LOGINSUSIE“Hindi ko talaga alam kung paano ko ito sisimulan nang hindi ako kinakabahan, pero gusto kong subukan dahil ayokong isipin mo na basta ko lang ito ginawa dahil masaya tayo ngayon. Tatlong buwan na ang lumipas mula nang maging maayos ang lahat sa atin at sa loob ng mga panahong iyon, lalo kong nakita kung gaano kita gustong makasama sa buhay ko. Alam kong marami pa tayong kailangang pag-usapan at hindi ko naman inaasahan na magiging madali ang lahat pagkatapos nito, pero gusto kong ikaw ang kasama ko habang inaayos natin ang mga bagay na iyon.”Napahawak ako sa bibig ko habang nakatingin sa kanya. Patuloy siyang nakatingin sa akin habang hawak ang kahon, kaya lalo akong naiyak.“Susie, gusto kong ikaw ang makasama ko sa mga susunod na taon. Gusto kong magkaroon tayo ng sariling pamilya at sariling buhay na pareho nating pinili, at gusto kong pag-usapan natin ang lahat ng bagay nang magkasama. Hindi ko naman hinihingi na maging perpekto ang buhay natin dahil alam kong magkakaroon
SUSIEKinabukasan, maaga akong naghanda. Nagdala ako ng damit, tuwalya at ilang gamit na kailangan namin para sa buong araw. Nang dumating si Dan, agad niya akong tinulungan sa pagdala ng mga gamit papunta sa sasakyan at napailing siya nang makita ang dami ng dala ko.“Susie, bakit parang aalis tayo nang isang linggo? Sabi ko sa’yo swimming lang tayo, pero parang nagdala ka ng kalahati ng laman ng bahay mo. Kung kailangan mong magdala ng ganoon karaming gamit, baka mas kailangan pa nating kumuha ng mas malaking sasakyan,” natatawang sabi niya.“Hindi naman marami iyon. May damit ako, tuwalya, extra na gamit at ilang bagay na baka kailanganin natin, kaya mas mabuting may dala kaysa mamaya may hanapin tayo at wala. Tsaka huwag kang magreklamo dahil ikaw naman ang nagprisinta na magdala ng mga gamit ko.”“Hindi ako nagrereklamo, natatawa lang ako dahil kilala na talaga kita. Kapag aalis ka, gusto mong handa ka sa lahat ng posibleng mangyari, pero kapag ako naman ang naghahanda ng surpris
SUSIETatlong buwan ang lumipas mula nang tuluyan nang umalis si Aireen sa bayan at sa buhay namin ni Dan. Sa loob ng tatlong buwan na iyon, mas naging maayos ang relasyon namin at mas nakilala pa namin ang isa’t isa. Hindi naman naging perpekto ang lahat dahil nagkakaroon pa rin kami ng mga simpleng pagtatalo, lalo na kapag sobra na ang pang-aasar ni Dan o kapag nakikialam naman ako sa mga ginagawa niya sa farm, pero mas madali na para sa amin na pag-usapan ang problema kaysa hayaan itong lumaki.Halos araw-araw na rin siyang dumadaan sa coffee shop. Minsan ay may dala siyang tray ng itlog para sa mga cakes namin, pero madalas ay wala talaga siyang dalang kahit ano at pupunta lang siya para makita ako. Kapag wala siyang ginagawa sa farm, uupo siya sa paborito niyang mesa malapit sa bintana at maghihintay hanggang magkaroon ako ng oras, habang ako naman ay kunwari ay naiirita sa presensya niya kahit sa totoo lang ay masaya akong nandiyan siya.“Susie, bakit parang hindi ka pa rin sana
SUSIEMaaga pa ng buksan ko ang coffee shop nang araw na iyon. Iilan pa lang ang dumadaan sa kalsada. Nasa likod ako ng counter at inaayos ang mga gamit nang mapansin kong parang hindi pa rin ako sanay sa mga nangyari nitong mga nakaraang araw. Madalas akong napapangiti nang walang dahilan, lalo na kapag naaalala ko si Dan. Kahit anong gawin ko, hindi ko maiwasang maalala ang mga sinabi niya at ang paraan ng pakikitungo niya sa akin.Minsan, kapag napapansin ng staff na nakangiti ako habang nagtatrabaho, mabilis kong binabawi ang ekspresyon at kunwaring may iniisip na problema sa negosyo. Ayokong mapansin ng iba na nagbago ako. Pero alam kong hindi ko na kayang itago iyon nang matagal.Nang bandang alas-diyes na ng umaga, mas dumami ang customer. Abala ako sa pag-aasikaso ng mga order nang tumunog ang kampana sa pintuan. Hindi ko agad nilingon dahil may kausap akong isang customer. Nang matapos ako, saka lamang ako napatingin sa pinto.Natigilan ako nang makita kung sino ang bagong pa
