลังจากเอื้อมมือปิดน้ำ“ว้าย พี่ชายเดี๋ยวตก!” จัสมินรีบหาที่ยึดเกาะจนอกใหญ่แนบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลา“เกาะแน่นๆ”จะให้เธอเกาะแน่นได้ยังไงในเมื่อทุกท่วงท่าการเดินมันทำจัสมินแทบหมดแรง แถมทุกส่วนในร่างกายยังสัมผัสกันแบบนี้ อย่างนี้“ถึงแล้วค่ะ”เมฆวางร่างแสนรักลงบนเตียงนุ่ม และระวังไม่ใช่ทางเชื่อมหลุดออกจากกัน ในขณะที่เขายืนอยู่สะโพกสอบก็ขับเคลื่อนแก่นกายเข้าออกอย่างเนิบช้าแต่หนักหน่วงตามแรงปรารถนา หยดน้ำที่เกาะอยู่บนผิวไม่อาจดับความร้อนในร่างกายได้“ฮึ่ม ซี้ด... โอ้ว...”“อ๊ะ พี่ชาย...”สายตาหื่นกระหายจ้องมองร่างขาวเนียนไล่จากใบหน้าสวยเซ็กซี่ ร่างกายบอบบางเต่งตึง หน้าท้องแทนราบ มาจนถึงดอกไม้สีชมพูที่อ้าอมตัวตนของเขาเอาไว้“หนูมาดูของเราสิ โคตรสวย”“อ๊ะ อืม พี่ชายโรคจิต”คนตัวเล็กกระดกบั้นท้ายร่อนเอวตามจังหวะของคนคุมเกม ความเสียววูบวาบเหมือนประจุไฟที่ไหลเวียนทั่วสองร่างผ่านช่องทางที่เชื่อมต่อกัน“หึ เดี๋ยวโดน”เมฆก้มจูบกลีบปากอิ่มพลิกร่าง
หลังกลับจากดินเนอร์มื้อพิเศษสองสามีภรรยาก็เล่านิทานส่งนางฟ้าตัวน้อยไปยังดินแดนนิทรารมย์ เสียงทุ้มของเมฆเปลี่ยนโทนไปมาตามบทพูด และเหตุการณ์ของเรื่อง พิน็อคคิโอ้ ทว่าดูเหมือนแม่กับลูกจะหลับไปพร้อมๆ กันซะนี่“หึๆ” เมฆจุมพิตที่ริมฝีปากของจัสมินก่อนที่คนถูกกวนตัวท้วงขึ้น“อื้อ”“ชู่ว์... ลูกหลับแล้ว”เมฆกระซิบเบาๆ ทำให้จัสมินต้องค่อยๆ ลุกจากเตียงเล็กของโรเซ่เพราะกลัวลูกตื่น เมื่อภารกิจเลี้ยงลูกเสร็จสิ้นจึงกลับมาที่ห้องของตัวเองทันทีที่ประตูห้องนอนบานใหญ่ปิดลงร่างบอบบางของคุณแม่ก็ถูกคุณพ่อรวบกอดจากด้านหลัง“ยังไม่หายงอนพี่ชายอีกหรอคะ?” เมฆเกยคางบนไหล่เล็กพร้อมกับถามเสียงหวาน“จัสมินไม่ได้งอนสักหน่อย”“หืม? ...จริงหรอ ไม่ได้งอนพี่ชายจริงหรอคะ?”จมูกโด่งปัดป่ายที่แก้มนุ่มทำเอาคนในอ้อมกอดร่นคอหนีความรู้สึกขนลุกซู่ และพยายามเก็บอาการสุดๆ“...”“พี่ชายจะทำยังไงกับเด็กนี้งอนคนนี้ดีน้า...”พูดไปริมฝีปากหยักก็พรมจูบไปทั่วแก้มเนียนก่อนจะลากยาวมาตามลำคอระหงไหนจะมือหนาที่ทำงานประสานกันเป็นอย่างดีด้วยการแทรกเข้ามาใต้เสื้อยืดผ้าเรย่อนนั่นอีก ...พี่เมฆร้ายกาจไม่เปลี่ยนเลย!“อืม... ไม่เอาค่ะ จัสมินเหนียวต
