บทที่ 5 Oink Oink.

บทที่ 5 Oink Oink.

'ไดอารีพ่อมด

มีงานเป็นวิทยากรทั้งทีก็สดชื่นดีเหมือนกันนะ เห็นพวกนักเวทหนุ่มสาวไฟแรงแล้วก็นึกถึงตัวเองตอนยังเรียนอยู่ ถึงจะรีบร้อนจนไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตเด็กมหาวิทยาลัยเลย แต่ได้มองดูความสดใสของคนอื่นๆ จากบนเวทีก็สดชื่นไม่แพ้กัน ช่างเถอะ อย่างน้อยๆ ก็มีคุณแด๊ด...ฮึ ทำตัวน่ารักแบบนี้อยากจับมาบีบจังเลย!'

ก่อนออกเดินทางอีเลียสเกือบจะได้ตาขวางใส่ปีศาจอีกรอบแล้ว ก็อีกฝ่ายน่ะสิ ทันทีที่เขาตื่นขึ้นมาก็ทำเนียนเป็นเจ้าบอลลีโดดดึ๋งๆ ตามจะเข้ามาอาบน้ำด้วย ดีนะที่เขาสร่างขี้ตาก่อนจึงรู้ตัวว่ามีตาแก่ตัณหากลับพยายามพันแข้งพันขาตัวเองอยู่ นึกย้อนไปถึงเมื่อคืนที่โดนกวนตอนหลับ อีเลียสก็เข้าใจเจตนาที่แท้จริงของอีกฝ่าย

เห็นหน้าเราชัดๆ แล้วก็เกิดพิศวาสขึ้นมาล่ะสิ น่าเกลียดที่สุด เมื่อวานใช้คำพูดกัดเราเรื่องติดเซ็กซ์ แต่ตัวเองก็แอบหวังจะทำเรื่องลามกด้วยเหมือนกัน ฮึ!

อีเลียสคิดต่อในใจว่าถ้าอีกฝ่ายขอตรงๆ ตัวเองก็คงเล่นตัวสักรอบแล้วก็เซย์เยสแน่นอน อย่างไรความหฤหรรษ์ที่ได้รับในวันแรกที่ทำสัญญามันก็ตราตรึงขนาดนั้น...รู้แล้วน่า เขาบอกเองว่าชอบมีอะไรโดยมีความรักเป็นส่วนประกอบมากกว่าจะสนุกโดยไม่ผูกพัน จริงๆ ในใจก็ยังยึดถือแบบนั้นอยู่ แต่เซ็กซ์ที่ปีศาจมอบให้มันก็ดีจนแอบคาดหวังครั้งต่อไป...มันดีขนาดเขาอยากจะทำทั้งที่ไม่ได้ชอบอีกฝ่ายด้วยซ้ำเลยนะ ดีขนาดนั้นเลย

ถ้าคุณแด๊ดรุกเข้าใส่อีกสักครั้งอาจจะยอมก็ได้ บ้าเอ๊ย เพิ่งโสดได้ไม่เท่าไรเราก็ขาดความยับยั้งชั่งใจขนาดนี้แล้วเหรอ ตั้งสติหน่อยสิ!

"ถึงแล้วค่ะคุณอีเลียส"

เสียงเรียกของแมรีทำให้อีเลียสที่แกล้งหลับระหว่างเดินทางสะดุ้งหน่อยๆ มันทำให้การแกล้งหลับสมจริงยิ่งขึ้นแต่ไม่ดีต่อใจที่ต้องทำงานหนักเลย พ่อมดหนุ่มพยายามส่งยิ้มที่ดูเป็นปกติที่สุดให้เลขากับคนขับรถ

"โชคดีนะครับที่ทางมหาวิทยาลัย B เปิดให้ใช้วาร์ปเกตในเขตตัวเองได้ถึงประหยัดเวลาไปได้เยอะเลย"

เมื่อลงจากรถแล้วอีเลียสก็หันไปชวนแมรีคุย ซึ่งสำหรับเรื่องที่เขาพูดมานั้นเธอก็เห็นด้วย เมือง B กับเอ็มยอร์กอยู่ห่างกันโดยมีสามรัฐคั่นกลาง ต่อให้เดินทางตั้งแต่เช้ามืดก็ยังมีสิทธิ์มาร่วมงานไม่ทันได้ การที่ทางมหาวิทยาลัย B ยอมเปิดวาร์ปเกตในเขตตัวเองให้คนนอกใช้ได้ถือว่าประหยัดเวลาไปได้มาก ทว่า...แมรีมองซ้ายมองขวาให้แน่ใจว่าผู้จัดการงานยังไม่มารับแล้วก็กระซิบกับอีเลียส

"ที่จริงควรแจ้งเรื่องนี้กับคนที่เป็นวิทยากรหลักในงานล่วงหน้ารึเปล่าคะ เล่นแจ้งล่วงหน้าแค่วันเดียวทางฉันเกือบจะสั่งเตรียมเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวของคุณแล้วนะคะ!"

คนแถวนี้ไม่ชอบเขานี่นะ อีเลียสส่งยิ้มปลอบใจให้แมรีพร้อมขอโทษที่เธอต้องมาวุ่นวายแทน เลขาสาวดูจะไม่ได้โทษอะไรเขาหรอก เธอบ่นเพราะไม่ชอบการทำงานที่ไม่เป็นมืออาชีพของฝ่ายตรงข้ามต่างหาก กระนั้นได้รับรอยยิ้มหวานๆ ของเจ้านายที่ใจกว้างดั่งเทวดาเข้าไปจิตใจพลันมีแรงฮึด

"โอ้ นั่นผู้จัดการงานมาแล้วค่ะ!"

