CHAPTER 4

SABRINA DE VERA'S POV

(Continuation....)

Nanlaki ang mata ko.

Hindi agad pumasok sa utak ko ang nakikita ko.

It doesn't make sense. How does this even happen?

“What…?” mahina kong bulong.

Mga pangalan. Lahat bf detalye maging ang perma ay naroon. Pati na ang pangalan ng taong nag kasal sa aming dalawa ay naroon din.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Dahan-dahan akong napatingin sa kanya.

“Joke ba ‘to?” nanginginig kong tanong. “Anong klaseng kalokohan ‘to?”

Tahimik lang siya.

Walang emosyon.

Walang kahit anong indikasyon na nagbibiro siya.

“This is impossible,” napailing ako, mabilis na ibinaba ang papel. “Hindi puwedeng kasal tayong dalawa!"

“Yes we are.” Aniya, dahilan para mas lalo akong mapikon.

Ibinagsak ko ang pareho kong palad sa ibabaw ng mesa. Nakagawa iyon nang isang malakas na tunog dahilan para magsilingon ang iilang customers sa direction namin.

“You’re lying,” mariin kong sabi, pilit kinokontrol ang sarili ko. “This isn’t legal. This isn’t real.”

Tahimik lang siya habang pinagmamasdan ako.

Ilang sandali pa ay bumaba ang tingin niya sa tasa na pinag-inuman ko kanina. At gano'n na lamang ang panlalaki ng mga mata ko ng inabot niya iyon at walang pag-aalinlangan na uminom mula doon.

"What the h*ll are you doing?!" bulyaw ko at marahas na inagaw sa kanya ang baso.

Yet his expression remained calm like he's used to it.

Ilang sandali pa ay umangat ang sulok ng kanyang labi. Animo'y tuwang-tuwa siyang nakikita ang inis sa mukha ko.

"Baby... Calm down, we're getting too much attention," marahana aniya sabay tingin sa kaliwang direksyon.

Itinaas niya ang kaliwa niyang palad, ikinawya niya iyon. Sinundan ko ito ng tingin at nakita ko ang iilang babae sa kaliwang direksyon namin. Nakangiti ang mga ito, para bang kinikilig sa kanya.

Tsk.. Akala mo naman sobrang gwapo.

“It is true, Sabrina.. ” kalmado niyang sagot. “Everything was processed last night.”

Bumalik ako sa aking pagkakaupo. Nakapaskil pa rin sa mukha ko ang matinding inis sa kanya.

At sino ba naman ang hindi mapipikon? Maling lalaki na nga ang nakasama ko sa iisang kama tapos malalaman ko pa na kasal kami.. at sa iisang araw ko talagang nalaman lahat, ni hindi man lang ako binigyan ng pagkakataon na mai-proseso ang nangyari kaninang umaga. Tapos eto naman?

"I'm here to take a fully responsibility about it. I want to meet your parents and introduce myself to the--"

“Are you insane?! Lasing ako! Kaya hindi puwede!" pigil ko sa kanya, pwoe ngumisi lang siya at muling itinuro ang papel.

“And yet,” putol niya, “you signed it.”

“No…” napailing ako, umatras sa upuan ko. “No, no… this can’t be real…”

Huminga ako nang mabigat, pilit inaayos ang gulo sa isip ko.

“This is fraud,” mabilis kong sabi. “Pwede ko ‘tong ipawalang-bisa—”

“You can try," agarang usal nito sa kalagitnaan ng pagsasalita ko.

Napatingin ako sa kanya.

“But I wouldn’t recommend it, Wife. At hindi madaling gawin ang gusto mo." Dagdag niya.

Mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

“Who the h*ll are you?” tanong ko, halos pabulong.

Saglit siyang natahimik. Tapos dahan-dahan siyang tumayo. At ramdam ko ang tingin ng ibang customer na natuon sa kanya sa nga sandaling tumayo siya.

Mas lalo kong naramdaman ang presensya niya.

Mas dominante. Bahagya siyang nag-bow at in-extend ang nakalahad niyang kamay sa aking harapan.

“I’m Rogue Valderama, a mayor… and officially, your husband," pagpapakilala niya ng kanyang sarili.

Pero imbes na tanggapin iyon ay inabot ko ang bag ko. Tumayo ako at malaki ang hakbang hanggang sa tuluyan siyang nilagpasan at nakalabas ng café. Ngunit hindi pa man ako tuloyang nakakalayo ay naramdaman ko ang mahigpit na kamay na humawak sa balikat ko.

Hinila ako nito dahilan para mapa-atras ako hanggang sa tuluyan akong muling nakaharap sa kanya.

"Stop being stubborn, Mrs Valderama..." nakangising aniya.

Kasunod niyon ay naramdaman ko ang kamay niyang humawak sa aking leeg. Biglang nanlamig ang pakiramdam ko lalo na ng nakita kong dumukwang siya papalapit sa aking mukha.

"Ano b-"

Parang kinain ko lahat ang mga salitang gusto kong sabihin ng naramdaman ko ang kanyang labi sa akin. Ngunit hindi iyon nagtagal, unti-unti niyang inilayo ang mukha sa akin.. pero nanatili sa aking leeg ang kanyang kamay.

"Let's go and meet your parents." Aniya at malakas akong kinaladkad patungo sa kanyang kotse.

TO BE CONTINUED....