“อ่า... ได้แล้วๆ”“ขอบคุณค่ะ”สองแม่ลูกรับไอติมมาก่อนจะจูงมือกันไปนั่งที่ชิงช้า จัสมินไม่รู้ว่าตัวเองทำตัวงี่เง่าหรือเปล่าที่พาลูกออกมาแบบนี้ แต่เมื่อเช้า... เธอแค่น้อยใจสามีที่จำวันสำคัญของชีวิตคู่ไม่ได้พอเธอถามว่าวันนี้วันอะไร เมฆก็ตอบเพียงว่า เป็นวันที่เขามีประชุมกับลูกค้าคนสำคัญจริงๆ แค่เมฆทำงานในแต่ละวันก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว จะให้เขาจำทุกรายละเอียดก็คงเป็นไปไม่ได้หรอกเนาะ“แดดดี้!”จัสมินหลุดจากภวังค์มองตามสายตาของนางฟ้าตัวน้อยก็พบว่า ใครบางคนกำลังเดินมาทางนี้ ร่างสูงสง่าในชุดกางเกงแสลกของสูทสีกรมท่ากับเสื้อเชิ้ตสีเทาที่ถูกพันแขนขึ้นอย่างลวกๆ ทำให้จัสมินรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กที่ทำผิดแล้วโดนผู้ใหญ่จับได้ร่างเล็กจิ๋วของโรเซ่วิ่งเข้าไปในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อก่อนที่เมฆจะอุ้มนางฟ้าตัวน้อยขึ้นแล้วเดินมายังชิงช้า“อยู่นี่เอง พี่ชายตามหาแทบแย่ โทรศัพท์ก็ไม่รับ” น้ำเสียงทุ้มปนดุนิดๆ ของเมฆทำเอาจัสมินขนลุก“หนูไม่ได้เอาโทรศัพท์มาค่ะ” จัสมินลุกขึ้นยืนก่อนจะพูดกับโรเซ่ “โรเซ่กลับกันเถอะค่ะ เย็นมากแล้ว”พูดจบก็เดินนำไปที่รถทำเอาสองพ่อลูกมองหน้ากันอย่างงงๆ ผู้เป็นพ่อจึงคิดล้วงความลับจากลู
ตอนพิเศษ 1 : ไม่ได้ลืมหกปีที่ผ่านมามันเป็นช่วงเวลาที่ผ่านไปเร็วมาก สำหรับจัสมินเธอมีความสุขในทุกๆ วันที่เป็นอยู่ สามปีแรกจัสมินตกลงกับเมฆว่า อยากให้โรงงานเข้าที่เข้าทางก่อนแล้วค่อยมีเบบี๋กัน ยอมรับว่าเธอสงสารเมฆมาก ช่วงแรกๆ พวกเขาจะต้องบินไปๆ มาๆ ระหว่างไทยกันเบลเยี่ยม ไหนจะเรื่องวง Poison อีก ซึ่งเมฆก็ยอมรับข้อตกลงอย่างง่ายดาย เพราะเขาเองก็อยากมีเวลาสวีทกับจัสมินสองคนเหมือนกันหลังจากทุกอย่างเข้าที่เข้าทางเธอกับเมฆก็ได้รับข่าวดี เพราะมีเบบี๋ตัวน้อยเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ ของขวัญชิ้นนี้เติมเต็มชีวิตครอบครัวของจัสมินกับเมฆให้สมบูรณ์มากขึ้น เผลอแป๊บเดียวเด็กทารกจ้ำม้ำก็เข้าเนอสเซอรี่แล้วตอนนี้จัสมินทำแค่บล็อก ‘ของอร่อยมีไว้พุ่งชน’ และรับเขียนบทความเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เธอมีเวลาทำหน้าที่แม่บ้านอย่างเต็มตัว ...แต่ยกเว้นการทำอาหารนะ เพราะเรื่องนั้นเมฆจะเป็นคนจัดการ ถ้าให้เธอทำมีหวัง...“พี่มิลเล่ สวัสดีค่ะ” จัสมินยิ้มทักทายภรรยาของฟีฟ่า ซึ่งลูกสาวคนที่สองของเธอก็อายุเท่ากันกับลูกสาวของจัสมิน“อ่าว จัสมิน มารับโรเซ่หรอ?”“ใช่ค่ะ”“น้องโรเซ่ น้องเฟย่าคุณแม่มารับแล้วค่ะ” เสียงครูเรียกเด็กๆ ทั้งสองท