แมรีหันไปทางรถที่พวกเขานั่งมาแล้วก็ก้มไปคว้ากระเป๋าเป้ใส่สัตว์เลี้ยงของอีเลียสออกมา ทุกครั้งที่มีงานทางการที่สามารถพาสัตว์เลี้ยงมาด้วยได้ อีเลียสไม่เคยพลาดการพาบอลลีมาชมโลกกว้างด้วยเลย ซึ่งทุกครั้งก็เป็นแมรีที่ช่วยแบกลูกรักของเจ้านายไปไหนต่อไป ทว่าในครั้งนี้พอเธอหยิบกระเป๋าออกมาปุ๊บ สไลม์ที่อยู่ข้างในเป้ก็ลอดตัวออกมาจากช่องระบายอากาศและโดดมาให้อีเลียสอุ้ม

"ตายแล้ว เดี๋ยวสูทก็เปียก..."

"มะ ไม่เป็นไรครับแมรี เดี๋ยวนี้บอลลีรู้จักวิธีทำผิวให้แห้งแล้ว สูทไม่เปียกหรอกครับ"

พูดแล้วอีเลียสก็ยื่นแขนข้างหนึ่งให้แมรีดู บนสูทสีออฟไวท์ของพ่อมดหนุ่มไม่มีรอยเปียกเป็นวงเลยแม้แต่น้อย ส่วนผิว...เพราะสวมสูทแบบติดกระดุมเม็ดเดียวและไม่สวมเชิ้ตด้านในอวดผิวสีเข้มที่ภาคภูมิใจ ถ้าเจ้าสไลม์ที่กอดอยู่ตอนนี้ไม่รู้วิธีควบคุมความชื้นบนผิวตัวเอง ป่านนี้อีเลียสคงมีหยดน้ำเกาะพราวเต็มอกไปแล้ว แมรีหยิบแว่นกรอบกลมขึ้นมาสวม ไม่มีรอยเปียก...อืม อย่างไรเสียก็เป็นสัตว์เลี้ยงของพ่อมดอัจฉริยะนี่นะ อีเลียสคงทดลองอะไรบางอย่างจนมันฉลาดกว่าสไลม์ทั่วไป ไม่มีเรื่องให้ต้องโวยวายแมรีก็เป็นเลขาที่รู้จักวางมาดตามสถานการณ์ ตอนนี้ผู้จัดการงานก็ผายมือเชิญไปที่ห้องรับรองแล้ว เธอจะไม่เป็นคนทำให้เจ้านายตัวเองสายแม้แต่วินาทีเดียว

ในการเป็นวิทยากรครั้งนี้อีเลียสได้หัวข้อเรื่องการศึกษาอักษรรูน อักษรรูนเป็นส่วนประกอบสำคัญของการสร้างวงเวทซึ่งไม่มีทางลัดอื่น ดังนั้นอักษรรูนจึงเป็นวิชาบังคับที่ว่าที่ผู้วิเศษทั้งหลายต้องศึกษากัน พูดไปก็เหมือนงานรุ่นพี่แนะนำวิธีเรียนแก่รุ่นน้องทั่วๆ ไปนั่นล่ะ ตอนที่เดินขึ้นเวทีเสียงคุยซุบซิบของพวกนักเวทที่มาเข้าร่วมก็เงียบไปพักหนึ่ง หลายคนในหอประชุมนี้เพิ่งได้ลงทะเบียนเป็นนักเวทหมาดๆ คนที่ไม่รู้จักว่าอีเลียสเป็นใครก็มีอยู่เยอะ การโดนนินทาในใจว่าเป็นแค่ผู้ช่วยผู้วิเศษอาวุโสจึงเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ กระนั้นพออีเลียสเริ่มต้นบรรยายไปเรื่อยๆ พวกนักเวทก็รีบจดโน้ตกันจนทั้งหอประชุมมีแต่เสียงขีดเขียน บางคนถึงกับใช้เวทยกมือถือตัวเองขึ้นมาอัดวิดีโอการบรรยายเอาไว้ด้วยซ้ำ

ตั้งแต่เริ่มจนถึงช่วงตอบคำถามเหล่านักเวทไฟแรงล้วนราบรื่นดี กลุ่มผู้วิเศษส่วนใหญ่แล้วก็เป็นเช่นนี้ ไม่ว่าก่อนจะรู้ว่าตนเองมีพรสวรรค์จะถูกเลี้ยงดูมาอย่างไร แต่พอตระหนักว่าตนเองสามารถเป็นผู้วิเศษได้ ความบ้าเรียนมันจะตื่นขึ้นมาจนกลายเป็นพวกที่นั่งเรียนได้เป็นวันๆ จนกว่าจะเข้าใจแตกฉาน ทางอีเลียสได้ทอดสายตามองลงไปล่างเวที เมื่อเห็นว่าการบรรยายของตัวเองสร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่นได้ก็ชื่นใจเสียจนหยุดยิ้มไม่ได้

แต่น่าเสียดายที่งานนี้มันจำกัดเวลา ให้เขาอยากอยู่สอนว่าที่ผู้วิเศษเหล่านี้แบบรายคนแค่ไหนก็ต้องบอกลาแล้ว อีเลียสหันไปมองผู้จัดการงานที่ทำหน้าที่กึ่งๆ พิธีกร เธอมองที่นาฬิกาข้อมือของตัวเองก่อนจะแอบชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว ดูเหมือนเลือกตอบอีกสักคำถามก็ถึงเวลาบอกลาคนในหอประชุม หลังจากนี้เขาต้องไปทานข้าวกับพวกศาสตราจารย์ของที่นี่ด้วย...นัยน์ตาสีเขียวสว่างมองลงไปที่ผู้เข้าร่วมด้านล่าง กระทั่งตอนนี้ก็ยังมีหลายคนยกมือรอให้เขาเลือก แต่ละคนตาวาวกันใหญ่เชียว ขอบคุณตัวเองที่ผ่านงานวิทยากรมาเยอะจนมีประสบการณ์ว่าต้องเลือกคนแบบไหนสำหรับคำถามสุดท้าย อีเลียสผายมือไปหานักเวทสาวคนหนึ่งที่สวมที่คาดผมติดโบใหญ่สีขาว

จากบรรดาคนอื่นๆ ที่กระตือรือร้นอยากถามเรื่องหลักการศึกษาอักษรรูน มีเพียงเธอที่มองสไลม์บนตักเขาด้วยสายตาแวววาว

"ขอโทษนะคะถ้าคำถามของฉันมันฟังดูไร้สาระ แต่ว่า...แต่ว่าน้องสไลม์ที่คุณพามาด้วยเป็นสัตว์เลี้ยงงั้นเหรอคะ!"

