LOGINYsabelle’s POV
Our parents looked pleased, at kami naman ni Aldrich ay parehong nanginginig as we felt our toes touching under the table, trying to avoid our gaze.
Dad officially started the discussion, “so we are gathered there to clearly discuss the terms and conditions of the contract and it will be signed by soon-to-be wedded couples, Ysabelle and Aldrich.”
I slightly bit my lower lip, slightly shocked once more as I heard that phrase soon-to-be wedded couples.
Kahit nakayuko lang ako, nakikita ko si Aldrich na hindi maipinta ang mukha, hindi pa rin makapaniwala na ipagkakasundo siya ng kasal sa akin. Ano ba yan, hindi pa nga kami nakakarecover sa nangyari sa amin kagabi, pinatungan pa ng unexpected marriage deal. Parang gusto ko na lang mag-time machine at bumalik sa mga panahong masaya pa ako at hindi ko pa nakikilala ang asungot na ito.
“The contract will expire when the time comes that your company goes back to its normal pace, that's why I thought of an idea to make a package deal in collaboration between your company and our company since we are also travel-related.”
I sighed silently, realizing that we will be together until maging stable kumpanya nila. Meaning to say, this is not only good for 1 year or how many years or whatsoever. Kailangan ko rin siguro ng isang supply ng cetirizine dahil isa siya sa mga allergy ko.
“Good thing, lumapit kami sa inyo and we thank you for your genuine help in order to save our company from loss,” yes, pasalamat kayo sa akin dahil ako na ang freebie ng inyong anak para maisalba ang problema niyo. Nice.
“Another thing, the contract also states that the couple should act as one especially in public appearances, expecting that our companies are one of the highly demanding corporate industries in the Philippines. Maybe in some other time, they will be hailed as the power couple.” Power couple, my ass. Power rangers lang alam ko.
“But also the couple should always remind themselves that there will be no personal entanglement with them. This is only a contract, not an eternal commitment.” Okay, that's what I like.
“Hold up, so that means she's not allowed to fall in love, right?” I raised my eyebrow, thinking that he had an interest in asking on that part dahil parang naninigurado siya sa puntong ito.
Before our parents answered his question, sumapaw na agad ako. “Yes, that includes you.”
His lips parted, looking at me and just nodded. Mukhang nainsulto yata sa tono ng pananalita ko, pero bakit ba siya dapat mainsulto? Nagsasabi lang ako ng totoo, tutal inaral ko na iyong kontrata noong nasa United Kingdom pa ako.
“This time, let's ask our kids baka may angal sila sa pinagusapan natin. Ikaw, Ysa? Any insights?” mom asked me in a soft voice while smiling. As much as I want to back out, huli na ang lahat. Bakit pa ba ako aangal? Nakakahiya naman iyon sa puder nila Aldrich pag gumawa pa ako ng eskena.
“None so far,” I said in a bored tone and expression. Tumango naman siya at tumingin kay Aldrich, “ikaw, hijo?”
He whipped his hair backwards and sighed, “same goes with Ysabelle.” Hesos, gaya-gaya puto maya.
Aldrich’s father smiled at us jokingly saying, “mukhang hindi tayo mahihirapan nito especially kilala na nila ang isa’t-isa tapos they look too good together. Hindi ko lang alam kung type ba ni Evan si Ysabelle pero darating din siguro ang panahon, depende na lang kung papayag kayong magkatuluyan sila.”
Nabilaukan ako habang umiinom ng tubig dahil sa hindi ko inaasahang komento ng daddy ni Aldrich tungkol sa aming dalawa. Tapos ano? Magkatuluyan? Tito, red flag po anak niyo, iniwan ako sa ere.
My mom concernedly asked, “Ysa, are you okay?” I sighed and nodded quickly while wiping my mouth because of the spill. Kita ko naman si Aldrich napahawak sa sentido niya.
“Honey naman, wag mong pini-pressure ang mga bata, remember, no personal entanglements,” mapanuksong sabi ng mommy ni Aldrich at napangiti naman sila mommy at daddy. Aba, baka magbago isip ito at gawin kaming permanent couple. God, please help me.
