تسجيل الدخولWalang kaibig-kaibigan pagdating sa lalaking 'yun. Ganoon pa man, hindi na nagulat si Marcus kung bakit siya ibinenta nang buong-buo ni Nathaniel kay Zoe. Alam niyang malapit si Zoe kay Elena Roxas. Agad niyang inalis ang kanyang mapaglarong aura at maingat na nagwika, "Huwag kang mag-alala, Zoe. Hindi na makikialam si Beatrice at ang pamilya sa pagkakataong ito." Inakala kasi ni Marcus na nag-aalala si Zoe na baka muling guluhing muli ng mga Valderrama si Elena. Bahagyang kumunot ang noo ni Zoe. "Ang gusto ko lang pong sabihin... pumili man si Elena na makipagbalikan sa'yo o hindi, o kung ano man ang maging takbo ng relasyon niyo sa hinaharap, ang pagre-resign mo sa ospital at sa kumpanya ay hindi dapat i-asa sa magiging desisyon niya." "Kuya Marcus, sarili mo itong desisyon. Walang kinalaman si Elena rito." Hindi malakas ang boses ng dalaga, pero bawat salita ay malinaw at may diin, dahilan para matigilan si Marcus. Hindi siya ang unang taong nagsabi nito sa kanya, pero sa pa
Sa loob ng silid, matapos maipasok ni Zoe ang mga huling acupuncture needle, pormal siyang umupo sa katabing upuan tulad ng dati niyang gawi. Dahil nakasara ang mga kurtina, hindi makapasok ang sikat ng araw mula sa labas. Pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, nararamdaman pa rin ni Zoe na mainit, kumportable, at panatag ang kanyang buong katawan. Nang ibaba niya ang kanyang tingin, tila nahanap niya ang dahilan nang magtagpo ang mga mata nila ni Doña Soledad—na kasalukuyang nakatingin sa kanya nang may malambot ngunit makapangyarihang pag-aaruga. Sa mga sandaling ito, silang dalawa lang ang nasa loob ng kwarto. Ayaw ni Doña Soledad na magkaroon ng pader sa pagitan nila, kaya naman siya na ang unang naging marahan sa pagtatanong, "Kung may nararamdaman kang hindi maganda sa loob mo, sabihin mo lang sa akin, anak. Kapag nakabalik ang Lolo mo mamaya, hahayaan kong siya ang dumanas ng matinding parusa." Ang tinutukoy nitong "siya" ay walang iba kundi si Dion. Isinama kasi ni Señor
Napatigas ang buong katawan ni Zoe at bigla siyang nawalan ng sasabihin. She felt completely at a loss. Hindi naman talaga gustong itago ni Doña Soledad ang totoo, kaya lang ay nag-iisip pa siya kung paano ito sasabihin nang maayos kay Zoe nang hindi ito mabibigla. Hindi niya akalain na magiging ganoon kaprangka si Dr. Marcus Soler. Mabilis na hinawakan ni Doña Soledad ang kamay ni Zoe para magpaliwanag, "Zoe, anak, wala kaming kinalaman dito. Hindi namin alam ang ginawa niya. Kaya nga nung nalaman ng Lolo mo, tinanggal niya agad ang lahat ng posisyon ni Dion sa kumpanya at ipinatapon siya pabalik ng Puerto Azul." Naramdaman ni Zoe ang init ng palad ni Doña Soledad. Nakikita niyang buong puso at tapat itong nagpapaliwanag sa kanya nang walang halong pagkukunwari, kaya naman mabilis na napawi ang kaunting bigat sa kanyang dibdib. Isipin man, hindi naman sila ganoon kakilala o kalapit ni Dion. Normal lang naman para kay Dion na mas maging malambot ang puso para sa anak na pinalaki n
—Si Timothy at ang iba pa. Nang marinig iyon ni Zoe, hindi muna siya nag-isip nang malalim. Pero nang makapagpalit na siya ng damit at makababa sa sala, doon niya narealize na seryoso nga ang ibig sabihin ni Nathaniel sa salitang "sila." Bukod kay Timothy at Jiro, may lima pang naglalakihang bodyguard na nag-aabang sa labas. The security was tight. Sobrang bigat ng aura. Habang nasa biyahe sila patungong Hacienda Viento, hindi napigilan ni Zoe na mag-type sa cellphone para i-text si Nathaniel. [May banta ba mula kay Ethan? Bakit ganito kahigpit?] Pero sa loob-loob niya, parang may mali. Ilang araw pa lang ang lumilipas simula nung huling insidente, masyadong mabilis para makagawa agad ng ingay si Ethan. Pagkalipas lang ng ilang segundo, nag-vibrate ang phone niya. Isang maikling reply mula kay Nathaniel ang sumagot sa lahat ng tanong niya: [Binabantayan natin si Solenn.] [Someone posted bail para sa kanya, at sinamantala niya 'yun para tumakas.] Awtomatikong napakapit si Zoe s
