K3

CLAUDINE

Kinabukasan, maagang nagising si Claudine. Nag-almusal muna siya sa bahay ni Sarah bago tuluyang umalis patungong Ilocos. Habang nagmamaneho siya, naiisip niya si Hunter.

Umaasa siyang magme-message sa kanya ang asawa niya para pabalikin siya sa bahay nila pero wala talaga. Kahit na pinipilit niyang maging matapang at matatag, durog na durog pa rin siya sa loob niya.

Mahal niya ang asawa niyang si Hunter Montenegro. Ngunit hindi naman siya nito minahal kahit minsan.

Bagkus, mas lalo lang siyang kinamuhian nito.

Kung buhay pa sana ang mga magulang niya, nakapgsasabi sana siya ng kanyang hinaing. Lalo na sa kanyang daddy.

"Magandang araw po, ma'am Claudine!" magiliw na sabi ni aling Liza.

Nasa edad seventy years old na si aling Liza na siyang caretaker ng malawak na lupain ng kanyang daddy sa Ilocos pati na rin ang malaking bahay nila doon. Malakas pa rin ang katawan ng matanda at hindi halata sa itsura niya ang edad niya. Palibhasa'y puro masustansyang pagkain ang kanyang kinakain.

"Magandang araw, aling Liza," ganting bati niya sa matanda.

"Malinis na po ang buong bahay, ma'am Claudine. Puwede na po kayong magpahinga. Wala pong sira ang bahay na iyan dahil palagi ko pong binibisita. At kung may sira man, pinaaayos ko agad. Akala ko nga, wala na talagang titira diyan o baka ibebenta na. Mabuti naisipan niyong magpunta dito?" mabilis na sabi ni aling Liza.

Mapait na ngumiti si Claudine. "Iniwan ko na po ang asawa kong si Hunter. Alam niyo naman po ang kwento ng pagiging mag-asawa namin, 'di ba? Ang mga daddy lang namin ang nagkasundo na ipakasal kami. Pero wala po eh, hindi talaga kami para sa isa't isa. Hindi niya ako minahal kahit minsan. May ibang babaeng nilalaman ang puso niya. Napagod na rin po ako, aling Liza. Kaya pinalaya ko na lang siya," malungkot ang tinig niyang sabi.

Bumuntong hininga si aling Liza at saka siya hinawakan sa kamay. "Tama lang ang ginawa mo, ma'am. Kaysa naman palagi ka lang masasaktan."

"Ganoon na nga po. Pero huwag niyo na akong tawaging ma'am. Claudine na lang. Hindi na rin kayo iba sa pamilya namin. Maraming salamat po sa pagiging tapat sa amin. Kahit wala na ang mga magulang ko, nagtatrabaho pa rin kayo sa amin," nakangiti niyang sabi sa matanda.

"Hangga't nabubuhay ako, hangga't kaya ko pang magtrabaho, mananatili ako sa pamilya ninyo. Isa pa, sukli ko po ito sa pagiging mabuti sa amin ng mga magulang mo. Sa ngayon, nasa akin kasi ang dalawa kong apo. High school student na silang parehas. Ako na ang nagpapaaral. Wala na kasi silang mga magulang. Naaksidente. Kaya ako na ang tumatayong magulang nila," pahayag ng matanda.

"I'm sorry to hear that. Kumain na po ba kayo? O-order na lang po ako ng pagkain," wika niya.

"Busog pa ako. Ikaw ba? Gusto mo bang kumain?"

Mabilis siyang umiling. "Hindi po. Kumain po ako bago ako magpunta dito. Inalala ko lang po kayo. Sige na po, aayusin ko po muna ang mga gamit ko sa kuwarto."

Tinulungan siya ni aling Liza na hakutin ang mga gamit siya. Pero hindi na siya nagpatulong sa pag-aayos ng mga damit niya doon. Nilibot niya ang paningin niya sa malaking bahay na iyon.

Gawa sa matibay na kahoy ang bahay na iyon na kahit ilang taon na ang lumipas, matibay pa rin talaga. Dahil na rin alaga ni aling Liza.

"Hays," sambit ni Claudine matapos niyang isalansan ang kanyang mga damit.

Nagtungo siya sa kusina at saka binuksan ang ref doon. Nakita niyang may kalumaan na ang ref kaya nagpabili kaagad siya ng bago.

Sumapit na lang ang gabi, lumabas ng bahay si Claudine. Naupo siya sa labas ng malawak na bakuran ng bahay na iyon. Tumingala siya at saka pinagmasdan ang mga bituin sa kalangitan.

"Claudine?"

Napalingon si Claudine sa kanyang bandang kanan. Nakita niya ang binatang si River na naglalakad palapit sa kanya.

"River!" bulalas niya.

"Ano ang ginagawa mo dito?" nakangiting tanong ni River sa kanya.

Bumuga siya ng hangin. "Ano pa nga ba? Tinupad ko na ang gusto ni Hunter. Ang palayain siya. Umalis na ako sa bahay namin. Dito na ako titira."

Nanlaki ang mata ni River. "Nakipaghiwalay ka na sa kanya?"

Lumabi siya. "Parang ganoon na nga pero hindi ako magpa-file ng annulment. Ano siya? Sinuswerte? Hindi puwedeng mapunta lang lahat sa babae niya ang mga ari-arian namin. Sa dami ng sakit at pighating dinanas ko sa kanya, deserve kong pakinabangan ang yaman niya. Kapal ng pagmumukha niya."

Mahinang tumawa si River. "Ngayon lang kitang narinig na nakapagsalita ng ganiyan kay Hunter. Mukhang natauhan ka na yatang talaga."

Mahina siyang tumawa. "Mabuti na nga lang talaga at natauhan na ako. Isipin mo, tatlong taon din akong nagpakatanga sa kanya. Tatlong taon akong umasa na baka isang araw, matutunan niya rin akong mahalin. Pero wala talaga. Hindi niya talaga ako nagawang mahalin kahit na naging mabuting asawa pa ako sa kanya."

Tumikhim si River. "Ganoon talaga siguro kapag may tunay kang minamahal. At ganoon si Hunter kay Stella. Kaya kahit ano pa ang gawin mo, hindi na magbabago iyon. Pero 'di bale, ang mahalaga nagawa mo ng i-let go siya. Kahit alam kong masakit para sa iyo na gawin iyon."

Bumuga ng hangin si Claudine sabay tango. "Masakit naman talaga para sa akin kasi nga mahal ko siya. Pero mas lalo lang akong masasaktan kung kakapit pa ako sa kanya, 'di ba? Lalo pa't hindi naman niya gustong kapitan ko siya. Kaya tama na ang ganito. Unti-unti ko ring maaalis sa puso ko ang lalaking iyon."

Mahinang natawa si River. "Sana nga magawa mo iyan. Siya nga pala, birthday ng lola ko sa susunod na linggo. Alam mo namang magkaibigan kami kaya baka magpunta sila dito. Ayos lang ba sa iyo iyon?"

Tumaas ang kilay niya. "Ano naman? Wala na akong pakialam pa sa kanya kahit magkita pa kami. Sino ba siya? Bahala na siya sa buhay niya. Napagod na ako sa kanya."

"So makakadalo ka sa birthday ng lola ko?"

Mabilis siyang tumango. "Oo naman. Bakit hindi? Hindi ko kailangang iwasan ang lalaking iyon. Hindi ko kailangang magtago. Pakialaman ko ba sa kanya. Letsé siya. Tapos na akong maging baliw sa kanya," gigil niyang sabi.