Bölüm 3

Kapı kapanır kapanmaz telefonuma sarıldım.

Bir sonraki hamlelerini görmem gerekiyordu.

Nextdoor uygulamasını açtım. İçgüdülerim haklı çıkmıştı.

Brenda, bahçemin birkaç fotoğrafıyla birlikte topluluk sayfasına uzun bir mesaj paylaşmıştı bile.

'Harika haberler millet! Mark'la birlikte gösterdiğimiz çabalar sayesinde çatı katındaki özel bahçenin topluluk tarafından kullanılmasını başarıyla sağladık!"

'Yarın saat 14.00'te, Meclis Üyesi Mark, topluluğumuzun birlik ve uyumunu kutlamak için bahçede Avrupa temalı bir parti düzenleyecek!'

'Desteği için Yönetici Peterson'a ve anlayış ile iş birliği için Site Yönetim Kurulu'nun tüm üyelerine çok teşekkür ederiz!'

Onlarca yorum yağmaya başlamıştı.

'Vay canına, Brenda, harikasın!'

'Meclis Üyesi Mark gerçekten harika bir kamu görevlisi!'

'O bahçeyi görmeyi hep istemiştim! Sonunda bir fırsat çıktı!'

'Brenda, çatı katı sahibini nasıl ikna ettin? Hayır dediğini sanıyordum?'

Parmaklarım titreyerek sayfayı aşağı kaydırdığımda Brenda'nın cevabını gördüm.

'Bazı insanlar topluluk ruhunu bir türlü anlamıyor. Herkesten üstün olduklarını sanıyorlar. Ama gerçek güçle karşılaşınca, boyun eğmekten başka çareleri kalmıyor.'

Hâlâ medeni davranmaya, sistemi kullanarak meseleyi çözmeye çalışıyordum.

Doğrudan cevap yazdım: 'Yarım milyon dolar ödediğim özel mülkü hangi hakla gasp ediyorsunuz?'

On saniyeden kısa bir süre sonra Brenda sesli mesajla cevap verdi.

Oynat tuşuna bastım. Keskin, çirkin sesi odamı doldurdu.

"Ha, hâlâ yüzünü göstermeye cesaret mi ediyorsun? Yarım milyon mu? Senin gibi küçük bir kız o parayı nereden bulabilir? Bir CEO'nun metresi misin? Yoksa kirli işlere mi bulaştın?"

"Ağzını topla. Kocam sadece bir meclis üyesi değil. Tanıdıkları var. Önemli insanlar... Onun bir sözüyle sadece Chicago'dan kaybolmazsın. Ortadan yok olursun. Nokta."

Telefonu sıkıca kavradım, parmak eklemlerim bembeyaz kesildi.

Bu acımasız kadın yalnızca mülkümü çalmaya çalışmıyordu. İtibarımı da yerle bir etmek istiyordu.

Chicago'nun yeraltı dünyası mı? Chicago'nun yeraltı dünyası benim babamın ta kendisiydi. Güney Yakası'ndaki her suç örgütü Ricci ailesine haraç verirdi. Bu palyaço, kocası ve çevresinin kendisini tehdit edebileceğini mi sanıyordu?

Topluluk sayfası birden alevlendi.

'Aman Allah'ım, bu doğru mu?'

'Biliyordum. Genç bir kadın çatı katını başka nasıl alabilir ki?'

'Bu metresler gitgide yüzsüzleşiyor.'

'Şu kibirli hâline şaşmamalı. Saklayacak bir şeyleri var demek ki.'

Sakince her bir yorumun ekran görüntüsünü alarak kanıtları sakladım.

Ama kendime bir söz verdim. O hayatı boşuna bırakmamıştım. Bu işi medeni yoldan halledecektim. Onları kas gücü ve korkuyla değil, avukatlar ve davalarla ezecektim.

Paylaşımına doğrudan cevap yazdım: 'Brenda, bu iftira ve hırsızlık amacıyla komplo kurmaktır. Bütün paylaşımların ekran görüntülerini aldım. Avukatım kısa süre içinde sizinle iletişime geçecek."

Brenda her zamankinden daha küstah bir şekilde karşılık verdi.

'Suç mu? Hahaha, çok komik! Hadi, dava aç bakalım! Chicago'da davana bakmaya cesaret edecek bir hâkim bulabilecek misin, göreceğiz!'

Bay Peterson da araya girdi.

'Bayan Ricci, lütfen üslubunuza dikkat edin. Yönetim, Site Yönetim Kurulu kararı doğrultusunda hareket ediyor. Her şey usulüne uygun. Topluluk uyumunu bozan paylaşımlar yapmaya devam ederseniz, hesabınızı kısıtlamak zorunda kalacağız.'

Göğsümdeki öfke bir orman yangınına dönüşmüştü. Kendimi tutabilmemi sağlayan son ip kopmak üzereydi.

Telefonumu kapatıp koltuğa yaslandım, gözlerimi kapadım.

"Yarım milyon dolarlık bahçem çalınıyor. Tapu senedim sahte diye bir kenara itiliyor. İtibarım lekeleniyor. Site Yönetim Kurulu ile yönetim el ele vermiş, beni soyuyorlar." diye düşündüm.

Pekâlâ. Harika.

Ayağa kalktım, satış sözleşmesinin ve tapunun fotoğraflarını çektim, şifreleyip Manhattan'daki özel avukatıma gönderdim.

Gönder tuşuna bastıktan hemen sonra, asansörün ışığı yanıp söndü.

Birisi bahçeme mi çıkıyordu?

Bu saatte oraya kim gidebilirdi ki?

Asansörün kapıları açıldı ve gördüklerim karşısında yüreğim ağzıma geldi.