Nang marinig ang paborableng sagot mula kay Nathaniel, mabilis siyang hinila ni Zoe pababa ng hagdan. "Gawa tayo ng snow sculpture bilis! Kakasabi mo lang na pwede, baka bawiin mo pa kapag nag-dilim na." Ang snowman na tinutukoy niya ay isang malaking replika na gawa sa foam at artipisyal na snow na ipinasadya pa ni Nathaniel sa mga event organizer para lang mapasaya siya. Medyo malakas ang bugso ng hangin, pero dahil niyakap siya ni Nathaniel mula sa likod at binalot sa mga bisig nito, hindi naramdaman ni Zoe ang ginaw. Napakayaman ng karanasan ng dalaga sa sining, kaya naman sa madaling panahon, unti-unti nang nabubuo ang hugis ng sculpture. Lumingon siya at mabilis na sumigaw kay Nathaniel na abalang nag-aabot sa kanya ng mga pandekorasyon, "Tulungan mo naman akong kumuha ng pampunas tsaka palamuti sa kusina." Hindi naman tumanggi si Nathaniel. "Sige, pero slow down, okay? Mag-ingat ka, baka madulas ka sa basang damuhan." Kahit pa nagpaalala na siya, bakas pa rin ang matindi
Tinitigan ni Nathaniel ang mga mata ng asawa at tulad ng inaasahan, hindi niya ito matiis na tanggihan. Matapos ang ilang sandali, itinaas niya ang kanyang kamay para kurutin nang marahan ang pisngi nito, at sa huli ay sumuko rin. "Sige na nga, sa study room muna tayo." "Yehey!" Hindi na nagulat si Zoe na papayag ito. Nitong mga nakaraang araw kasi, halos lahat ng hilingin niya ay sinusunod ng lalaki. Malamang ay natatakot lang talaga itong ma-stress siya at maapektuhan ang baby sa sinapupunan niya. Ipinulupot niya ang kanyang kamay sa braso ni Nathaniel habang sabay silang naglalakad patungo sa elevator, tsaka kaswal na nagwika, "Actually, pagkatapos ng ilang araw na pagpapahinga, naging stable naman na ang lagay ng baby. Kung may hihilingin man ako na hindi mo gusto, pwede mo naman akong tanggihan." "Tsaka, hindi naman ako ganoon kairasonable." Nang marinig ito, binalingan siya ni Nathaniel. "Sa tingin mo ba kaya lang ako sumusunod sa'yo ngayon ay dahil lang sa bata?" "Ha?"
Medyo nagulat si Zoe.Pinigilan niya ang lahat ng tanong sa isip niya at tumingin kay Nathaniel. Malayo ang tingin niya at pormal ang boses. "Kung ganun, mauuna na po ako... Kanina, salamat po, Mr. Mendoza.""Miss..."Magsasalita sana si Tito Gab pero narinig niya ang malamig at nang-uuyam na boses
Patanong ang pagkakasabi niya, pero kilalang-kilala na ni Zoe si Elijah.Papayag si Elijah.Ganyan siya parati—magtatanong sa surface, pero wala naman talaga siyang pakialam sa isasagot mo. Ang "concern" niya, parang 'yung kaswal na tanong lang kapag nakasalubong mo ang kapitbahay mo habang naglala
Dalawang hakbang na lumayo si Zoe para bigyan ng distansya ang sarili niya, sabay bawi ng kuwelyo niya mula sa kamay nito.Nagsimula nang mag-ayos ng hapag ang mga katulong at bumalik na sa kusina para mag-asikaso.Sila na lang ni Vincent ang naiwan sa restaurant.Naging malamig ang ekspresyon ni Zo
Dalawang beses sa isang taon kung ipa-physical exam ni Nathaniel ang lola niya; mas kabisado niya ang katawan nito kaysa sa kahit sino.Inirapan siya ni Yuan. "Anong pekeng doktor? Tingin ko naman napakabait nung bata, magaling ang skills, maayos ang ugali..." Sabay biglang kislap ng mga mata nito.