ดูท่าจะเจอคนคลั่งไคล้มอนเตอร์เข้าแล้ว อีเลียสหัวเราะร่วนก่อนจะอุ้มปีศาจในร่างสไลม์ขึ้น เขาจับส่วนที่ยืดออกมาเป็นแขนทั้งสองของอีกฝ่าย วันนี้ปีศาจเรียบร้อยว่าง่ายมาก พอถูกเขาจับเชิดเป็นหุ่นก็ยอมปล่อยเลยตามเลย ภาพที่ออกมาไม่ต้องมีกล้องถ่ายไว้อีเลียสก็รู้ว่าตัวเองกำลังยิ้มกว้างอยู่ ท่านปีศาจขี้บ่นยอมให้เขาจับโบกมือทักทายคนอื่นเลยนะ น่ารักจนใจเจ็บไปหมดแล้ว

"ครับผม เป็นสัตว์เลี้ยงดัดแปลงที่สร้างด้วยการปรุงยาและศาสตร์อักษรรูน ถ้าตั้งใจค้นคว้าไม่ว่าใครก็มีสัตว์เลี้ยงน่ารักๆ แบบนี้ได้เหมือนกันครับ อ๊ะ แต่ว่าก็ต้องมีใบอนุญาตครอบครองมอนเตอร์ระดับสามขึ้นไปก่อนนะครับ"

การบอกว่าตนเองมีใบอนุญาตครอบครองมอนเตอร์สูงกว่าระดับสามทำให้เกิดเสียงฮือฮาอีกรอบ พ่อมดอายุน้อยที่มีความสามารถหลากหลาย ไม่แปลกหากหลังจบงานนี้พวกนักเวทที่ไม่เคยรู้จักอีเลียสมาก่อน จะเริ่มค้นหาชื่ออีเลียสแล้วติดตามทุกช่องทางที่ทำได้

พิธีกรสาวเป็นตัวแทนกล่าวแสดงความขอบคุณแก่อีเลียส ต่อจากนั้นก็มีพิธีมอบของฝากเล็กๆ น้อยๆ ตามมารยาท สำหรับงานนี้อีเลียสได้รับกระเช้าเครื่องเทศสำหรับการปรุงยาเกรดพรีเมียม ตอนลงจากเวทีแมรีเป็นคนเข้ามารับกระเช้าไปถือแทน รวมๆ แล้วก็เป็นงานที่ราบรื่นผิดจากที่คิดเอาไว้ไม่น้อย เพราะผู้ทรงคุณวุฒิทั้งหลายของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ไม่ชอบเขา ทีแรกอีเลียสจึงเตรียมใจไว้ว่าอาจจะมีนักเวทถูกไหว้วานให้ก่อกวนโผล่มา โชคดีที่เรื่องที่เขาบรรยายเป็นเรื่องที่พวกนักเวทหน้าใหม่สนใจกันมาก ต่อให้มีตัวกวนแฝงอยู่ในงานก็คงไม่กล้าขัดให้โดนเพื่อนร่วมรุ่นสาปหรอก

อ่า แต่มันก็ยังมีงานน่าปวดหัวรออยู่อีกนี่นะ...

"ต่อไปเป็นนัดทานข้าวกับกลุ่มศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย B ค่ะ"

ขนาดแมรีเป็นมืออาชีพยังทำหน้าเหม็นเบื่อออกมา คงไม่ต้องถามถึงอีเลียสว่าเป็นอย่างไร ร่างบางยังคงยิ้มอยู่แต่ในใจปล่อยกายละเอียดของตัวเองลงไปเลื้อยกับพื้นแล้ว ต้องไปจริงๆ หรือ นั่งกินข้าวกับพวกที่ชอบยิงคำถามวิชาการแบบกะทันหันอย่างกับรัวปืนกลน่ะนะ

ทางปีศาจจับสัมผัสได้ว่าคู่สัญญาของตนเองห่อเหี่ยว เมื่อถูกอีเลียสพาไปที่ห้องพักในโรงแรมเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ได้อยู่กันสองต่อสองปีศาจจึงโดดขึ้นไปบนเตียง

"ข้าพอจะรู้อยู่ว่าการเป็นพ่อมดทั้งที่อายุยังน้อยต้องมีความสามารถไม่ธรรมดา ปกติแล้วพวกผู้วิเศษนี่ไม่ได้เชิดชูคนมีความสามารถโดยไม่สนอายุงั้นเหรอ?"

คำถามนี้โดนใจอย่างจัง อีเลียสโยนเสื้อสูทไปไว้บนเตียงข้างๆ ปีศาจสไลม์

"สมัยแรกๆ ก็อุ้มชูกันเหมือนพี่น้องแบบนั้นอยู่นะครับ แต่เดี๋ยวนี้การแข่งขันระหว่างผู้วิเศษด้วยกันเข้มข้นมาก จากที่ดูแลกันดีๆ ก็เริ่มขัดขาคนที่ไม่ยอมเข้าพวกกันเป็นกิจวัตรเลยครับ"

อีเลียสมาจากตระกูลผู้ดีก็จริงแต่เพราะเป็นคนแรกของตระกูลที่มีพรสวรรค์ด้านเวท เมื่อเข้ามาในวงการและเติบโตได้เร็วก็มีคนพยายามดึงไปเข้าพวก เนื่องจากตระกูลของอีเลียสเองก็มีประวัติเก่าแก่ยาวนาน ทางครอบครัวจึงไม่ยอมให้อีเลียสไปอยู่ใต้อำนาจของผู้วิเศษรุ่นพี่คนไหนเลย โดนกดดันให้เติบโตจนไม่มีใครข่มได้ไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นพ่อมดอายุน้อยที่มีฐานผู้ติดตามเป็นของตัวเอง