Minutes later, I thought of going out to take some fresh air because I felt like I'm suffocated with the atmosphere that surrounds me and also, facing him for a very long time disgusts me.
Nagpasya akong magpaalam sa mga magulang ko, “excuse me, mom, dad, uhh…Labas lang po ako saglit, magpapahangin.”
They absent-mindedly nodded though they were busy talking on the table and proceeded to walk outside. Hindi pa ako nakakalayo ay narinig kong nagpaalam din siya sa mga magulang niya upang lumabas so I clicked my tongue and rolled my eyes as I headed outside the hall.
“So you're my mysterious wife, huh? What a coincidence. Kaya pala you slept with me last night,” I heard him talking behind me. When I was shocked at his statement, I quickly turned around and looked at him in a mocking look ngunit hindi ko pa rin maiwasan ang kahihiyan na nararamdaman ko dahil ramdam kong namumula ang aking tenga.
“Ano?! All over my dead body! Feeling mo naman papatulan talaga kita wholeheartedly.” He chuckled and stared at the floor for a moment, parang pinipilit niyang alalahanin ang nangyari sa amin kagabi.
“Talaga ba? Eh bakit nagising tayong—”
“Shut up!” Nilingon ko ang paligid dahil medyo napalakas ang aking boses, muntik pang umalingawngaw.
Nilapitan ko siya habang nakapameywang upang kami lamang ang tanging makakarinig sa usapan namin. Alangang magsisigawan kami dito tapos super private pa ang usapan.
“Paano ba ako napadpad sa apartment mo kagabi?” Dahil sa sobrang diring-diri ako sa nangyari sa akin ay hindi ko na mapigilang klaruhin ito ulit. Kailangan ko ng maliwanag na sagot dahil hindi ako makapaniwala, sobra ang pagkakalat ko. Kumusta na ang pagiging very demure, very cutesy?
He didn't answer yet. Instead, he is looking at me with a big question mark on his face, para bang wala siyang ideya sa mga nangyari and he defensively spoke, “anong malay ko? Hindi ko nga alam na ikaw pala iyong nakatabi ko kanina— at bakit, bakit ba doon ka sa apartment ko natulog?”
“Probably because you brought me there para pagsamantalahan mo ako dahil sobrang lasing ako noon, hindi mo na lang aminin.”
“Wala nga akong maalala, Ysa—”
“And don't you dare call me by my nickname, masakit sa tenga.”
He sighed, “okay, Ysabelle. Wala akong maalala.”
I scoffed, “as if paniniwalaan kita? And another thing, ang kapal naman ng mukha mong pumayag dito sa setup na ito.”
He furrowed his eyebrows. “Setup? What setup?”
I rolled my eyes and said, “this setup. This stupid fixed marriage.”
Nanlaki ang mata niya, dinepensahan ang sarili, “malay ko rin ba na ikaw pala ang pinagkakasundo sa akin ng mga magulang ko. Napapayag lang naman ako rito for the sake of our business. Isa rin ako sa namamalakad dito.”
“At pumayag ka naman?”
“No choice. This is only for our business and besides, why would I dare to marry you? Wala pa naman akong balak magpakasal eh.”
I chuckled sarcastically, “talagang walang balak kasi ghoster ka, baka sa mismong kasal takbuhan mo pa iyong bride.”
He was about to do the rebuttal when the door opened and our parents were here, checking on us. Inayos din namin ang aming sarili upang hindi kami mahalatang nagbabangayan na kami na parang aso’t pusa.
“Nagpapahangin pa ba kayo? Malamig ba masyado iyong aircon? Pwede naman tayong magrequest na pakihinaan—”
I stopped mommy from talking when I spoke, “hindi mom, ayos lang. We just want to uhh take time for ourselves para mag…Kamustahan.” Pumilit akong ngumiti sa mga magulang namin at napatingin na rin kay Aldrich upang sabayan niya ako and he quickly nodded in front of our parents.
Oo, magkamustahan. Dahil ilang taon na itong hindi nagparamdam sa akin.
My father spoke this time, “nga pala, we agreed that starting tomorrow you both will stay in a shared apartment right after your appointments tomorrow.”