SUSIEHALOS MANLAMBOT ang buong katawan ko sa ginawang pagsipsïp ni Dan sa ut0ng ko. Ang init ang dila niya roon at parang sanggol kung sumïpsip. Hindi ko akalain na ganito pala kasarap kapag sinusupsóp. Wala pa kasi akong karanasan pagdating sa s3x. Pero ngayong gabi, handa kong ibigay ang sarili ko kay Dan. Hindi ko na rin naman maitatanggi sa sarili ko na mahal ko na siya. Ang bawat paghaplos niya sa katawan ko ay talaga namang nakakapanindig balahibo. Habang abala ang bibig niya sa kabila kong dibdib, ang isang kamay naman niya ay abala sa pagl@mas ng kabila. Lalong nag-iinit ang katawan ko sa sobrang sarap ng ginagawa niya. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong kakaibang init. “Ohhh…” hindi ko napigilang ung0l l matapos naman yung sipsipïn ang kabila kong dibdib.At habang patuloy siya sa paglalaro ng dibdib ko, ang kanyang kamay ay gumapang na patungo sa pagitan ng hita ko kung saan sinimulan niyang himasin ang biyak ko. Nanginginig ang mga hita ko sa mga oras na iyon. Hindi m
SUSIE Hindi agad humiwalay si Susie nang dumampi ang labi ni Dan sa kanya. Hindi siya gumalaw, hindi rin siya umatras. Para bang sa sandaling iyon, kusa nang huminto ang lahat ng tanong sa isip niya. Ang natira na lang ay ang init ng kamay ni Dan sa bewang niya at ang paraan ng paghaplos nitong maingat, hindi nagmamadali at parang hinihintay ang kahit katiting na pagtutol. Wala siyang ibinigay na ganoon. Sa halip, marahan niyang inilapit ang sarili, halos hindi namamalayan, hanggang sa mas dumikit ang katawan niya kay Dan. Doon lang lumalim ang halik na marahas, hindi padalos-dalos, kun'di dahan-dahan, parang sinisiguro muna ng bawat galaw na pareho silang handa. Naramdaman niyang inilagay ni Dan ang isang kamay sa batok niya, hinawakan siya nang maingat, parang baka mawala siya kung hindi ito mag-ingat. Napapikit si Susie, hindi dahil sa kaba kun'di dahil sa pakiramdam na matagal na niyang iniiwasan ngunit ngayon ay kusa nang umuusbong. Hindi niya alam kung gaano katagal sil
CLAUDINE Kinabukasan, maagang nagising si Claudine. Nag-almusal muna siya sa bahay ni Sarah bago tuluyang umalis patungong Ilocos. Habang nagmamaneho siya, naiisip niya si Hunter. Umaasa siyang magme-message sa kanya ang asawa niya para pabalikin siya sa bahay nila pero wala talaga. Kahit na p
Sumunod na araw, tahimik na nakaupo sina River at Stella sa mahabang bangko sa ilalim ng punong mangga. Ang ihip ng hangin ay malamig at tanging huni ng mga ibon ang naririnig. Sandaling naghari ang katahimikan bago muling nagsalita si Stella. “Ang laki ng pinagbago mo, River,” mahina niyang sabi,
CLAUDINE "Ano ba ito? Palabas mo lang o talagang seryoso ka na dito?" nakapamaywang na tanong ni Sarah sa kanya. Humugot ng malalim na paghinga si Claudine at saka tumango. "Yes. Sigurado na talaga ako. Pinapalaya ko na ang asawa ko. Wala namang divorce dito sa Pinas kaya mananatili pa rin kami
CLAUDINE "Umiiyak ka na naman. Walang araw na hindi ka umiyak tuwing dumadalaw ako dito sa bahay ninyo," wika ng kaibigan niyang si Sarah. Pinahid ni Claudine ang kanyang mga luha. Umiiyak siya dahil tinapon ng asawa niyang si Hunter ang almusal na niluto niya. "Pasensya ka na, ha? Napakatan