นอกจากเรื่องนี้ก็เรื่องที่เคยเล่าไปแล้ว...พวกรุ่นพี่สูงวัยด่าเขาแล้วหน้าแตกก็เลยแค้นฝังหุ่น

"ไร้สาระกันจริงๆ ถ้ารู้สึกไม่เป็นธรรมก็แสดงความสามารถที่เหนือกว่าออกมาก็สิ้นเรื่อง พวกผู้วิเศษนี่ไม่มีศักดิ์ศรีเลยรึไง"

อีเลียสที่เปลี่ยนเป็นชุดสายเดี่ยวลูกไม้กับกางเกงขาบานพลิ้วๆ เรียบร้อยเสกกระจกขึ้นมาสำรวจตัวเอง เพราะต้องไปร่วมงานที่ไม่ต่างจากสนามรบ อีเลียสที่ชอบสีสันจึงจำยอมแต่งออลแบล็กที่ขับเสน่ห์สุขุมแบบดาร์กเอลฟ์ได้ดีกว่า จริงสิ สำหรับคำพูดเมื่อครู่ที่ปีศาจอุตส่าห์มีอารมณ์ร่วมกับเขา...อีเลียสสะบัดเสื้อเฟอร์สีดำคลุมไหล่จากนั้นก็ลงไปนั่งยองๆ เกาะขอบเตียง

"ขอบคุณที่ช่วยด่าพวกนั้นให้นะครับ"

จุ๊บ!

ตัวสั่นอีกแล้ว เป็นคนแก่ขี้เขินเหมือนกันนี่น่า...น่ารักชะมัด

"หือ จะไม่อุ้มข้าเหรอ?"

อีเลียสที่กำลังจะเดินไปที่ประตูห้องชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้ายิ้มๆ ดูเจื่อนลงกลายเป็นสีหน้าดูลำบากใจ เห็นแค่นี้ปีศาจก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีแล้ว

"อย่าบอกนะ..."

"ขอโทษนะครับ คนพวกนั้นชอบจับผิดผมจะตายไป ขืนเอาคุณแด๊ดไปด้วยแล้วถูกยืมไปตรวจสอบก็เลี่ยงลำบากด้วย...ช่วยรอผมอยู่ที่ห้องทีนะครับ!"

"..."

ให้เขารออยู่เฉยๆ เป็นสัตว์เลี้ยงที่แสนดีอยู่ที่ห้องงั้นหรือ ปีศาจอยู่นิ่งๆ มองอีเลียสที่ตระเตรียมมือถือ ขนมหลายๆ ห่อกับเบาะรองนั่งให้ตนเอง เขาถูกทำเหมือนเด็ก ไม่สิ เหมือนเป็นสัตว์เลี้ยงอีกแล้ว อีกทั้งตอนจะไปอีเลียสยังส่งสายตาเป็นห่วงมาให้จนกระทั่งทำใจปิดประตูเพราะไม่อยากไปสาย

แล้วนี่เปิดรายการแข่งกีฬาให้เขาดูงั้นหรือ ปีศาจนิ่งอยู่นานก่อนจะเริ่มตัวสั่น เขาอุตส่าห์ออกปากชมด้วยความจริงใจแต่กลับทิ้งเขาไว้ที่ห้องได้ลงคอ ฝันไปเถอะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วขอตามไปดูสักหน่อยว่าเจ้าหมูนุ่มโดนรุ่นพี่รุมทึ้งแล้วจะเป็นอย่างไร

หึ ถ้าเห็นว่าร้องไห้ขึ้นมาเดี๋ยวพ่อจะเยาะเย้ยให้สะใจเลย!

ดึ๋ง!

แผนการแอบตามอีเลียสไม่ได้ยากอย่างที่คิด ต้องขอบคุณร่างคิงสไลม์ที่มีความสามารถในการพรางตัว ปีศาจเปลี่ยนตัวเองให้ล่องหนแล้วก็คอยตามอีเลียสไปยังห้องจัดเลี้ยง ความหรูหราของงานกับจำนวนผู้วิเศษที่รออีเลียสอยู่มันเกินจะบอกว่าเป็นนัดทานข้าวทั่วไปแล้ว ขั้นต่ำก็มีคนในงานเกือบสี่สิบกว่าคน ถ้าตนไม่รู้จักอีเลียสคงนึกว่าหลงเข้ามาในห้องจัดงานแต่งใครเข้า

ปีศาจในร่างสไลม์ไต่กำแพงขึ้นไปเกาะอยู่บนโคมระย้าทำให้มองเห็นได้รอบทิศทาง ด้วยทักษะการล่าของคิงสไลม์ทำให้แอบฟังเป้าหมายที่ตนเฝ้ามองได้ถึงจะอยู่ในระยะไกลก็ตาม

"แหม ไม่เจอกันนานแต่งตัวเก่งขึ้นนะคุณเบรอา"

เริ่มแล้วสินะ ปีศาจสไลม์ตัวกระเพื่อมด้วยความตื่นเต้น ทันทีที่อีเลียสเดินไปนั่งประจำที่ของตนเอง แม่มดหญิงหน้าตาเหมือนคุณป้าใจดีคนหนึ่งก็เอ่ยทักชายหนุ่มเป็นคนแรก ซึ่งอีเลียสก็ยิ้มตอบขณะที่มองชุดที่เธอสวมไปด้วย บอกว่าเขาแต่งตัวเก่งแต่ตัวเองก็จัดเต็มด้วยเสื้อคลุมหนังเสือขาวไม่ใช่หรือ

"ก็ก่อนหน้านี้ได้รับคำแนะนำจากคุณเวเทอร์ก็เลยหัดแต่งตัวให้เหมาะสมกับงานทางการมากขึ้นน่ะครับ"

ต่างฝ่ายต่างยิ้มหวานให้กัน แต่ขนาดปีศาจที่ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้มีเรื่องอะไรกันมาก่อนยังสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าระหว่างทั้งคู่

