K1

CLAUDINE

"Umiiyak ka na naman. Walang araw na hindi ka umiyak tuwing dumadalaw ako dito sa bahay ninyo," wika ng kaibigan niyang si Sarah.

Pinahid ni Claudine ang kanyang mga luha. Umiiyak siya dahil tinapon ng asawa niyang si Hunter ang almusal na niluto niya.

"Pasensya ka na, ha? Napakatanga ng kaibigan mo. Napakaiyakin. Mahinang nilalang," nakayuko niyang sabi.

"Hanggang kailan ka ba kasi magpapakatanga sa asawa mong gagó? Wala ka ng magagawa pa, Claudine! Hindi ikaw ang mahal niya. At alam mo naman ang isang lalaki kapag nagmahal talaga iyan ng totoo, 'di ba? Kahit anong gawin mo, hindi mo maaalis sa puso niya si Stella! Please lang, Claudine! Gumising ka na! Iuumpog ko na sa pader iyang ylo mo para mautahan ka na! Tatlong taon! Tatlong taon ka ng lumuluha at nasasaktan sa piling ng asawa mo! Hiwalayan mo na siya! Iwan mo na siya!" gigil na sigaw sa kanya ng kaibigang si Sarah.

Muling bumuhos ang masaganang luha ni Claudine. Hindi naman talaga siya mahal ni Hunter at alam niya iyon. Siya lang ang nagmamahal kay Hunter. Magkaibigan na matalik ang ama nila. Iniligtas ng daddy niya ang daddy ni Hunter kung kaya naman para mas lalong mapatibay pa ang pagkakaibigan ng dalawa, ipinakasal silang dalawa.

Sobrang saya ni Claudine noong araw na iyon. Simula kasi nang magdalaga siya, gustong-gusto na niya si Hunter. Noong highschool pa nga lang sila, palagi niyang sinusulyapan mula sa malayo si Hunter.

At alam niyang si Stella ang first love ni Hunter. Pero hindi naman siya gusto ni Stella.

"Huwag mong hintaying mamatay ka na lang kaiiyak diyan. Sa totoo lang, parang ayoko na ngang maging kaibigan ka pa. Ang tanga-tanga mo kasi. Sobrang tanga mo talaga, Claudine! Kahit na maging perfect wife ka pa sa kanya, wala iyang epekto sa kanya!" dagdag pang sabi ni Sarah.

Huminga ng malalim si Claudine at saka pinahid ang kanyang mga luha. "Oo... alam kong darating din ako sa puntong iyan. Hihintayin ko lang na maubos ako. Hihintayin ko lang na mapagod ang puso ko."

Marahas na kumamot sa kanyang ulo si Sarah. "Ewan ko sa iyo. Ang sarap mong bigwasan."

Humugot na lamang ng malalim na paghinga si Claudine at saka hinawakan ang kanyang dibdib. Sa tatlong taon nilang nagsama ni Hunter, isang beses lang may nangyari sa kanila. Iyon ay ang araw ng kanilang honeymoon kung saan inalay niya ang kanyang sarili sa asawa.

Pero pagkatapos no'n, wala na. Hindi na nasundan pa. Magkaiba sila ng kuwarto. Simula nang tumira sa iisang bahay, ni minsan hindi siya tinabihan ni Hunter sa pagtulog.

Nandidiri sa kanya si Hunter. At galit ito palagi sa kanya. Kung anu-anong masasakit na salita ang palagi niyang natatanggap kay Hunter pero ayos lang sa kanya iyon. Ganoon niya kamahal si Hunter.

Pagkaalis ng kanyang kaibigan, mayamaya pa ay nagsaing na siya. Sa araw-araw na lumilipas, sa araw-araw na pinaghahandaan niya ng almusal, tanghalian at hapunan ang kanyang asawa, ni minsan hindi tinikman ni Hunter ang luto niya.

"Manang, pakihiwa na nga po nito. Magluluto na po ako ng ulam natin ngayong gabi," utos niya sa kasambahay.

Nagtungo siya sa kanyang kuwarto upang magpalit ng damit. Pagkatapos, pinagmasdan niya ang wedding picture nila. Sa picture nilang iyon, nakasimangot si Hunter. Sapilitan pang kinuhaan silang dalawa nga araw na iyon dahil nga sa ayaw ni Hunter na magkaroon sila ng wedding picture.