Nagkatinginan kaming dalawa ni Aldrich, parehong nabigla. However, when he said that, flashbacks started to go back inside my head especially on what happened that night.
“U-uhm, don't mind me asking but how many bedrooms are there in that apartment?” paninigurado kong tanong kay dad ngunit ramdam ko na kung anong sagot, hindi ko lang iniisip iyon.
“There is only one bedroom in that apartment tutal kayo lang naman ang nakatira doon,” sabi naman ni mommy.
Napatingin na naman kaming dalawa, looking disgusted at each other, screamed altogether in front of our parents, “What?!”
“Yes, why? Is there going on between the two of you? May tampuhan ba?” pagtatanong naman ng mommy ni Leo.
“W-wala naman.”
“Sus, iyon naman pala eh. Ayos lang yan tutal magkakilala naman kayo, I believe that magiging sanay kayo sa isa’t-isa na magkatabi in some other time, hindi ba?” ngiting sabi naman ni mommy.
Hindi na kami umangal, baka kung ano pa iyong masabi namin. Pero seryoso, isang kwarto lang? Hindi naman kami legal na magasawa ah.
Hanep talaga, parang sinusubukan ako ng mundo eh. Epekto ba ito ng Mercury retrogade?
Ysabelle’s POVHindi agad putukan ang sumunod.Una, boses.Malalakas. Malalapit. Organisado.Sa labas ng gusali, malinaw kong narinig ang sigawan—hindi hysterical, hindi magulo—kundi yung klaseng sigaw na sanay mag-utos.“Attention! This is the Philippine National Police!”Nanigas ang buong katawan ko.“The building is surrounded. Armed units are in position. This is your final warning—”May kaluskos ng boots. Mabibigat. Marami. May ilaw na dumaan sa basag na bintana—pula at asul, paulit-ulit na humahampas sa dingding na parang tibok ng puso ng lungsod.Totoo ‘to.Hindi ako nag-iisa.At sa unang pagkakataon mula nang posasan ako, may sumiklab na maliit na apoy ng pag-asa sa dibdib ko.Pero bago pa man ako tuluyang makahinga—Ring.Isang tunog ang umalingawngaw sa maliit na opisina.Cellphone.Napatingin ako sa direksyon ng pinto.Si Matteo.Nasa labas lang siya—naririnig ko ang yabag niya, papalayo sana, nang biglang huminto. Isang mahinang mura. Isang buntong-hininga na parang iritas
Ysabelle’s POVHindi ko alam kung ilang minuto akong nakaupo roon, nakaposas, tahimik, habang si Matteo ay nakatayo sa harap ko na parang siya ang may hawak ng lahat ng sagot—at lahat ng kasinungalingan.Ang ilaw sa maliit na opisina ay kumikislap-kislap, parang hinihingal din. Sa labas ng pinto, wala akong marinig. Walang sigawan. Walang yabag. Wala ring putok. Ang katahimikan ay mas lalong nakakabingi ngayon, parang sinasadya para pilitin akong makinig sa kanya.“Hindi ko ‘to ginagawa para saktan ka,” sabi ni Matteo, marahan ang boses, halos parang nagmamakaawa. “Ginagawa ko ‘to dahil ayokong mawala ka.”Napatawa ako. Hindi yung masaya—kundi yung pagod na pagod na, yung klaseng tawa na ginagamit mo kapag wala ka nang ibang panlaban.“Talaga?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang panginginig ng boses ko. “Ganito ka magmahal? Kinukulong?”Tumingin siya sa posas na nakapulupot sa pulso ko. May bahagyang pag-aalinlangan sa mga mata niya, pero hindi niya tinanggal.“Kailangan,” sagot niya
