Se connecterVIRELLE OLIVIA'S POVHindi ko pa rin lubos maisip na isang gabi lang ang lumipas mula nang sabihin ni Kazriel sa harap ng dalawang pamilya na ako ang gusto niyang pakasalan.Mas lalong hindi ko alam kung paano ko haharapin ang Daddy ko.My father is known as a strict person. Intimidating and protective. At higit sa lahat... he had always treated me like I was made of glass.Spoiled ako sa kanya, kahit hindi niya iyon aaminin. Kaya nang sabihin kong may pupunta sa bahay ngayong umaga para humingi ng pahintulot na pakasalan ako... ay hindi na ako nagulat nang makita kong halos buong umaga siyang nakaupo sa living room."Virelle," napalingon ako kay Mommy."Yes, Mom?""Are you sure about this?"Huminga ako nang malalim."Yes."Ngumiti siya nang bahagya."Then don't be afraid."Bago pa ako makasagot ay narinig namin ang tunog ng sasakyang huminto sa labas. Napatingin ako sa bintana at nakita kong pumarada ang isang itim na sasakyan sa garahe.At ilang segundo lang ay bumulas ang pintuan
VIRELLE OLIVIA'S POV Hindi ko alam kung ano ang mas nakakabaliw. Iyong sinabi niya. O iyong katotohanang hinahawakan niya ang kamay ko at basta na lamang akong isinama sa paglalakad na para bang may matagal na siyang planong gawin. "Kazriel, saan tayo pupunta?" Hindi siya sumagot. "Hello? I'm talking to you." Patuloy lamang siyang naglakad habang mahigpit na nakakapit ang kamay niya sa akin. "Kazriel!" Bahagya siyang lumingon. "Trust me." "That's not an answer." "Malalaman mo rin kung saan tayo pupunta," makahulugan niyang saad. Napairap ako. Ang kapal talaga ng mukha. Pero kahit gusto kong bawiin ang kamay ko... Hindi ko ginawa. Sa halip, hinayaan ko lang siyang hilahin ako palayo sa parking area. Ilang minuto ang lumipas bago namin marating ang isang eleganteng private restaurant. At nang makita ko ang buong gusali ay unti-unti akong napatigil. Dahil sa isang malaking private dining area, ay may ilang taong pamilyar sa akin. Napakurap ako. "Wait..." Huminto rin
VIRELLE OLIVIA'S POV Tumalim ang tingin ko sa kanya at malakas siyang itinulak papalayo sa 'kin. "How can you say those words to me after agreeing to a marriage with someone else, Kazriel?!" I could hear the anger and hurt in my own voice. Pero hindi siya natinag. Sa halip... Bahagyang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Hindi siya ngumisi. Pero kapansin-pansin ang pagkinang ng mga mata niya. Para bang mas natutuwa pa siya sa sinabi ko kaysa sa mag-alala. "What marriage, Virelle?" tanong niya, playfully. Para bang wala siyang ideya kung ano ang sinasabi ko. "What—" Muli niyang iniangat ang kamay niya, tila aabutin ang pisngi ko. Pero agad ko iyong tinabig papalayo bago pa man makalapit sa akin. "Don't touch me! And i'm talking about your marriage with Valentine!" sigaw ko. At doon tuluyan nang nabasag ang pagpipigil ko. "You agreed to marry her!" Nanginginig ang boses ko. "And now.... you were sitting there, flirting with another woman in front of me,
KAZRIEL HECTOR VALDERAMA'S POV "Akala ko ba ay gusto mo si Virelle? Eh bakit hinahayaan mo ang ibang lalaki na lumapit sa kanya nang ganyan?" utas na sambit ni Manuel habang nakaturo sa direksyon ni Virelle. Kasalukuyan itong umiinom sa mesang ilang metro ang layo sa kinaroroonan ko. I didn't say anything ang just stared at their direction. Carefully watching their every movement, especially that man sitting beside her. Masyadong itong malapit sa kanya na para bang iyon na lamang kaliit ang upuan. At ang mas nakakainis? Tumatawa siya. Nakikita ko kung gaano kalawak ang ngiti niya habang may sinasabi sa kanya. At si Virelle ay ngumingiti rin na parang wala lang. I clenched my jaw. "Bro." Napalingon ako kay Manuel. "What?" "You been staring at them," natatawa nitong komento. "So what?" "You're practically burning a hole through that guy's head." I scoffed. "Wala akong pakialam sa lalaking 'yan." "Sure." Hindi ko siya pinansin. Muli akong tuming
