K2

CLAUDINE

"Ano ba ito? Palabas mo lang o talagang seryoso ka na dito?" nakapamaywang na tanong ni Sarah sa kanya.

Humugot ng malalim na paghinga si Claudine at saka tumango. "Yes. Sigurado na talaga ako. Pinapalaya ko na ang asawa ko. Wala namang divorce dito sa Pinas kaya mananatili pa rin kaming mag-asawa sa papel. Ayokong mag-file ng annulment. Para kung sakaling mamatay siya, sa akin pa rin mapupunta ang pera niya. Hindi sa kabit niya."

Napanganga si Sarah bago pumalakpak ng malakas. "Iyan! Ganiyan nga ang Claudine na gusto ko! Palaban! Tama iyan, hayaan mo na lang siyang maging masaya sa mga magiging babae niya. Nasa iyo pa rin ang huling halakhak."

Bumuntong hininga si Claudine. "Alam mo, ngayon wala akong ibang nararamdaman. Ngayong iniwan ko na siya, wala akong maramdaman na kahit ano. Hindi nga ako naiiyak. Hindi ko rin siya nami-miss. Walang parte sa akin ang gustong balikan siya. Wala talaga."

Umupo sa kanyang tabi si Sarah. "Wala na dahil napagod na ang puso mo. Naging manhid na ang puso mo sa dami ng sakit na pinaranas niya sa iyo. Hayaan mo lang ang sarili mo. Kung naiiyak ka, hayaan mo lang. Iyan lang ang paraan para ilabas mo ang sakit at bigat na dala-dala mo. Unti-unti, mawawala rin iyan. Hanggang sa tuluyan ka ng mawalan ng pakialam sa kanya."

Tiningnan ni Claudine ang sarili sa salamin. Hindi maitatangging malaki ang pinagbago ng kanyang itsura. Pinanganak siyang maganda at kaakit-akit ang katawan. Makinis at maputi ang kanyang balat. Natural na namumula ang kanyang pisngi at mapula ang manipis niyang labi.

Ngunit dahil sa stress niya kay Hunter, tila nag-iba ang kanyang itsura. Pakiramdam niya, nabawasan ng husto ang ganda niya.

"Tingnan mo ang sarili mo. Fresh na fresh ka dati. Super ganda mo dati pero ngayon, naubos na ang ganda mo. Ayusin mo ang sarili mo, Claudine. Ibalik mo ang ganda mo noon. Tingnan lang natin kung hindi maglaway ang hayop mong asawa. Pustahan tayo, dadating ang araw na pagsisisihan niyang inabandona ka niya. Pagsisisihan niyang hindi ka niya trinato ng tama."

Tiningnan ni Claudine ang kanyang kaibigan. "Bukas, aalis na ako. Pupunta na ako sa Ilocos. Doon sa malaking bahay ni daddy. Nag-message na ako sa caretaker doon. Siguro ito na ang tamang panahon para pangalagaan ko ang mga lupain ni daddy doon. Pati na ang farm niya. Doon ko na lang itutuon ang atensyon ko."

"Maigi pa nga. Ang balita ko, nandoon nakatira malapit lang sa inyo si River Hanzel. Iyong guwapong kaibigan ng asawa mo?" nakatulis ang ngusong sabi ni Sarah.

Tumango si Claudine. "Oo nandoon nga malapit. Mabuti pa ang taong iyon, ang bait. Ibang-iba kay Hunter."

"Tingin ko nga crush ka no'n eh. Hindi lang makaporma kay Hunter kasi nga mag-asawa kayo."

Mahinang tumawa si Claudine. "Ibang klase ka na naman kung mag-isip. Teka, magpapahinga na muna ako. Parang sasabog ang ulo ko sa dami ng iniisip ko. Bukas, hindi na ako mag-iisip pa masyado. Lilibangin ko na ang sarili ko," aniya bago pumasok sa bakanteng silid doon.

