2 | DENYING THE BILLIONAIRE

Sophia’s POV

Ilang beses ko nang binuksan ang litrato ni Mama sa cellphone ko mula kagabi.

Nandoon pa rin ang mukha niya, nakangiti sa paraang matagal ko nang hindi nakikita nang personal. Kasabay ng larawan ang mensaheng hindi ko maintindihan.

Miss Mendoza, I believe you should know something before you get involved with the Villareals.

Sinubukan kong mag-zoom in, umaasang may mapansing detalye. Wala. Mukha lang ni Mama ang naroon.

Isinara ko ang litrato. May trabaho akong kailangang tapusin. Hindi ko puwedeng gugulin ang buong araw sa paghahanap ng sagot sa mensaheng hindi ko alam kung dapat pagkatiwalaan.

“May kaaway ka ba?” tanong ni Trina mula sa kabilang desk.

“Bakit?”

“Kanina ka pa nakatitig sa screen na parang may utang sa ’yo.”

“Meron. ’Yung taong nag-imbento ng Monday hanggang Friday na trabaho.”

Napatawa siya. “Kumusta ang gala?”

“Success. May mga taong kayang mag-announce ng kasal kahit wala pang napag-uusapan ang dalawang taong involved.”

“Wait. Ikaw ba ’yung—”

“Trina, trabaho.”

Bumalik siya sa ginagawa niya. Ilang sandali pa, tumunog ang office phone.

“Good morning, Sophia Mendoza speaking.”

“Ms. Mendoza? Horris Villareal.”

Siyempre.

“May kailangan po ba kayo, Mr. Villareal?”

“I was hoping we could talk about what happened last night.”

“’Yung parte bang ipinakilala ninyo ako bilang babaeng pakakasalan ninyo, o ’yung parte bang hindi ninyo naisipang tanungin muna ako kung gusto ko?”

Saglit siyang natahimik.

“Fair point.”

“Good. At least may isang bagay tayong napagkasunduan.”

“I’d like to correct the impression I gave my family. Can we meet?”

“Hindi ba puwedeng itama ninyo na lang nang hindi ako kasama?”

“I owe you an explanation.”

“An explanation or another announcement?”

“An explanation,” sagot niya. “I’ll leave the announcements to people who actually want to marry me.”

Napailing ako.

“Fine. Lunch break ko. Isang oras lang.”

“I’ll send the details through the event organizer’s official contact channel.”

Matapos ang tawag, sumilip si Trina sa divider.

“Siya ba ’yon?”

“Problema siya.”

“Pareho lang minsan ang problema at interesting.”

Hindi ko na siya sinagot.

⸻

Pinili ni Horris ang isang restaurant malapit sa office district. Tumayo siya nang makita ako.

“Thank you for coming.”

“Pumunta ako para matapos na ’to.”

“Then let’s get straight to it,” sabi niya.

“Aminin mong wala tayong relasyon at hindi mo ako mapapangasawa.”

“Wala tayong relasyon,” sagot niya. “And I shouldn’t have introduced you that way without your permission.”

“Good. Ngayon, bakit mo ginawa?”

“My family has been pressuring me to marry someone they approve of. They treat my future as if it belongs to them.”

“At ang solusyon mo ay idamay ang isang babaeng kakakilala mo lang?”

“No. That was a bad decision.”

“Wow. Marunong ka palang umamin.”

“I’m trying to make a good impression.”

“Late ka na.”

Nawala ang ngiti niya.

“Hindi ko hinihinging kampihan mo ako. I just need you to understand the situation.”

“Naiintindihan ko. Pero hindi ibig sabihin na puwede kang magdesisyon para sa ibang tao.”

“I know.”

“Then make sure they know we’re not getting married.”

“I will.”

Sandali siyang tumahimik bago muling nagsalita.

“I also have a daughter.”

“May anak ka?”

“She’s seven. She lives with me.”

“Where’s her mother?”

“We’re separated.”

“Is she—”

“She’s alive,” sagot niya. “We’re no longer together, but she’s still her mother. I’m not going to pretend otherwise.”

Tumango ako.

“Alam ba ng anak mo ang tungkol sa plano ng pamilya mo?”

“Not everything. I’d prefer to keep it that way until I know what I’m going to do.”

“Then figure it out before she gets caught in the middle.”

“Your family’s expectations are your problem, Horris. Pero kapag nadamay ang anak mo, siya ang magdurusa sa mga desisyong hindi naman niya ginawa.”

“I agree. I can’t make a decision without thinking about her.”

Hindi ko alam kung gaano siya kahusay bilang ama, pero malinaw na iniisip niya ang kapakanan ng anak niya. Hindi iyon dahilan para ako ang gumawa ng paraan para sa kaniya.

“May deadline ako,” sabi niya. “By the end of the month, kailangan ko nang ibigay ang sagot ko sa pamilya ko.”

“Sagot tungkol saan? Kung tatanggapin mo ang babaeng pinili nila?”

“Exactly.”

“Hindi ka ba puwedeng tumanggi?”

“Puwede. Pero may mga desisyon sa negosyo ng pamilya na nakadepende sa posisyon ko bilang tagapagmana. Kapag tumutol ako, maaari nilang kuwestiyunin kung handa akong gampanan ang responsibilidad na inaasahan sa akin.”

“Pero nasa hustong gulang ka na, Horris. May sarili kang buhay.”

“I know. I don’t want my family’s decisions to become my daughter’s burden, too.”

May negosyo siyang kailangang panindigan, pamilyang kailangang harapin, at anak na ayaw niyang madamay.

Gayunman, problema niya pa rin iyon.

“Pag-isipan mong mabuti ang gagawin mo. Pero huwag mong idamay ang ibang tao nang hindi nila alam ang pinapasok nila.”

“I won’t.”

“I’ll correct what I said,” pangako niya. “I won’t let them drag you into this.”

“Sana panindigan mo.”

“I will.”

“Then we’re done.”

Hindi niya ako pinigilan nang umalis ako.

⸻

Pagbalik ko sa office, ipinagpatuloy ko ang report. Nang kunin ko ang cellphone ko, bumungad ulit sa akin ang litrato ni Mama.

Hindi ko pa rin alam kung sino ang nagpadala nito o kung bakit ako binalaan tungkol sa mga Villareal.

Wala akong balak makialam sa problema ni Horris. Pero hindi ko rin maalis sa isip ko ang babala ng estranghero.

Hindi ko alam kung may kaugnayan ba ang dalawa, at wala pa akong sapat na dahilan para isipin na mayroon nga.

Sa ngayon, mas mabuting manatili akong malayo sa mga Villareal.

Kung kaya ko lang panindigan ang desisyong iyon.