HECTOR VALDERAMA'S POV "Kazriel!!" i growled when he suddenly jumped in the pool. Halos liparin ko na ang distansya ko mula sa pool sa sobrang bilis ng takbo ko. Without a second thought, i jumped in and wrapped my arms around his body. Then swim into the surface. "What do you think you're doing?" tanong ko sa kanya nang makaahon na kami. Maya-maya pa ay lumabas si Shania, lumapit siya sa amin at lumuhod sa tabi ko. Pareho kaming nakatingin kay Kazriel, halos hindi na ito makatingin sa amin. Hindi niya alam kung saan siya haharap sa kakaiwas sa aming mga matang nakatutok sa kanya. "Kazriel..." Shania called his name with a warning tone. Ilang sandali lang ay tuluyan na itong humarap sa amin. Mariin ang pagkakadikit ng kanyang mga labi at unti-unting namumula ang mga mata. "I-I'm s-sorry," he said, sudden burst out crying. Nagkatinginan kaming dalawa ni Shania ng bigla itong yumakap sa kanya. At sa bawat segundong lumilipas ay palakas nang palakas ang iyak niya. "My
SHANIA'S POVHindi ko namalayang muli akong napaluha. Hindi dahil sa sakit. Kundi dahil sa pananabik at saya na makita ang anak ko. Ilang minuto matapos akong magising ay marahang bumukas ang pinto ng silid. Pumasok ang isang nurse. May karga siyang maliit na bundle na nakabalot sa puting kumot. At masyadong maingat ang pagkakakarga niya doon.Parang kusang huminto ang paghinga ko.Hindi ko maialis ang tingin ko roon.Ngumiti ang nurse."Ready na po ba kayong makita ang baby ninyo, Mrs. Valderama?"Hindi ko agad nasagot. Tumango lang ako habang tuluyan nang bumuhos ang mga luha ko.Napansin kong agad na lumapit si Hector sa gilid ng kama ko. Maingat niyang inalalayan ang likod ko upang bahagya akong makaupo nang maayos."Easy..."..ahina niyang bulong. "Huwag mong biglain ang sarili mo."Hindi pa rin maalis ang tingin ko sa maliit na sanggol na papalapit sa amin. Hanggang sa tuluyan siyang inilagay ng nurse sa mga bisig ko.Nanigas ako. Parang natakot ako bigla na gumalaw.Napakaliit
ROUGE VALDERAMA’S POV “Mayor, sabay ka ba sa lunch?” tanong ng isa sa mga kasamahan ko habang palabas kami ng function hall. Hindi ako agad sumagot. Tahimik lang akong naglakad, inaayos ang cuff ng suot kong suit. Kalmado sa labas. Pero sa loob ay hindi pa rin nawawala sa isipan ang tungkol sa
SABRINA DE VERA'S POV "Sino kaya ang asawa ni Mayor Rouge? siguro sobrang ganyan din dahil napaka-gwapo niya.." "Oo nga, baka model o kaya artista?" "Napaka-swerte naman niya. Sobrang gwapo ba naman ng Asawa niya. Kahit siguro masama ang araw niya ay nagiging maganda kapag nakikita niya ang
SABRINA DE VERA'S POV Napapikit ako nang mariin habang pilit inaagaw ang braso ko mula sa pagkakahawak niya. “Let go of me!” galit kong saad, pilit hinahablot ang sarili ko habang hinihila niya ako papunta sa kotse niya. Ngunit parang wala siyang naririnig. Mas lalo lang humigpit ang hawak niy
SABRINA DE VERA'S POV (Continuation....) Nanlaki ang mata ko. Hindi agad pumasok sa utak ko ang nakikita ko. It doesn't make sense. How does this even happen? “What…?” mahina kong bulong. Mga pangalan. Lahat bf detalye maging ang perma ay naroon. Pati na ang pangalan ng taong nag kasal