เป็นความจริงที่เวเทอร์ทำให้อีเลียสตั้งใจเปลี่ยนแนวชุดออกงาน เพราะตอนที่เจอกันครั้งแรกในงานฉลองที่ผ่านการทดสอบได้เป็นผู้วิเศษเต็มตัว อีเลียสแต่งตัวด้วยชุดที่ดีไซเนอร์ประจำตระกูลแนะนำ เขาไม่ได้ดูเยอะเกินไปหรือว่าปล่อยตัวตามสบายเกินไปแม้แต่น้อย ขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่ถูกตระกูลเบรอาจ้างไว้ย่อมทำหน้าที่ของตนเองได้อย่างไร้ที่ติ ก่อนเวเทอร์จะพูดจิกกัดเขาอีเลียสยังได้รับคำชมจากคนในงานอยู่เลย เป็นเพราะแม่มนุษย์ป้าขี้อิจฉานี่บ่นอุบว่าเขาสวมแบรนด์เนมทั้งตัวมางานเพราะตั้งใจจะข่มพวกรุ่นพี่ อีเลียสรู้ดีว่าในวงการผู้วิเศษไม่ใช่ว่าทุกคนจะทำเงินมหาศาลได้จากอาชีพนี้ หลายๆ คนมีหน้ามีตาในสมาคมแต่นอกงานต้องทำงานอื่นควบคู่ไปด้วยก็มีไม่น้อย

เวเทอร์พูดเสียจนอีเลียสกลายเป็นพวกคุณชายอวดรวยไม่ไว้หน้ารุ่นพี่ ทำเอางานฉลองแสนสำคัญกลายเป็นความทรงจำที่นึกทีไรก็กำหมัดแน่น

"ว่าไปเสื้อคลุมหนังเสือขาวของคุณเวเทอร์คุ้นตาผมมากเลยนะครับ"

แม่มดผมแดงยิ้มมุมปากอย่างไว้ตัวหน่อยๆ เธอกระชับเสื้อคลุมตัวที่ว่าเพื่อให้คนรอบข้างสนใจ เป้าหมายเพื่อการอวดแน่นอน ไม่ต้องสงสัยให้เสียเวลาเลยสักนิด

"แหม ถ้าคุณเบรอามีรสนิยมก็ต้องรู้สึกคุ้นเป็นธรรมดาละค่ะ นี่เป็นเสื้อคลุมจากคอลเล็กชั่น..."

ชื่อที่เวเทอร์พูดออกมาทำให้เพื่อนร่วมโต๊ะส่งเสียงฮือฮาเอ่ยชมไม่ขาดปาก เพราะว่าดีไซเนอร์ที่ออกแบบเสื้อคลุมตัวนี้เป็นดีไซเนอร์ชื่อดังที่ออกแบบชุดให้ผู้วิเศษดังๆ หลายคน รวมถึงออกแบบชุดทางการให้เผ่าชั้นสูงมาอย่างยาวนาน ใช่ ออกแบบชุดให้เผ่าพันธุ์ชั้นสูง...อีเลียสยิ้มพร้อมหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยท่าทางที่แยกได้ยากว่าชื่นชมหรือกำลังเยาะเย้ย

"ก็ว่าอยู่ว่าทำไมถึงคุ้นนัก...เสื้อคลุมตัวนี้เหมือนเสื้อคลุมตัวโปรดที่คุณย่าผมใส่ออกงานประจำเป๊ะเลย"

อู้...ปีศาจในร่างสไลม์แอบสูดปากในใจ เขาล่ะอยากโดดลงไปเกาะไหล่แม่คนที่ชื่อเวเทอร์แล้วยุอยู่ข้างหูเหลือเกิน โดนด่าอ้อมๆ ว่ารสนิยมเหมือนคุณย่างั้นหรือ ดาร์กเอลฟ์อายุยืนไม่ใช่น้อย ต่อให้หน้าตาจะยังสวยเด้งแต่เรื่องรสนิยมมันเปลี่ยนไปตามวัย ถูกบอกว่ารสนิยมเหมือนดาร์กเอลฟ์แก่ๆ ก็ถือว่าเจ็บแสบถึงทรวงไม่ใช่น้อย

โดนแบบนี้ยอมได้หรือ เป็นเขานี่ลุกขึ้นมาเอาแชมเปญสาดหน้าอีเลียสแล้วนะ (ผิวปากเชียร์)

"มะ แหม ถูกชมว่ามีรสนิยมเหมือนคนคนนั้นนี่น่ายินดีจังนะคะ เอ่อ...ละ เล็บ เล็บของคุณเบรอาเองก็สวยเหมือนกันนะคะเนี่ย!"

ตีนกาสะเทือนจนพาเปลี่ยนเรื่องเลยหรือ อีเลียสเท้าแขนข้างหนึ่งกับโต๊ะเพื่อดูเล็บของตัวเอง แน่นอนว่าทำไปเพื่อให้คนอื่นๆ เห็นเล็บที่ทำมาเมื่อวานชัดๆ ไปในตัวด้วย ในหมู่ผู้วิเศษถึงจะมีแต่ผู้สูงอายุแต่ก็มีคนที่รสนิยมสุดโต่งอยู่ไม่ใช่น้อย ดังนั้นการแต่งตัวจัดชอบทำเล็บแต่งหน้าของอีเลียสจึงไม่ใช่เรื่องที่จะยกมาแขวะได้ ถ้าจะจิกกัดอะไรก็คง...เวเทอร์กัดฟันอยู่ในใจ เรื่องที่เอามาจิกอีเลียสได้ก็เรื่องความรวยระดับคาบช้อนเพชรมาเกิดของเจ้าตัวนี่ล่ะ

"อุ๊ย แต่งเล็บเจลสวยเชียวนะคะ คริสตัลจิ๋วๆ พวกนั้นน่ารักดูสมจริงมากเลย ไม่ทราบว่าทำร้านไหนคะเนี่ย..."

อีเลียสนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะเอียงคอมองเวเทอร์ ความฉงนที่สื่อไปทางแววตาทำให้อีกฝ่ายถึงกับปากกระตุก

"มีคนใช้คริสตัลปลอมแต่งเล็บด้วยเหรอครับ?"