“อ้า… เสียวจัง ดูดแรงๆ เบบี๋”ทันทีที่ลิ้นเล็กละเลงรอบๆ ส่วนหัวหยักก็ทำให้คนตัวโตร้องลั่นห้อง ยิ่งได้กลิ่นน้ำหวาน ยิ่งทำให้เขาอยากกระแทกเธอแรงๆ ทั้งสองปรนเปรอความสุขให้กันและกันอยู่พักใหญ่ ยาที่พวกเพื่อนๆ เขาใส่ให้กินนั้นได้ผลดีเกินคาด“ไม่ไหวแล้ว ขอเสียบนะ”ร่างสูงจ่อลำเอ็นแข็งกับดอกไม้งาม เอาหัวส่ายวนรอบๆ ปากรูที่ฉ่ำแฉะ จัสมินกระดกเอวรับอย่างต้องการ โพรงเนื้อกระตุกเป็นจังหวะเชิญชวนให้เขาเข้ามา“อ้า อย่าแกล้ง”“เสียบเลยนะเมีย อยากเอาจะแย่แล้ว” พูดจบเขาก็กระแทกแท่งร้อนที่ปวดหนึบเข้าไปอย่างแรงปึก“อื้อ! /อ้า!”ปากอุ่นครอบครองเต้างามที่ล่อตาล่อใจนั่นทำให้ร่างเล็กต้องแอ่นอก และสะโพกขึ้น จังหวะการร่อนเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงมากขึ้นตามความเสียวที่เพิ่มขึ้นเช่นกันทำให้จุดกระสันถูไถกับท้องน้อยของเขา“อ้า... ร่อนเก่งจังเลย ซี้ด...” คนตัวโตเอ่ยชมในขณะที่แช่แท่งร้อนเอาไว้ให้คนใต้ร่างขยับร่อนด้วยตนเอง“อ้ะ ๆ อื้อ... เสียวอ่ะ อ้า”ร่างบางถูกผลัดให้มาอยู่ด้านบน และเมฆก็ลงไปนอนด้านล่างแทนที่ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนจัสมินไม่ทันได้ตั้งตัว“ขย่มแรงๆ ซี้ด...”จัสมินเพิ่มจังหวะเข้าหาตัวเขาให้แรงขึ้นอีก ต
“พวกมึงใส่อะไรลงไปในไวน์” เจ้าบ่าวถามเมื่อรู้สึกว่าร่างกายเขาเริ่มผิดปกติ“อยากให้น้องมีแรงทั้งคืนก็ต้องให้ดื่ม เบบี๋จะได้มาเร็วๆ” โทนบอกพวกเขารัก และหวังดีกับเพื่อนจะตาย อยากให้เมฆกับจัสมินมีหลานให้พวกเขาอุ้มเร็วๆ เมฆยังจะทำหน้าตึงใส่พวกเขาอีก แบบนี้เรียกว่า ไม่รู้จักบุญคุณใช่หรือไม่?“ไอ้เพื่อนเวร! พวกมึงนี่มัน!” เขาชี้หน้าเพื่อนๆ อย่างคาดโทษ ก่อนจะคว้าแก้วนมอุ่นๆ มาไว้ในมือ“ขอให้มีความสุขมากๆ นะ ฮ่าๆ” Poison พูดพร้อมๆ กันก่อนที่เมฆจะผลักประตูปิดเสียงดังปัง!“เมีย...” เสียงกระเส่าของสามีทำให้จัสมินโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม“พี่ๆ ไปแล้วหรอคะ?” เธอถามแล้วรับแก้วนมที่เมฆยื่นมาให้“ดื่มนี่ก่อนนะคะ”ร่างกายของเมฆตอนนี้ร้อนรุ่มเหมือนมีไฟกำลังสุมอยู่ด้านใน แก่นกายโป่งพองปวดหนึบ เขายื่นมามาเค้นคลึงดอกบัวเต่งตึงเพื่อระบาย จัสมินยอมดื่มอย่างว่าง่าย นมอุ่นๆ ทำให้เธอสบายท้องขึ้น แต่หารู้ไม่นอกจากนมแล้ว ในนั้นยังมีบางอย่างที่ผสมลงไปด้วยเมฆวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงก่อนจะผลักร่างเล็กให้นอนราบไปกับเตียง แล้วกระซิบข้างหูบาง “วันนี้ยันเช้าแน่เบบี๋”“อ้ะ อื้ม...”ริมฝีปากของเขาประกบปิดริมฝีปาก







