1 | THE WRONG WOMAN

Sophia’s POV

“Miss, you’re blocking the entrance.”

Abala ako sa receptionist habang hawak ang invitation at clutch.

“I’m aware,” sagot ko. “May pila sa likod ko. Kung gusto mong mauna, congratulations. Pareho tayong marunong maghintay ng turn.”

May tumawa sa likuran ko. Lumingon ako sa matangkad na lalaking nakaitim na suit at relong mas mahal pa yata kaysa sa ilang buwang sahod ko.

“Do you always talk to people like that?” tanong niya.

“Only when they start talking to me.”

“Thank you. You can move along now.”

“I’m actually trying to get in.”

“Congratulations. Pareho tayo ng goal.”

Sa halip na mainis, ngumiti pa siya. Bumalik ako sa receptionist.

“Nasa listahan po ba ako?”

“Yes, Miss Mendoza. You’re here as a representative of the marketing team.”

“I’m Horris,” sabi ng lalaki.

“Good for you.”

“Horris Villareal.”

Doon lang ako napatingin nang maayos. Pamilyar ang apelyido mula sa business news at society pages.

“Ah.”

“That’s it?”

“Ano bang gusto mo? Standing ovation?”

Natawa siya. “Most people have a longer reaction.”

“Most people probably have more free time than I do.”

“Enjoy the event, Miss Mendoza.”

“Enjoy your entrance, Mr. Villareal.”

Pumasok ako. Hindi ko gustong pumunta sa gala. Dahil emergency ang department head namin at ako ang gumawa ng malaking bahagi ng presentation, ako ang ipinadala bilang kinatawan—walang dagdag na bayad, siyempre, at may paalalang maging presentable, polite, at professional.

Habang nasa tabi ako ng cocktail table, sinilip ko ang cellphone ko. May message ang nakababatang kapatid ko tungkol sa pang-project niya.

Send mo yung breakdown ng gastos. Hindi ko muna maipapadala ngayon, sagot ko.

Inilagay ko ang cellphone sa clutch.

“Family emergency?”

Napapikit ako. Si Horris na naman.

“Do you have a hobby other than appearing where you’re not wanted?”

“Business meetings. Golf. Occasionally annoying people.”

“At least alam mo ang talent mo.”

Bumalik ako sa presentation notes ko. Isang gabi lang ako rito, at trabaho lang ang pakay ko.

May dalawang lalaking lumapit kay Horris. Tumingin ang isa sa akin.

“Didn’t know you were bringing someone tonight.”

“I’m not,” sagot ni Horris.

“I’m not,” sabay kong sabi.

Nagtawanan sila. Hindi ako sumabay.

“Excuse me. May kailangan akong asikasuhin.”

Nang tawagin ang kompanya namin, ipinaliwanag ko sa stage ang proposal para sa susunod na quarter at sinagot ang mga tanong. Pagkababa ko, may executive na lumapit.

“Very clear presentation, Miss Mendoza. I’ll make sure the team reviews your proposal.”

“Thank you, sir.”

“Not bad,” sabi ng pamilyar na boses.

“Please tell me hindi ikaw ulit.”

“You might be the first person tonight who hasn’t tried to impress me.”

“Then congratulations. May bago kang experience.”

“I’m starting to enjoy this.”

May eleganteng babaeng lumapit sa amin.

“Horris, there you are.” Tumingin siya sa akin. “And who is this?”

“Sophia Mendoza. I’m with the marketing team.”

“Ah. I thought you were someone special.”

“I’m special to my mother,” sagot ko, “and to the people who pay my salary.”

“She’s funny,” sabi ng babae.

“She’s something,” sagot ni Horris.

Nang umalis ito, nagtanong ako, “Who was that?”

“Someone my family would like me to marry.”

“Then tell them no.”

“I have. They prefer to think I haven’t met the right person yet.”

“Sounds like a family problem.”

“It is.”

“Then I hope you figure it out.”

Hindi ko hinintay ang sagot niya. Wala akong dahilan para makialam sa gulo ng pamilya niya.

Bago ako makalayo, lumapit ang isang matandang lalaki at tinapik ang balikat ni Horris.

“There you are. We’ve been looking for you.”

“I’m right here, Grandfather.”

Tumingin sa akin ang matanda.

“And who might this be?”

“Grandfather, I’d like you to meet Sophia Mendoza.”

“Pleasure to meet you,” sabi ng matanda.

“She’s the woman I’m going to marry,” dagdag ni Horris.

Natigilan ako. Napangiti ang matanda, habang ang ilang bisitang nakarinig ay napalingon sa amin.

“Excuse me?” mahina kong sabi.

“Let’s talk somewhere private,” sabi ni Horris.

“Gladly.”

Pagdating namin sa hallway, agad kong inalis ang kamay niya sa likod ko.

“Are you out of your mind?”

“Possibly.”

“Hindi ako girlfriend mo. Hindi mo ako kilala. Then why the hell did you tell your grandfather you’re going to marry me?”

“Because I need my family to stop choosing my future for me.”

“Congratulations. At ako ang collateral damage?”

“I know what I did was unfair.”

“Hindi ako solution sa problema mo. Hindi ako props sa family drama mo. At lalong hindi ako magiging asawa ng isang lalaking hindi ko man lang kilala.”

“I’m not trying to buy you.”

“Good. Because you can’t afford me.”

“I believe that,” sagot niya.

“I’ll correct the impression,” dagdag niya.

“You’d better.”

Tumalikod ako. Hindi ko kailangan ng paliwanag mula sa lalaking nagdeklara ng kasal sa harap ng mga estranghero na para bang business announcement lang iyon.

Habang naglalakad ako palayo, narinig ko ang boses ng matandang Villarell mula sa lounge.

“Horris, are you certain about this girl?”

Huminto ako.

“No,” sagot ni Horris matapos ang ilang sandali. “But she’s the first person tonight who hasn’t asked me for anything.”

Hindi ko kailangang bigyan ng kahulugan ang sinabi niya. Ilang minuto pa lang kaming magkakilala.

Kinuha ko ang cellphone ko para tingnan ang oras. May bagong message mula sa hindi kilalang numero.

Miss Mendoza, I believe you should know something before you get involved with the Villareals.

May kasunod na larawan.

Si Mama.

Napatigil ako. Pamilyar ang mukha niya—ang ngiting matagal ko nang hindi nakikita nang personal. Hindi ko inasahang matatanggap ko ang larawan mula sa estranghero.

Bakit ipinadala ito sa akin?

Binasa ko uli ang mensahe. Hindi ko alam kung sino ang nagpadala, saan nito nakuha ang litrato, o bakit nito binanggit ang pamilyang kakakilala ko lang ngayong gabi.

Nag-zoom in ako, umaasang may mapansing paliwanag. Wala akong nakitang bago.

Before you get involved with the Villareals.

Hindi ko pa nga alam kung paano ko haharapin ang lalaking iyon. Wala akong balak maging bahagi ng pamilya niya.

Pero bakit parang may taong gustong pigilan ako bago pa man ako makalapit?

At higit sa lahat, bakit si Mama ang ipinadala nito?