"อะ..."

ตอนที่เวเทอร์ทำท่าจะติว่าอีเลียสเอาความรวยมาข่มรุ่นพี่อีกแล้ว พ่อมดหนุ่มก็ทำหน้าซื่อกว่าเดิมใส่จนเธอตระหนักถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ครั้งนี้แต่งตัวด้วยชุดจากแบรนด์ที่คนทั่วไปจับต้องได้ก็จริง แต่ว่าพวกต่างหูกับสร้อยคอของอีเลียสมาจากแบรนด์ผลิตอุปกรณ์เวทชั้นนำ เพราะว่ามันเป็นเครื่องมือหากินจึงติว่าฟุ่มเฟือยไม่ได้ นับแค่ราคาต่างหูเพชรกุหลาบสีดำคู่เดียวก็เป็นเลขเจ็ดหลักเข้าไปแล้ว ถ้าเธอบอกว่าอีเลียสใช้คริสตัลแท้มาแต่งเล็บนับว่าฟุ่มเฟือย เจ้าตัวได้สวนออกมาแน่ว่าปกติใช้เพชรแต่ดาวน์เกรดให้เพื่อไว้หน้ารุ่นพี่ในงานโดยเฉพาะ

รู้สึกเหมือนอยากกระอักเลือด เธอไม่มีงานวิจัยใหม่ๆ มานานแล้ว นอกจากเรื่องสมบัติจึงไม่มีอะไรจะใช้จิกกัดอีเลียสได้อีก พลาดจริงๆ ที่ลืมไปว่าเจ้าเด็กนี่มันรวยแบบอยู่คนละมิติกับมนุษย์ทั่วไป

"เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังทักทายคนในงานไม่ครบเลย ขอตัวสักครู่นะคะ"

"เชิญครับ"

อีเลียสโบกมือลาคนที่ลุกไปแบบจุกอกจากนั้นก็นั่งยิ้มมองคนบนโต๊ะที่เหลือ เมื่อไม่มีเจ้าแม่จอมติเรื่องเครื่องแต่งกายอยู่แล้ว พวกที่เหลือก็แค่ลูกหาบที่ชอบถามคำถามเรื่องเวทไปเรื่อย สำหรับคนพวกนี้และอีกหลายๆ คนที่รอจะเข้ามาทดสอบความรู้ของอีเลียส นอกจากทำให้รำคาญจนกับข้าวไม่อร่อย งานนี้ก็ไม่ได้ส่งผลลบใดๆ กับพ่อมดหนุ่มอีก

ไม่สิ อาจจะนับว่าดีด้วยซ้ำ เพราะมีปีศาจตนหนึ่งแอบมองแล้วประทับใจฝีปากเผ็ดๆ ของอีเลียสไม่ใช่น้อย ถามว่าถูกใจขนาดไหน...ก็ถูกใจมากพอจะรีบกลับห้องไปเตรียมบางอย่างที่ถูกใจเจ้าตัวไว้รอเลยล่ะ

วันนี้ปีศาจต้องได้กินหมู!

"ฮ่า...แมรีรู้ใจผมดีจังเลย..."

กลับมาจากสมรภูมิทั้งทีนักรบเองก็อยากผ่อนคลายเป็นธรรมดา ห้องที่แมรีจองไว้ให้เขามีห้องน้ำกว้างชนิดแบ่งเป็นอีกห้องยังได้ และภายในก็มีอ่างจาคุซซี่ขนาดใหญ่ติดตั้งเอาไว้ ตอนที่กลับมาเขายังอยากจะเอาหน้าฝังกับหมอนแล้วนอนไปทั้งอย่างนั้น แต่แล้วปีศาจก็โดดขึ้นมาบนหลัง เขาเกือบจับอีกฝ่ายมาบีบให้ตัวเหลวไปแล้วถ้าไม่ใช่เพราะถูกดึงมาที่ห้องอาบน้ำ...

นึกว่าจะโกรธที่ทิ้งเอาไว้ที่ห้องแต่กลับเตรียมน้ำอุ่นๆ เอาไว้ให้ ผสมผงอาบน้ำกลิ่นกุหลาบกับจุดเทียนสร้างบรรยากาศ...ทำเอานึกถึงแฟนคนที่ 255 ที่เป็นหนุ่มโรแมนติกเลย...

อีเลียสสบายตัวจึงวางคอบนหมอนรองตรงขอบอ่าง ปล่อยร่างกายให้จมในน้ำที่อุ่นกำลังดี

"อะแฮ่ม"

แหม ว่าจะทำเป็นไม่เห็นสักหน่อย

นัยน์ตาสีเขียวสว่างจ้องไปทางเจ้าของเสียงกระแอม ปีศาจในร่างสไลม์เองก็อยู่ในอ่างจาคุซซี่ด้วยแต่เพราะจะจมท่าเดียวจึงยอมลอยอยู่ในถังไม้ที่เอาไว้ใส่พวกเครื่องอาบน้ำ ตอนที่ลืมตามองอีเลียสก็เห็นว่ากระแอมแล้วเจ้าตัวก็เอาแปรงขัดตัวมาใช้เป็นไม้พาย จ้ำน้ำเบาๆ ไม่ให้กวนอารมณ์แต่ก็พาตัวเองมาลอยอยู่ข้างๆ เขาได้ในไม่ช้า

อยากถ่ายวิดีโอเก็บไว้ดูจริงๆ ปีศาจที่ไหนน่ารักน่าชังขนาดนี้

"เมื่อวานใช้วิธีปากเสียแล้วไม่ได้ผลเลยจะทำดีหวังจิ้มแทนเหรอครับ"

คนโดนรู้ทันไอโขลกก่อนจะชูแปรงขัดหลังขึ้นเหมือนจะใช้เป็นอาวุธ

"สามหาวนัก!"

