CHAPTER 5

SABRINA DE VERA'S POV

Napapikit ako nang mariin habang pilit inaagaw ang braso ko mula sa pagkakahawak niya.

“Let go of me!” galit kong saad, pilit hinahablot ang sarili ko habang hinihila niya ako papunta sa kotse niya.

Ngunit parang wala siyang naririnig.

Mas lalo lang humigpit ang hawak niya.

“P-please—stop!” halos pakiusap ko na, pero hindi pa rin siya tumigil.

Ilang sandali pa ay binuksan niya ang pinto ng sasakyan at halos itinulak ako papasok sa loob.

“Seatbelt,” malamig niyang utos.

Hindi ako gumalaw.

Sa halip, mariin ko siyang tinitigan.

“Hindi tayo pupunta sa kahit saan,” matigas kong sabi.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

At saka siya huminga nang malalim bago isinara ang pintuan sa harapan ko. Sinundan ko siya ng tingin patungo sa side ng driver's seat. Binuksan niya ang pintuan at agad siyang pumasok. Hindi na siya naghintay pa ng matagal at binuhay ang makina. Kasunod niyon ay pinaandar na niya ang kotse na para bang hindi niya naririnig ang pakiusap ko.

“Rogue, stop the car,” mas kalmado pero nanginginig kong sabi.

Hindi siya sumagot.

Tanging ang tunog ng makina at ang mabigat na katahimikan ang namamagitan sa amin.

“Please…” mahina kong dugtong.

Doon lang siya bahagyang napatingin sa akin.

Pero sandali lang.

“Hindi puwede,” patuloy ko, mas mabilis na ngayon ang salita ko. “Hindi tayo puwedeng pumunta sa bahay. Hindi puwede—”

“Why?” putol niya, diretso ang tingin sa daan.

Napakuyom ako.

“Because it shouldn’t have happened!” halos mapasigaw ako. “That night... everything... it was a mistake!”

Tahimik lang siya.

Pero ramdam kong nakikinig siya sa sinabi kong iyon.

“Hindi puwede,” bulong ko, napapailing. “Ayaw kong magalit si Daddy… may problema na kami, Rogue. Ayokong dagdagan pa.”

Doon bahagya siyang napatingin sa akin.

Mas seryoso.

Mas mabigat.

Pero hindi pa rin siya tumigil sa pagmamaneho.

“This isn’t going to work,” malamig niyang sagot.

Nanlaki ang mata ko.

“What?”

“Ignoring it,” dagdag niya. “Running away from it.”

Humigpit ang hawak ko sa bag ko.

“I have to do this.”

“Why?!” napataas ang boses ko. “Why are you making this such a big deal?!”

Biglang huminto ang kotse.

Malakas.

Biglaan.

Napahawak ako sa dashboard dahil sa gulat.

Huminto siya sa gilid ng kalsada. At doon ko narinig ang malalim niyang paghinga.

Parang pinipigilan ang sarili.

Dahan-dahan niyang pinatay ang makina.

At saka siya bumaling sa akin.

“Why?” ulit niya, mas mababa na ang boses.

Mas personal. Para bigla itong naging interesado na alamin ang dahilan na sasabihin ko.

“Why are you so desperate to pretend nothing happened?”

Hindi ako agad nakasagot.

Napalunok ako.

Biglang… parang nawala ang tapang ko. Pero hindi ko na kayang magsinungaling.

Tahimik lang ako.

At napansin niya iyon.

Lalong kumunot ang noo niya.

“Answer me, Sabrina.”

Mas lumalim ang boses niya.

Mas seryoso.

At mas… mapanganib.

Sunod-sunod muli ang aking paglunok... at habang nakatingin ako sa kanya at nagkatitigan kaming dalawa. At sa hindi ko malamang dahilan ay nay parang kung anong kakaiba sa kanyang tingin na nagpapatuliro sa akin.

Mahigpit na kumuyom ang aking kamao at nag-iwas ng tingin sa kanya. Tumingin ako sa harapan, ngunit sa gilid ng mata ko at kitang-kita kong nakatutok lamang ito sa akin.

"My mother... she's filing for an annulment," panimula ko sa mababa at bigong boses. "Ayaw ko ng dagdagan ang problemang iyon, kaya nakikiusap ako sa 'yo na kung puwede ay ilihim na lang natin ang tungkol rito... at kung pwede ay kalimutan na lamang natin ang nangyari...." dagdag ko.

"You want me to just forget about it? like I didn't remember what happened that night?" sarkastikong tanong niya.

Napatiim-bagang ako. Bumaba ang aking tingin sa hita ko kung saan nakapatong roon ang mga kamay ko.

"Kung kaya mo..." usal ko.

"What?!"

Mabilis na nagsalubong ang kilay ko. "If you can do it then do it!" asik ko sabay balik ng tingin sa kanya.

Tinitigan ko siya. Pinanood ko ang panginginig ng kanyang panga, maging ang kanyang kilay ay salubong... animo'y hindi makapaniwala sa sinabi ko.

"And if you really wanted to protect your image as a mayor, then just forget about it. Or keep this marriage as a secret then we'll do something to void this marri--"

"You're asking me for an annulment when we just get married?!" putol niya sa sasabihin ko.

Kumunot ang noo ko dahil hindi ko maintindihan kung bakit ayaw niyang ipa-annul ang kasal naming dalawa. Pareho naman kaming lasing at tiyak ako na hindi namin ginustong mangyari ito.

"Rog--"

"We're not doing anything, Lady.." he cutted my words off again this time. "You're my wife and I'll be your husband. At kung gusto mong ilihim ang tungkol sa kasal natin ay papayag ako."

Hindi ako nakapagsalita roon. Nakatingin lamang ako sa kanya at sinusubukang intindihin kung ano ba talaga ang gusto niya.

"If you want me to be your secret husband.. then fine! you can do whatever you want even if you're already married to me. Hahayaan kitang gawin ang gusto mo, but I won't approve if it's about annulment.." muling usal niya.

At maya-maya pa ay bigla niyang inalis ang pagkakakabit ng kanyang seatbelt. Agad kong napansin ang paggalaw niya papalapit sa akin, nanlaki ang mga mata ko at gumalaw paatras.. hanggang sa tuluyang bumangga ang likod ng ulo ko sa bintana ng kotse sa aking likuran.

"I know your father... he is also a mayor, a part of my team. At sa mga sandaling may ginawa ka at labag iyon sa usapan natin," he paused for a bit.

And my body jerks when his hot breath hits my neck.

"I will tell him that you spend a night with his colleague, and that you're also married to him."

TO BE CONTINUED......