Ysabelle’s POVHindi ako natulog.Kahit anong pilit kong ipikit ang mga mata ko habang nakaupo sa eroplano, kahit gaano ko kagustong i-shut down ang utak ko, ayaw niyang tumigil. Parang sirang makina na paulit-ulit inuulit ang parehong eksena—yung putok, yung sigaw, yung biglaang katahimikan sa linya.The cabin lights dimmed. May mga pasaherong humilik. May mga kumot na hinila hanggang baba. May batang umiyak sa bandang likod, tapos pinatahan. Normal. Ordinaryo.Pero ako, pakiramdam ko, hindi na ako bahagi ng mundong ‘to.I stared at the small screen in front of me, hindi ko alam kung ilang oras na akong nakatitig sa parehong frame ng flight map. UK to Manila. Mahabang linya. Mahabang paghihintay. Mahabang distansya na parang sinasadya ng tadhana para pahirapan ako.What if he’s hurt?The thought came uninvited, sharp as a blade.What if that bang…Hindi ko tinapos sa isip ko. Hindi ko kaya.I reached for my phone again, kahit alam kong wala akong signal. Kahit alam kong walang magbab
Ysabelle’s POVTahimik ang buong bahay.Hindi yung tahimik na payapa—kundi yung klaseng katahimikan na mabigat, parang may nakabantay sa bawat sulok. Alas-tres ng madaling araw. Kahit ang radiator sa hallway parang huminto sa paghinga. Sa dilim ng kwarto, gising na gising ako, nakatitig sa kisame, pilit binibilang ang bawat segundo na lumilipas.Hindi na ako umiiyak.Mas nakakatakot pala ‘yon—kapag naubos na ang luha, pero buhay pa ang takot.Tatakas ba ako?Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko. Alam kong mali. Alam kong delikado. Alam kong kapag nalaman ng mga magulang ko, baka tuluyan na akong hindi patawarin. Pero sa tuwing pipikit ako, iisa lang ang bumabalik sa isip ko—Yung putok.Yung katahimikan pagkatapos.At yung tawag na hindi na binalikan.What if that was the last time I heard his voice?Umupo ako nang biglaan. Hindi na ako nag-isip pa.Kasi minsan, kapag masyado kang nag-iisip, lalo kang hindi kikilos. At may mga desisyon na kailangan mong gawin bago ka pa maunahan
Ysabelle’s POV“Wait,” I said into the phone, my voice barely holding together. “Sino ka?”Silence.“Hello?” I pressed the phone harder against my ear, as if that would pull the answer out of the void. “You said you’re from our company— anong pangalan mo? Anong department?”A breath. Slow. Measured. Too calm for someone delivering news that had just cracked my world open.“That information isn’t necessary, ma’am.”My chest tightened. “Necessary sa’kin,” I snapped. “You can’t just call me, sabihin na hostage ang kumpanya namin, tapos—”“You should have stayed,” he repeated, colder now.“Who are you?” My voice shook. “Who did this?”A faint sound on the other line—like fabric brushing against a mic, or maybe a finger sliding over glass.Then—Click.The call ended.I stared at my phone like it had just betrayed me.My mom grabbed my shoulders first. “Ysa, anak, kausap mo pa ba siya? Sino ‘yon?”I shook my head slowly. “Hindi ko alam,” I whispered. “Hindi niya sinabi.”My dad was already
Ysabelle’s POVThey’re looking for you.Paulit-ulit siyang umuukit sa utak ko, parang sirang plaka na ayaw tumigil. Kahit tapos na ang tawag, kahit tahimik na ulit ang paligid, nandun pa rin ang bigat.My mom was the first one to speak.“Anak…” maingat niyang sambit, “kailangan nating sabihin ‘to kay Papa.”Tumango lang ako. Wala na akong lakas para magsalita.Bumaba kami ng hagdan na parang mga multo — mabagal, tahimik, puno ng kaba. My dad was in the study room, still in his work clothes, halatang hindi pa rin mapakali. Pagkakita niya sa mga mukha namin, alam na niya agad.“Ano?” tanong niya. “Tumawag na ba ulit si Evan?”“Opo,” sagot ko, halos pabulong. “At kailangan na po naming umalis.”Hindi na siya nagtanong pa. Hindi na siya humingi ng paliwanag. Isang malalim na buntong-hininga lang ang ginawa niya bago tumayo.“Sige,” sabi niya, firm pero halatang mabigat ang dibdib. “We’ll leave.”Ganon lang.Parang desisyon na matagal nang hinihintay ng tadhana.Mabilis kumilos ang lahat,


![Just One Night [Tagalog]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