"หรือไม่จริง"

โดนอีเลียสยิ้มพร้อมย่นจมูกใส่ปีศาจก็ลดแปรงขัดตัวลง ถามมาได้ว่าจริงไม่จริง จับได้ตั้งแต่ก่อนออกเดินทางแล้วไม่ใช่หรือว่าเขาหวังอะไรอยู่ ตนไม่ได้นับถือศาสนาที่ห้ามกินหมูแต่กลับโดนมองปรามให้ถือศีลอด วันนี้แอบตามไปดูว่าอีเลียสจะโดนพวกรุ่นพี่ผู้วิเศษแกล้งจนร้องไห้แงๆ หรือไม่ เขาก็ดันไปเจอภาพแสนประทับใจที่เจ้าหมูตอกหน้าคนอื่นได้อย่างมีระดับ...จากเดิมที่อยากจับกดเพราะความสวยอย่างเดียวเริ่มเพิ่มความพิศวาสในนิสัยเข้าไปด้วย ควรถามมากกว่าว่าเขาปวดดุ้นทิพย์มากี่รอบแล้วระหว่างรออีกฝ่ายกลับห้อง

"ไม่นับเรื่องความกวนประสาทหน้าซื่อทำกับเจ้าแล้วมันก็รู้สึกดีนี่"

"ตอนนี้ใครกันแน่ที่ลามก...รอบก่อนมันจวนตัวแต่จากนี้ไม่ยอมแล้วครับ ผมมีกฎว่าจะไม่นอนกับคนที่ไม่ใช่แฟนตัวเอง"

อีเลียสจิ้มที่หน้าผากของอีกฝ่ายแล้วเขี่ยนิ้ววนเป็นวงกลมเล่น เขาเองก็อยากหาเรื่องมีเซ็กซ์กับปีศาจเหมือนกันนั่นล่ะ แต่จะให้อ้อนวอนยอมรับว่าของขาดหรือติดใจแบบเถรตรง เขาก็นึกออกเลยว่าจะต้องตากระตุกจากการโดนเจ้าปีศาจหลงตัวเองเยาะเย้ยเอาแน่ เห็นซื่อบื้อแบบนี้เขาก็รู้วิธีเล่นตัวเหมือนกันนะ เพื่อรักษาหน้าตัวเองเขาไม่ยอมเป็นฝ่ายพูดตรงๆ แน่นอน

เอาตามนี้นี่ล่ะ ถ้าเจ้าปีศาจปากร้ายตื๊อไม่เป็นเพราะทระนงตัวก็อดกินของอร่อยไปเถอะ

"จิ๊ เรื่องมากจริงนะ เจ้าเองก็ชอบเรื่องลามกแท้ๆ ยังจะทำปากแข็งอีก"

อีเลียสมุ่นคิ้ว ทำลายบรรยากาศหมด ถึงจะคิดไว้แล้วว่าอาจจะได้ยินคำตอบแบบนี้แต่ผิดหวังจัง นี่เขาทอดสะพานให้ขนาดนี้ยังไม่รู้ตัวอีก พ่อมดรู้สึกงอนจึงผลักถังไม้ออกไปทำให้ปีศาจหมุนติ้วไปชนขอบอีกฝั่ง ทำขนาดนี้อีกเดี๋ยวต้องโดนโวยแน่ อีเลียสทำหน้าเป็นรอโดนอีกฝ่ายด่า แต่รออยู่พักหนึ่งนอกจากเสียงไหลลงอ่างดังต๋อมก็ไม่มีการตอบรับใดๆ

ตายล่ะ ไม่ใช่ว่ามึนเพราะเราผลักแรงไปหรอกนะ

"คุณแด๊ด?"

อีเลียสรีบขยับไปงมอีกฝ่ายขึ้นมาจากก้นอ่าง ทำไมปล่อยตัวไหลเหมือนขาดสติแบบนี้เล่า หรือว่าเพราะอยู่ในร่างสไลม์พอโดนน้ำอุ่นนานๆ ก็คงสภาพไม่อยู่หรือ

ก่อนที่อีเลียสจะลุกออกจากอ่างอยู่ดีๆ พ่อคนที่เงียบไปก็ขยายร่างสีฟ้าขุ่น รูปร่างดูบิดเบี้ยวอยู่สักพักก่อนจะเริ่มขึ้นเป็นรูปร่างคล้ายคนทั่วไป คิงสไลม์มีความสามารถในการเปลี่ยนรูปร่างของตัวเองได้ แต่ด้วยธรรมชาติของมอนเตอร์ทำให้หายากที่จะแปลงเป็นร่างมนุษย์ ไม่สิ ไม่ใช่มนุษย์ทั่วไป สัญชาตญาณบางอย่างบอกอีเลียสว่าร่างที่รวบเอวตัวเองอยู่ตอนนี้ไม่ได้สร้างจากคนที่ปีศาจเห็นผ่านตา...

หุ่นเอย เครื่องหน้าเอย...ถึงจะเป็นสีฟ้าขุ่นทำให้ถ่ายทอดความงดงามออกมาได้ไม่สมบูรณ์นัก อีกทั้งส่วนที่เป็นผมก็ทำได้แค่ปล่อยเป็นหนวดยาวๆ หลายเส้นลู่ลงไปในน้ำ

จำลองแค่นี้ยังรู้สึกถึงความหล่อแบบผิดมนุษย์ นี่จำลองร่างปีศาจของตัวเองให้เขาเห็นอยู่หรือ!

"คะ คุณ..."

"ไม่รู้รึไงว่าปีศาจไวต่อความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ ทำเป็นบอกว่าจะไม่มีอะไรกับคนที่ไม่ใช่แฟนเด็ดขาด แต่พอข้าเข้ามาใกล้แบบนี้ยิ่งเห็นชัดว่าตาระริกคาดหวังอะไรอยู่...เป็นหมูโง่ไม่พอจะเป็นหมูที่ปากแข็งด้วยเหรอ?"