HUNTER

SAMANTALA, NAGTATAKA si Hunter kung walang nakahandang almusal sa kanya kaninang umaga. Sa araw-araw na magkasama silang dalawa ni Claudine sa iisang bubong, walang araw na hindi siya ipinaghanda ni Claudine ng almusal at hapunan. Pero ni minsan, hindi niya iyon tinikman.

"Ang lalim yata ng iniisip mo. Ayos ka lang ba?" tanong ng kaibigan niya nang pumasok ito sa kanyang opisna.

Tiningnan niya si Ryan. "Hindi naman ganoon kalalim ang iniisip ko. Bakit ka pala naparito?"

"Si River, nagyayaya na pumunta tayo sa kanila sa susunod na linggo. Birthday ng lola niya. Eh 'di ba nakahiga na lang ang lola niya at hinang-hina na? Ang sabi niya sa akin, anumang oras mawawala na sa kanya ang lola niya. Kaya sa kaarawan nito, gusto niya ng enggrandeng handaan. Para maging memorable kung sakaling iyon na ang huling birthday ng lola niya," pahayag ni Ryan.

Tumango si Hunter. "Okay sige. Hindi naman ako busy sa susunod na linggo. Pupuntahan natin siya dahil magtatampo iyon kung hindi tayo makakadalo."

"Bakit ba kasi ayaw niyang dito na lang siya magnegosyo sa Manila? Ang layo masyado sa Ilocos eh!"

"Sinabi na niya sa atin dati ang dahilan 'di ba? Hindi niya kayang iwan ang lugar kung saan siya lumaki. Ang lugar na pinagmulan niya. Pakiramdam niya, iniwan na rin niya ang pamilya niya kung aalis siya doon. Kaya hayaan na lang natin siya sa guto niya," tugon niya kay Ryan.

Mabilis na lumipas ang buong maghapon. Kagaya ng palaging ginagawa ni Hunter, diretso uwi na siya. Wala naman kasi siyang pinagkakaabalahang bisyo. Kapag niyaya lang siyang uminom, doon lang siya iinom.

Mas gusto niya pang magtrabaho kaysa gumimik. Kapag nakauwi na siya, hindi na siya lumalabas pa ng kanyang kuwarto dahil ayaw niyang makita ang asawang si Claudine. Iritang-irita talaga siya sa kanyang asawa at palagi niyang hinihiling na sana, maglaho na ito sa kanyang buhay.

Nang makarating siya sa kanilang bahay, kumunot ang noo niya dahil walang Claudine na sumalubong sa kanya. Wala ring pagkain sa mesa.

"Tsk."

Dumiretso siya sa kanyang kuwarto at saka nagbihis na. Tinuon niya ang atensyon niya sa mga documents sa kanyang table doon at hindi napansing lumipas na ang oras. Bumaba siya sa kusina at nagtataka kung bakit kakaibang katahimikan ang bumabalot sa bahay nilang iyon.

"Manang, bakit parang ang tahimik yata dito?" tanong niya sa kasambahay.

Ngumiwi ang kasambahay. "Eh kasi sir si ma'am Claudine mukhang umalis na po eh."

Nagsalubong ang kilay niya. "What?"

"Opo eh. Kaninang umaga panay ang katok ko sa kuwarto niya pero walang sumasagot eh. Pagkapasok ko, wala na iyong iba niyang gamit. Mukhang kagabi pa siya umalis," salaysay ng kasambahay.

Napatingin si Hunter sa kuwarto ng kanyang asawa bago malalaki ang hakbang na nagtungo doon. Pagkabukas niya ng kuwarto doon, wala na nga ang ibang gamit ni Claudine..

Nilibot niya ang tingin sa buong paligid ng silid na iyon. Aminado siyang hindi siya sanay sa katahimikan ng bahay nila ngayon.

Ngunit mayroong parte sa kanya ngayon ang nagagalak dahil umalis na ang kanyang asawa.

"Mabuti umalis ka na rin, Claudine. Salamat dahil ikaw na rin ang kusang sumuko," nakangisi niyang bulong sa sarili.