Pagkabalik niya sa kusina, nagsimula na siyang magluto. Kumanta-kanta pa siya habang nagluluto. Masarap magluto si Claudine. Namana niya iyon mula sa yumao niyang ina. Mayamaya pa, tapos na siyang magluto.

"Good evening, honey. Kumain ka na. Nakapagluto na ako ng ulam," malambing niyang sabi nang dumating si Hunter.

Matalim siyang tinitigan ni Hunter. "Ilang beses ko bang uulitin sa iyo na wala akong balak kainin iyang mga niluluto mo, ha? Hindi ka ba napapagod? Hindi ka ba nagsasawa? Hindi ka ba nasasaktan sa mga pinagsasabi ko sa iyong tangina ka? Bobo ka, 'no? At tanga-tanga pa. Ilang beses ko na bang tinapon iyang mga niluto mo? Hindi ka ba naaawa sa sarili mo? Hindi kita mahal! Hindi! Hindi kita mahal! Tangina mo hindi kita mahal! Ano? Uulitin ko pa ba? Hindi ka pa ba nagsasawa sa tatlong taon nating mag-asawa na iyan palagi ang sinasabi ko sa iyo?" nanginginig sa galit na sigaw sa kanya ni Hunter.

Umagos ang masaganang luha ni Claudine sa kanyang mga mata. Sa tatlong taon niyang pagtitiis sa asawa at pagiging manhid, hindi pa rin niya mapigilang masaktan sa mga salitang iyon. Sobrang sakit. Parang daang-daang patalim iyon na tumarak sa kanyang puso.

"Hunter... bakit ba hindi mo ako subukang mahalin? Handa akong gawin ang lahat-lahat. Kahit anong iutos mo sa akin, gagawin ko. Lahat. Handa akong magpakaalipin sa iyo," lumuluha niyang sabi sa asawa.

Naaasar na tumawa si Hunter. "Wala akong pakialam! Hindi ko kailanman gagawin iyan. Hindi kita kayang mahalin! Alam mo iyan sa sarili mo! Si Stella lang ang mahal ko! Siya lang at wala ng iba pa! Mamamatay akong si Stella lang ang mahal ko! At ikaw, isa kang basura! Isa kang malas sa buhay ko! Bakit kasi hindi ka na lang mamatay!"

Padabog na lumakad patungo sa kanyang kuwarto si Hunter. Nanghihinang napaluhod na lamang si Claudine. Hinawakan niya ang kanyang dibdib. Labis iyong naninikip at hindi siya makahinga.

Ilang minuto siyang nasa ganoong posisyon bago tumayo. Nagtungo siya sa mesa at saka kumain habang lumuluha.

'Tama si Sarah... wala na nga talaga akong magagawa pa. Hindi ko mababago ang nararamdaman niya kay Stella kahit na gawin ko pa ang lahat. Siguro ito na ang tamang oras para pahalagahan ko naman ang sarili ko. Kailangan ko na siyang bitawan pa. Pagod na pagod na akong mahalin siya,' lumuluhang sabi niya sa isipan.

Humugot siya ng malalim na paghinga bago inubos ang kanyang pagkain. Nagtungo na siya sa kanyang kuwarto at saka tiningnan ang buong paligid nito. Kumuha siya ng malaking bag at saka maleta. Naghakot na siya ng kanyang mga gamit. At habang ginagawa niya iyon, umaagos ang kanyang mga luha.

Maingat siyang naglakad palabas ng malaking bahay na iyon at saka inilagay sa kanyang sasakyan ang kanyang mga gamit. Ilang minuto niyang tiningnan ang kanilang bahay bago mapait na ngumiti.

"Paalam asawa ko. Sana maging masaya ka na. Pinapalaya na kita. Hinding-hindi na ako magpapakita pa sa iyo, kahit kailan," bulong niya sa kanyang sarili.

Humugot siya ng malalim na paghinga bago binuksan ang makina ng kanyang sasakyan. Mabilis niyang pinatakbo ang kanyang sasakyan habang lumuluha.

Sa pagkakataong iyon, paninindigan na niya ang kanyang paglayas. At hinding-hindi na siya babalik pa sa bahay nilang iyon.

Tuluyan na niyang pinalaya ang asawa niyang si Hunter.