อีเลียสเม้มปากใบหน้าร้อนผ่าวจนควันแทบขึ้น เรื่องพรรค์นั้นตามมารยาทถึงรู้ก็น่าจะทำเป็นไม่รู้ให้สิ คนเขาตั้งใจไม่พูดตรงๆ เพราะไม่อยากเสียหน้าแล้วแท้ๆ

ร่างบางพยายามจะดันตัวเองออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่าย ทว่าการพยายามหนีจากคิงสไลม์ด้วยแรงกายล้วนๆ เป็นการเล่นตัวแบบขอไปทีอย่างเปิดเผย ระหว่างที่ได้ยินเสียงทุ้มหัวเราะจนใจเต้นรัวอีเลียสก็ถูกจับมานั่งตัก สัมผัสร่างกายส่วนที่อยู่ใต้น้ำของอีกฝ่ายมันนุ่มๆ ไม่เหมือนผิวคนนัก ทว่าก่อนหน้านี้ก็โดนสัมผัสไปถึงไหนต่อไหนด้วยหนวดลื่นๆ มาก่อน ผิวสัมผัสนี้จึงไม่ได้ทำให้อีเลียสหมดอารมณ์เลยสักนิด

น้ำในอ่างกระเพื่อมตามการเคลื่อนไหว เปลวเทียนที่จุดไว้สร้างบรรยากาศถูกกระแสลมลูบจนพลิ้ว...มีเสียงพรึ่บดังขึ้นแล้วเทียนก็ดับลงเหลือเพียงหกเล่มรอบอ่างจาคุซซี่

"มาเล่นเกมกัน เดิมพันด้วยความซื่อสัตย์หลังจากนี้..."

อีเลียสสะดุ้งเบาๆ เมื่อท่อนล่างรู้สึกถึงหนวดที่เริ่มขยับนวดคลึงบั้นท้ายตนเอง เดิมพัน...จะให้เดิมพันกับปีศาจมันอันตรายจะตายไป ว่าแต่ถ้าคิดจะใช้เรื่องอย่างว่าเป็นการเดิมพันก็อย่าสัมผัสก่อนแจ้งกติกาสิ

"ฮื่อ...อย่าโกงผมสิครับ..."

ปีศาจในร่างจำลองใช้ปลายจมูกเคลียจากอกเขาขึ้นไปที่ต้นคอ น่าเสียดายที่ร่างนี้ไม่จำเป็นต้องหายใจ ปีศาจจึงใช้ลมหายใจเป่าแกล้งคนผิวเข้มไม่ได้ ปลายนิ้วลูบแผ่นหลังเนียนขยับมาที่อกนุ่ม ริมฝีปากทำรอยดูดที่ต้นคอจนได้ยินเสียงอุทานน่าฟัง ปากเอ็ดว่าอย่าโกงแต่ก็วาดแขนโอบรอบคอเขาเอาไว้ ร่างกายไม่สามัคคีกับปากแบบนี้มันน่าจับมาตีก้นเสียจริง

"ปีศาจระดับดยุกแห่ง 72 ปีศาจอย่างข้าไม่จำเป็นต้องโกงเพื่อให้ชนะเดิมพันหรอก...เจ้าเห็นเทียนที่ข้าเก็บไว้หรือไม่"

นัยน์ตาคนฟังสั่นไหว เมื่อมองไปทางเทียนทั้งหกเล่มที่ถูกปล่อยเอาไว้สมองก็คิดคำตอบให้อย่างรวดเร็ว นี่เทียนพวกนี้คงแทนจำนวนชีวิตของปีศาจในเกมนี้สินะ อีเลียสถามกติกาไปพลางพยายามจับมืออีกฝ่ายไม่ให้กระตุ้นอารมณ์ตัวเองก่อนเริ่มเกม พอฟังกติกาแล้วจึงหัวเราะเจื่อนในใจว่าปีศาจกับตนอาจใช้เซลล์สมองร่วมกันก็เป็นได้ เทียนทั้งหกเล่มถูกใช้แทนค่าชีวิตของปีศาจ ทุกครั้งที่ทำให้เขาเสร็จได้เจ้าตัวจะถามว่าเขาพึงพอใจหรือไม่ ถ้าเขาตอบว่าไม่จะดับเทียนลงหนึ่งเล่ม สุดท้ายหากเทียนดับทั้งหมดแล้วเขายังไม่เปลี่ยนใจจากนี้ปีศาจจะไม่ตื๊อเขาอีก ส่วนเขาถ้าแพ้...เมื่อไรที่มีอารมณ์อีเลียสต้องขอร้องปีศาจให้ช่วย

คำสัญญาที่ผู้อัญเชิญและปีศาจตกลงร่วมกันแล้วเปลี่ยนแปลงไม่ได้ แค่คิดว่าถ้าแพ้ขึ้นมาตัวเองต้องอ้อนวอนโดยไม่อาจปิดบังใบหน้าของอีเลียสก็ร้อนฉ่า นึกออกเลยว่าเจ้าปีศาจใจร้ายต้องกลั่นแกล้งเขาเป็นชุดก่อนถึงจะยอมช่วย เดิมพันที่ทำให้ตัวเองกลายเป็นทาสกามไร้ทางสู้แบบนี้...

เข้าทางเกินไปแล้ว!

"อ๊ะ...หะ ให้สัญญาณแล้วค่อยทำสิครับ..."

เพราะรู้ว่าตัวเองน่าจะแพ้ตั้งแต่เทียนเล่มแรก ในเวลาที่ยังเล่นตัวได้อยู่อีเลียสจึงแสร้งทำหน้ามุ่ยหันหน้าหนีปีศาจ ซึ่งพอทำเช่นนั้นไม่ถึงอึดใจก็โดนจับหน้าหันกลับมาแล้วสอดลิ้นเข้ามาในปาก เรื่องความยาวที่ปรับได้ดั่งใจของสไลม์ช่างน่ากลัว อีเลียสโดนลูบโดนล้วงจนเสียววาบในเวลาสั้นๆ ดูแล้วปีศาจไม่ต้องพยายามอะไรเจ้าหมูที่ชอบโดนบังคับก็ตาเป็นรูปหัวใจ

สมน้ำหน้า มาทำให้เขาคนนี้ถูกใจก็ต้องโดน เอา คืนอย่างสาสมแบบนี้นี่ล่ะ