SEAL OF LOVE CHAPTER 3

Ngunit hindi ito nakaligtas kay Venus, na may masamang ngiti sa labi. “Tama na, Jarred. Huwag mong gawing komplikado ito. Magsuot ka na ng suit. Pumili ng pormal na damit. Tapos na ang pag-aalinlangan.”

Mabilis na naglakad si Jarred patungo sa fitting room. Walang kuwestiyon na si Venus ay ang may hawak ng lahat ng lakas at impluwensya, at habang siya’y patuloy na nag-aalburuto sa loob, hindi niya kayang magprotesta pa.

Si Venus, sa kabilang dako, tumingin kay Veronica at nagsalita, “Apo, magpakasal na kayo. Ngayon na.”

Si Veronica ay nag-iisip, naguguluhan pero hindi kayang magsalita ng buo. Walang ibang magagawa kundi ang sumunod. Kung ito ang paraan para matulungan ang kanyang ama, hindi siya sigurado kung anong kahihinatnan, pero tinanggap na lang niya ang mga nangyayari.

Sa boutique, ang lahat ay naging tahimik habang naghahanda ang magkasunod na kasal, at hindi nila alam kung ano ang hinaharap para sa kanila, pero sigurado silang malalaman nila sa gabing iyon.

Pagkalabas ni Jarred mula sa dressing room, tumambad siya sa harap ni Venus at Veronica, ang suot niyang itim na pormal na suit na nagbigay-diin sa kanyang matikas na pangangatawan. Ang kanyang hitsura ay halos kasing-alindog ng isang model, at kahit siya mismo ay hindi makapaniwala sa bago niyang anyo.

“Oh, ready na ready na mga apo ko! Tara, diretso tayo sa munisipyo,” masayang sabi ni Venus, ang mga mata nito’y kumikislap ng kasiyahan at pagmamataas. Pinagmamasdan niya ang kanyang apo at ang magiging apo sa batas na ngayon ay handang magpakasal sa isang simpleng araw, isang mabilis na desisyon, at hindi na nila kayang baguhin pa ang agos ng mga pangyayari.

Si Jarred, na medyo naguguluhan ngunit hindi na kayang tumutol, ay tumingin kay Venus.

“Jarred, alalayan mo ang asawa mo. Hindi kita pinalaki para maging ungentleman,” mariing sabi ni Venus, na may malupit na tono sa kanyang boses. Alam ni Jarred na hindi siya pwedeng magpumiglas, kaya’t sumunod na lang siya.

Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, nagkibit-balikat na lang si Jarred at tumingin kay Veronica. Hindi na siya nakapagsalita, ngunit ang tingin niya sa babae ay may halong hindi maipaliwanag na emosyon, isang bagay na hindi pa niya lubos na nauunawaan.

Habang sila ay naglalakad papunta sa sasakyan, si Venus ay patuloy na nag-uusap. “Ang mga bagay ay magbabago na, apo ko. Dapat lang matutunan mong pahalagahan ang pagkakataon na ito. Hindi laging ganyan ang buhay.”Ang tinig ni Venus ay puno ng determinasyon,galak, at ramdam ni Jarred ang bigat ng mga salitang iyon.

Pagdating nila sa sasakyan, si Jarred ang nagbukas ng pinto para kay Veronica. "Salamat, Jarred," nahihiyang sabi nito, habang ang kanyang mga mata ay malalim na nag-iisip tungkol sa lahat ng nangyayari. Hindi na niya kayang magsalita pa ng tuwa o kalungkutan—tahimik na lang siya, habang binabaybay nila ang daan patungong munisipyo.

Sa loob ng kotse, ang tanging tunog ay ang tunog ng makina at ang malalim na paghinga ni Jarred. Ang kanyang mga mata ay nakatuon sa daan, ngunit ang kanyang isip ay puno ng magkasalungat na mga ideya. Samantalang si Veronica, hindi na kayang pigilin ang kanyang paghanga sa mga tanawin sa paligid.

"La, ang gara ng sasakyan niyo. Siguro mahigit isang milyon ang bili ninyo dito," mangha-manghang saad ni Veronica, ang mga mata nito ay kumikislap sa excitement.

Hindi nakaligtas kay Jarred ang mga salitang iyon. Tinutok niya ang kanyang mga mata kay Veronica, at isang smirk ang lumabas sa kanyang mga labi. "Mahal talaga ito. Mas mahal pa sa buhay mo," pabulong na saad niya sa sarili, habang ang mga mata niya ay malalim na nagmamasid kay Veronica.

"Gusto mo ba ito, iha? Kung gusto mo, sayo na ito , tutal apo na kita," masayang saad ni Venus, ang mukha nito ay puno ng tuwa, ang mga mata’y kumikislap sa kasiyahan sa nakikita niyang kasalukuyang kalagayan.

