3 | THE MOST ANNOYING PROPOSAL

Sophia’s POV

May mga araw talagang mapapaisip ka kung bakit ka pa nagsisikap sa trabaho kung ang ibang tao naman ang umaani ng credit.

“Good job sa report, team,” sabi ni Ma’am Jessa. “Especially sa recommendations. Very helpful.”

Ngumiti ang katrabaho kong si Adrian. “Thank you, Ma’am. I tried to make the analysis more practical.”

Napatingin ako sa kaniya. Ako ang nag-overtime para sa analysis na iyon at nag-ayos ng recommendations matapos niyang magpasa ng figures na hindi nagtutugma. Pero siya ang tumanggap ng papuri.

Pinili kong manahimik. Pagod na akong ipaliwanag ang mga bagay na dapat namang halata.

Pagbalik ko sa desk, may text mula sa hindi naka-save na number.

Lunch. We need to talk.

No, we don’t.

I have a proposal.

If this is another announcement, send it to your family. I’m not attending.

It’s not an announcement.

Then email it.

Some proposals are better discussed in person.

Iisa lang ang kilala kong mayabang na kayang gawing business meeting ang simpleng paghingi ng tawad.

Si Horris Villareal.

One hour. At kapag kalokohan ito, aalis ako.

Fair enough.

Pumayag ako dahil gusto kong malaman kung ano na naman ang nasa isip niya.

⸻

Naroon na si Horris nang dumating ako. Maayos ang suot at kalmado ang mukha.

“On time,” bati niya.

“May trabaho pa ako pagkatapos nito. Hindi umiikot ang araw ko sa schedule mo.”

“You look like you came prepared to reject me.”

“Good observation.”

Nang makaupo ako, dumiretso siya sa punto.

“I want you to marry me.”

“Excuse me?”

“Contract marriage. Hindi ko hinihinging ma-in love ka sa akin. Marriage arrangement lang.”

Napahawak ako sa sentido ko. “May sakit ka ba?”

“Wala naman akong nararamdaman.”

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”

“Alam ko.”

Nakakainis. May sagot siya sa lahat.

Ipinaliwanag niya ang deadline ng pamilya niya. May tatlumpung araw siyang magpakilala ng babaeng pakakasalan niya. Kung tatanggi siya, itutuloy nila ang arranged match at maaari nilang kuwestiyunin kung handa siyang akuin ang responsibilidad sa negosyo ng pamilya.

“And you thought of me?” tanong ko. “Sa dami ng babaeng puwede mong ligawan?”

“I need someone who can stand her ground. My family doesn’t need another woman they can control.”

“Convenient. Ako ang matigas ang ulo, kaya ako ang kukunin mo.”

“I was going to say independent.”

“Mas magandang pakinggan, pero pareho lang ang ibig mong sabihin.”

“I can pay you for your time. And if you have career goals, I can help make opportunities available.”

Doon ako napasandal.

“Iyan ang problema mo, Horris. Kapag may hindi ka kayang ayusin, pera ang una mong naiisip.”

“I’m offering compensation for an arrangement that will affect your life.”

“Hindi ako produkto na puwede mong i-book for a fixed period.”

“I didn’t say you were.”

“Pero ganoon ang dating. Makukuha mo ang gusto mo, tapos ako? Ano ang makukuha ko bukod sa pera at komplikasyon?”

“Your own terms.”

Napaisip ako sandali.

“Fine. Ako ang magtatakda ng mga kondisyon.”

Inilabas ko ang notebook ko. Hindi ako papasok sa kasunduan nang walang malinaw na boundaries.

“Una, hindi ka makikialam sa career ko. Hindi mo ako ilalagay sa trabaho dahil asawa mo ako, at hindi mo gagamitin ang pangalan mo para sabihing may utang na loob ako sa iyo.”

“Agreed.”

“Pangalawa, hindi mo ako gagawing dekorasyon sa mga business event. Sasama ako sa family gatherings ayon sa napagkasunduan, pero hindi mo gagamitin ang pangalan ko para makakuha ng deal o pabor.”

“Reasonable.”

“Pangatlo, walang kontrol sa personal kong buhay. Hindi mo ako pagbabawalang makipagkita sa mga kaibigan ko. At huwag mong asahang magpapanggap akong may tunay akong nararamdaman sa iyo.”

“Hindi ko hinihinging mahalin mo ako.”

“Good. Kasi hindi kasama sa package ang feelings.”

Napatawa siya. “You really know how to make a man feel wanted.”

“Nililinaw ko ang terms, hindi kita pinapakilig.”

Idinagdag ko ang iba pang kondisyon: malinaw na bayad, tagal ng arrangement, at proseso ng pagtatapos nito. Kung lalabag siya sa kasunduan, may karapatan akong umatras.

Hindi ko pa alam kung tatanggapin ko ang proposal. Ayokong siya lang ang may kontrol.

“May isa pa,” sabi ko.

Tumaas ang kilay niya. “Of course there is.”

“Isang linggo.”

“Isang linggo ng ano?”

“Bubuhay ka nang walang apelyidong Villareal, perang puwede mong basta ilabas, o koneksiyong puwede mong tawagan para iligtas ka.”

Nawala ang ngiti niya.

“Seriously?”

“Very. Gusto kong makita kung kaya mong tuparin ang mga pangako mo nang hindi umaasa sa pangalan mo.”

“Are you asking me to live like an ordinary person?”

“Hinahamon kitang kumilos nang hindi umaasa sa pribilehiyo mo.”

Tiningnan niya ako bago nagtanong, “Paano kung tanggapin ko?”

“Then you have one week to prove you can do it.”

“And if I succeed?”

“Pag-uusapan natin ang susunod na hakbang. Hindi ibig sabihin noon na oo na ako sa kasal.”

Tumango siya at iniabot ang kamay.

“Deal.”

Tinanggap ko ang handshake. Walang pangako ng kasal at walang pirma.

“Good luck, Horris.”

“I think I’ll need it.”

“Finally, something we agree on.”

Tumayo ako at kinuha ang bag ko. Bago ako umalis, narinig ko siyang nagsalita.

“See you soon, Mrs. Villareal.”

Lumingon ako.

“Subukan mo ulit akong tawagin niyan, at sisiguraduhin kong sa bangketa ka matutulog sa susunod na linggo.”

Tumawa siya habang itinataas ang mga kamay bilang pagsuko.

Lumabas ako ng restaurant na hindi pa rin sigurado kung tama bang pinatulan ko ang proposal niya.

Pero may isang bagay akong gustong makita.

Kung mawawala ang pera, apelyido, at mga taong laging handang sumalo sa kaniya—ano ang matitira kay Horris Villareal?