4 | RULES OF THE HOUSE

Sophia’s POV

May isang bagay akong natutuhan sa pakikipag-usap kay Horris Villareal: kapag sinabi niyang kaya niya, huwag kang basta maniwala.

Posibleng kaya naman talaga niya. Ang problema, mukhang sanay siyang may ibang taong nag-aayos ng mga bagay para sa kaniya.

At ngayong nagsimula na ang challenge, malalaman natin kung hanggang saan ang kaya niyang gawin nang walang tulong ng apelyido niya.

HORRIS: Day one. No Villarell privileges.

SOPHIA: Congratulations. Gusto mo ng certificate?

HORRIS: Preferably framed.

SOPHIA: Sarili mong pera ang pambayad sa frame.

Maya-maya, nag-message ulit siya.

HORRIS: I missed the bus.

Napahinto ako sa pagbabasa ng email.

SOPHIA: Bakit?

HORRIS: I was checking the route.

SOPHIA: Habang umaalis ang bus?

HORRIS: I didn’t realize the driver was that committed to leaving on time.

Napailing ako habang pinipigilan ang tawa.

SOPHIA: Horris, bus ’yan. Hindi personal assistant mo. Hindi maghihintay dahil may ginagawa ka.

HORRIS: The next one is full.

SOPHIA: Then wait for the next available ride.

Makalipas ang ilang minuto, nakasakay na raw siya, pero nakatayo sa buong biyahe.

SOPHIA: Kaya mo ’yan. Hindi ka naman gawa sa salamin.

HORRIS: I’ll remember that when my legs stop working.

Hindi na ako sumagot. Hindi kasama sa trabaho ko ang maging taga-alalay sa isang billionaire na natututo pa lang pumila.

Pitong araw ang challenge. Walang espesyal na pagtrato gamit ang apelyido niya at walang pagtawag sa mga koneksiyon para ibang tao ang mag-ayos ng problema niya. Hindi ko ipinagbabawal ang sarili niyang pera. Gusto ko lang malaman kung kaya niyang dumiskarte nang hindi ginagawang sagot ang yaman niya sa lahat ng bagay.

Sa unang araw pa lang, mukhang marami na siyang matututuhan.

⸻

Kinabukasan, pumunta ako sa bahay ni Horris.

May malawak na driveway, fountain sa gitna ng hardin, at mansion na may malalaking bintana at matatayog na haligi. Sa loob, bumungad ang marmol na sahig, chandelier, at eleganteng hagdanan.

“Welcome,” bati ni Horris mula sa hagdanan.

Tumingin ako sa chandelier.

“Magkano kaya ang bayad sa paglilinis niyan?”

“Why?”

“Iniisip ko lang kung kailangan ng isang tao o buong barangay.”

Napatawa siya. “You like the house.”

“Maganda naman. Pero hindi ibig sabihin no’n gusto ko nang tumira rito.”

“Didn’t say you had to.”

“Good. Kasi mukhang may sarili itong zip code.”

Itinuro niya ang sala. “Make yourself comfortable.”

“Saang sofa? Baka may designated seating arrangement pa kayo rito.”

“Just sit down, Sophia.”

Kakaupo ko pa lang nang may batang lumapit, may hawak na picture book.

“Daddy? Who’s she?”

“I’m Sophia,” pakilala ko. “Nice to meet you.”

“I’m Julia.”

Pitong taong gulang si Julia. Tiningnan niya ako bago ibinaling ang pansin sa ama niya.

“Is she staying here?”

“She’s just visiting,” sagot ni Horris.

Mula sa hallway, lumapit si Mila, ang tumutulong sa pag-aasikaso kay Julia. Inilapag niya ang meryenda sa mesa bago bumalik sa kusina.

“Daddy,” tawag ni Julia, iniabot ang libro sa kaniya. “You promised we’d finish this yesterday.”

Natigilan si Horris.

“I’m sorry, sweetheart. I got caught up with work.”

“You said after dinner. Then you went to your office.”

Umupo si Horris sa sofa at tinapik ang puwesto sa tabi niya.

“Can we read it now?”

Nag-atubili si Julia bago umupo at ibinigay ang libro.

“Don’t skip pages this time.”

Napangiti ako. Mukhang may sarili ring rules ang batang ito.

Sinimulan ni Horris ang pagbabasa. Nang malaktawan niya ang isang linya, pinatigil agad siya ni Julia.

“You missed a part.”

Bumalik siya sa naunang pahina at ipinagpatuloy ang kuwento. Nang matapos sila, isinara ni Julia ang libro.

“Tomorrow, can we read earlier?”

“I’ll make time,” sagot ni Horris.

“Promise?”

Sandali siyang natahimik bago tumango. “Promise.”

Bumalik si Julia kay Mila, dala ang libro.

Nang kami na lang ang magkausap, tumingin ako kay Horris.

“May mga taong puwedeng tumulong sa pag-aasikaso ng bahay mo. Pero hindi nila kayang tuparin ang pangako mo para sa anak mo.”

“I know.”

“Good. At least hindi ko na kailangang ipaliwanag nang dalawang beses.”

“You really don’t know how to soften your words, do you?”

“Hindi naman ako pumunta rito para magbigay ng motivational speech.”

Ngumiti siya, pero hindi na nagbiro.

Sa dami ng mayroon siya, may mga responsibilidad pa ring hindi puwedeng ipasa sa iba. Maaaring may maghanda ng pagkain ni Julia o mag-asikaso sa bahay, pero oras ng ama niya ang hinihingi ng bata.

Tumunog ang phone ni Horris. Sinilip niya ang screen at napabuntong-hininga.

“My grandfather. Again.”

“May problema?”

“They’re getting impatient. They don’t want to keep their preferred match waiting. If I continue resisting, they’ll question whether I’m ready to take on more responsibilities in the company.”

“May tatlumpung araw ka pa. Gamitin mo nang maayos.”

“What if I run out of time?”

“Then make a decision. Pero huwag mong hayaang ibang tao ang pumili para sa iyo dahil lang natatakot kang mawalan ng pagkakataon.”

“You make it sound simple.”

“Hindi ko sinabing simple. Buhay mo ’yan, Horris. Ikaw ang kailangang mamuhay sa magiging desisyon mo.”

Nang magpaalam ako, sinamahan niya ako hanggang sa pintuan.

“Hindi lang sa challenge mo kailangang sundin ang rules,” sabi ko.

“Meaning?”

“Hindi sapat na kaya mong ibigay ang lahat sa anak mo. Kailangan mo ring nandiyan kapag may pangakong aasahan sa iyo.”

Hindi siya nagbiro. Tumango lang siya.

Ikalawang araw pa lang ng challenge. Limang araw pa ang natitira, habang patuloy na tumatakbo ang deadline ng pamilya niya.

Habang lumalayo ako sa mansion, naisip kong madaling isulat ang mga patakaran sa papel. Mas mahirap panindigan ang mga responsibilidad na walang ibang makagagawa para sa iyo.

Hindi lang kailangang patunayan ni Horris na kaya niyang mabuhay nang walang pribilehiyo. Kailangan din niyang matutuhang panindigan ang mga responsibilidad na matagal nang naghihintay sa kaniya.