Napakamot na lang sa ulo si Jarred, hindi alam kung tatawa o magagalit.

"Hindi po, La. Nakakahiya naman. Natutuwa lang ho ako kasi first time ko sumakay sa kotse, at napakagara pa," inosenteng sagot ni Veronica, ang mukha nito ay nag-aalangan ngunit ang mga mata ay nagliliwanag pa rin sa simpleng kaligayahan.

"Magsabi ka lang, apo. Anong hilingin mo, ibibigay ko sa'yo." Mariin na sinabi ni Venus, ang boses ay puno ng sinseridad at pagmamahal, pati na rin ang isang uri ng pagka-makapangyarihan.

Si Veronica, sa kabilang dako, ay hindi alam kung paano haharapin ang lahat ng ito. Ang mga tanong sa kanyang isipan ay mas tumindi, ngunit hindi niya kayang magtanong kay Venus o kay Jarred. Ang mga mata niya ay dumako sa harap ng kotse, at para bang ito na ang pinakamabilis na araw ng kanyang buhay, lahat ay nangyari ng hindi niya inaasahan. Lahat ng ito ay parang isang panaginip na bigla na lang naging realidad.

Isang malalim na hininga lang ang nasabi ni Jarred bago muling magtanong sa sarili: "Ano na ba ang mangyayari pagkatapos ng lahat ng ito?"

Nakarating sila sa munisipyo, at agad silang sinalubong ng mayor sa harap ng gusali. Matapos magbukas ang pinto ng sasakyan, naglakad si Venus at ang kanyang mga apo patungo sa mayor, na nakatayo sa harap ng munisipyo, ang mukha ay puno ng saya at pagbati.

"Madam Venus, long time no see!" masayang bati ng mayor habang tumatango-tango at naghahanda para sa kasal. "Lahat settled na, buti na lang tumawag kayo agad. Naka-paghanda kami, at naka-decorate na rin. Pasok ho kayo sa opisina namin at masimulan na ang kasal."

"Yaan ang gusto ko sa'yo, Mayor, handa parati," masayang sagot ni Venus, at saka pumasok na sila sa private room kung saan nakatanggap sila ng mga ngiti at pagbati mula sa mga naroroon.

Ang loob ng private room ay puno ng mga eleganteng dekorasyon—mga puting bulaklak, gintong ilaw, at mga drapery na nagbigay ng eleganteng atmospera. Ang mga upuan ay pinalamutian ng mga banig na may puti at ginto, at sa gitna ay isang maliit na altar na may mga kandila na naglalabas ng malambot na liwanag. Kitang-kita ang effort na inilaan ng mayor para maging magaan at eleganteng ang kasal na iyon.

Naglakad si Venus kasama sina Jarred at Veronica patungo sa harap, at sinimulan ng mayor ang seremonya. Hinawakan ng mayor ang kamay ni Jarred at Veronica, ang matamis na ngiti sa kanilang mga labi.

"Nice meeting you, couples." Bati ng mayor sa kanila at sabay na iniabot ang kamay, tanda ng formal na pagsisimula ng kanilang kasal.

Habang ang mga huling hakbang ng seremonya ay isinasagawa, ang buong silid ay puno ng tahimik na tensyon, at ang bawat mata ay nakatuon kay Veronica at Jarred. Ang mayor, na nakatayo sa harap ng altar, ay may hawak na isang malaking libro—ang aklat na magtatali sa kanila sa mata ng batas at ng Diyos.

Sa tabi ng altar, nakatayo ang abogado ni Madam Luisa at ang secretary/bodyguard ni Jarred, ang mga pormal na mukha ng mga saksi ay nagsisilbing silent observers sa lahat ng nangyayari. Ang kanilang presensya ay nagbibigay ng bigat at importansya sa buong seremonya. Si Venus ay nakatayo sa tabi ng altar, ang mukha ay puno ng kasiyahan at pananabik, masayang nakamasid sa bawat kaganapan. Para kay Venus, ang araw na ito ay hindi lamang ang pag-iisang-dibdib ng dalawa, kundi pati na rin ang isang hakbang tungo sa pagpapalawak ng kanilang pamilya at posisyon sa lipunan.

"Ang seremonya ng kasal ay magsisimula na," sabi ng mayor, at ang lahat ng tao sa paligid ay tahimik na nag-obserba.Si Jarred ay tahimik na nakatayo sa harap ng altar, suot ang kanyang pormal na suit, na tumaas ang kanyang itsura. Kahit na tila abala siya sa mga kaisipan, may isang bahagi sa kanya na nahulog sa ganda ni Veronica, na nakatayo sa tabi niya. Ang suot nitong puting wedding dress ay tila nagbigay ng kakaibang aura sa kanya, ang tela ay bumabalot sa kanyang katawan nang maayos, at ang kanyang mukha ay nabigyan ng natural na ganda ng makeup na parang nakalaan lang sa kanya.