Chapter 2

Ysabelle’s POV

I groaned in pain when I felt my head was heavy. Pinikit ko muna saglit ang aking mga mata because it seems like my brain is telling me not to wake up yet. Pero lumipas ng ilang minuto, dahan-dahan kong binuksan ang aking mga mata ngunit malabo pa rin ang aking paningin.

As my vision started to get clear, I furrowed my eyebrows when I saw the ceiling seems like…different and the surroundings are not that familiar. Wait, this is not my room. 

Until, my eyes went big when someone wrapped around my waist and felt a bare chest leaning on my back. I blinked for a while and slowly looked back, finding out kung sinong pontio pilatong katabi ko sa ngayon. 

Oh. my. God.

This…this can’t be happening… 

I see Aldrich, sleeping peacefully beside me, parang walang problema sa mundo. Another thing, pareho kaming walang saplot! Tanging kumot lang ang nakatakip sa aming katawan. 

“What the fuck, Aldrich?!” Mabilis kong hinila ang kumot and I covered myself, looking like a Burrito. 

His eyes were still closed but he’s furrowing his eyebrows, speaking in a husky tone, “hmm, ang ingay.” 

I slapped his sleeping face so hard that I want him to wake up and witness the situation going on between us right now, still flustered, confused and…mad. 

Finally, he woke up ngunit halatang naiinis siya siguro dahil sa lakas ng sampal na inabot ko sa kanya. Napatingin muna siya sa paligid hanggang sa nakita niya ang kanyang sarili na n*******d, braso niya ay nasa beywang ko pa rin hanggang sa nakita niya ako na ikinabilog ng kanyang mata at bigla siyang lumayo.

We both screamed at nagkatinginan kami, ngayon ay ang buong kumot ay nasa akin na samantala siya naman ay naghahanap ng kahit anong telang pantakip sa sarili niya. Nagkatinginan kami saglit. Hindi ko na lubusang maalala kung paano ba ako nabagsak sa lalakeng ito. Tamaan ako sana ng kidlat. 

“Did we just…” I asked in a disgusting tone. 

He scoffed, saying, “you’re impossible,” at dinagdagan niya pa ito, “but it depends if you really did hit on me.”

I gasped, looking at him up and down saying, “kapal ng mukha mo. Sa tingin mo ba papatulan kita? You’re not my type, you ghoster.” 

Kung makapagsalita naman nitong isang ‘to, parang hindi naglaho na parang bula. Yummy yarn?

Ibinaling ko ang aking sarili para hanapin ang aking damit dahil nais ko nang umuwi sa aking apartment. Nangangati na ako dito sa irita at ang nakakadiri pa, lakas ng anit niyang lumapit pa sa akin. Pilit ko na nga siyang binubura sa aking alaala ngunit mas pinapaalala niya pa sa akin iyong nakaraan, oo iyong pagiging bobo niya sa akin. 

Hindi pa sapat ang kahihiyan nang tumunog ang aking cellphone na nasa loob ng aking bag. Kinuha ko iyon and I checked it. Shocks, it's mom calling. 

“Mom?” I answered, trying to be calm kahit natataranta pa rin ako. 

“Hello, princess. Let me remind you of the schedule of the marriage contract discussion. The location’s at the Waterfront Hotel, 11:30.”

“M-marriage contract discussion?” 

“Yes, you’ll be meeting your soon-to-be husband later.” 

“What?!” Napasigaw ako, halos makalimutan ko na may ganap pa pala ako ngayon. Sana buong araw na lang akong tulog. 

Nakita ko pang nakatingin sa akin ngayon si Aldrich, nagtataka.

“Oh bakit? May problema ba?” tanong ni mommy.

“N-no, nothing. See you later, mom.” Agad kong binaba ang tawag at kinuha ko ang aking mga damit upang magbihis. 

“Nasaan ba iyong banyo? Magbibihis ako,” tinanong ko si Aldrich in a monotone. Napansin kong hindi agad sumagot si Aldrich kaya nilingon ko siya, uulitin ko sana iyong tanong ngunit nagtanong naman siya sa akin na may halong kuryoso sa kanyang boses, “marriage contract? Ikakasal ka na? Kanino?”

In a loud voice, I spoke, “wala kang pakialam. Tinatanong kita kung nasaan ba banyo dito.”

“N-nandoon.” Itinuro niya sa akin kung nasaan banda ang banyo at agad akong tumungo doon, leaving him with a big question mark on his face. Bakit mangingialam pa siya sa ganap ko ngayon? Kainis. 

I walked inside the Waterfront Hotel, kalmado lang at feeling nasa red carpet ng awards show kahit late na ako sa call time namin. I’m wearing a black halter dress and a black stiletto.

“Hello, mom, dad.” I kissed them on the cheek but not in exciting way, hindi lang dahil sa hangover kundi dahil na rin sa bagong yugtong pinapasukan ko. Hindi pa nga nagsisimula, gusto ko na lang tumakbo agad.

“Hi, anak. You look gorgeous, ah,” my mom said in a soft tone, trying to calm me down but it’s not helping so I only smirked at her.

“Relax, hija. For now, we are going to discuss the terms and conditions of your marriage contract with our business partner and of course, signing.”

I chuckled sarcastically as a reply, saying, “discuss? Sige, ready na akong mag-discuss sa future ko kung sinuman yan. Kahit pa mag-fliptop pa kami sa harapan gagawin ko iyon.” 

“Ysabelle Andra,” my mom scolded me and I lifted my shoulders upwards, crossing my arms.

Ilang minuto kaming naghintay ngunit inip na inip na ako at gusto ko nang matapos ang dramang ito. Nasaan na ba kasi iyong kabilang kampo? Over naman sa VIP, nai-stress na iyong pretty face ko. 

Suddenly, a door opened by the hotel staff together with a couple walks towards us, screams elegance and power. We stood up to greet them, not until my eyes landed with this person. What the? Anong ginagawa ni Aldrich dito?

Pareho kaming natigilan sa kinatatayuan namin ngayon, his reaction mirrors with mine: pure shock.

“Ikaw na naman?” muntik nang umalingawngaw ang boses ko sa loob ng function hall ngunit I controlled myself.

“What are you doing here?” he stated, giving me an unbelievable look. 

“Oh, you both know each other already?” rinig kong singit ni mommy sa pagitan namin, tuwang-tuwa.

“Good thing, mas lalong magiging madali ang samahan ng dalawang ito,” sabat naman ng mommy ni Aldrich.

But us? We are still looking at each other— shocked, nervous, in doubt and a tea that we do not want to spill. 

Just like that, our world stopped.