5 | A DEAL WITH A CATCH

Sophia’s POV

May mga desisyong madaling gawin kapag wala ka pang alam sa posibleng kapalit.

Ang problema, paano kung bago ka pa makapagdesisyon, may biglang lumitaw na dahilan para magduda ka sa lahat?

Iyon ang naisip ko habang binabasa ang mensahe ni Horris.

HORRIS: We need to discuss the terms properly.

ME: Akala ko ba malinaw na ang proposal mo?

HORRIS: The proposal, yes. The details, not yet.

ME: At kailangan talagang magkita tayo?

HORRIS: Unless you want to negotiate a marriage contract through text.

Napabuntong-hininga ako.

May punto siya. Nakakainis man aminin.

⸻

Nasa isang café kami nang magkita ulit. Nauna siyang dumating, at sa pagkakataong ito, wala siyang dalang mamahaling regalo o kung anong bagay na puwedeng gamitin para mapabilib ako.

Isang folder lang ang nasa mesa.

“Good,” sabi ko habang umuupo. “Mukhang natutuhan mo nang hindi lahat ng problema nadadaan sa pagpapadala ng kung anu-ano.”

“Hindi ko naman balak magpadala ng bouquet ng kontrata.”

“Please don’t. Baka ibalik ko sa mukha mo.”

Napangiti siya bago itinulak ang folder sa direksiyon ko.

“Draft pa lang. Wala pang pipirmahan ngayon.”

“Good. Kasi hindi pa rin ako pumapayag.”

“I know.”

Hindi siya nakipagtalo. Sa halip, hinayaan niya akong basahin ang mga nakasulat.

Nandoon ang mga bagay na napag-usapan na namin: ang tagal ng kasunduan, ang kabayaran, at ang tulong na maaari niyang ibigay sa career ko. Pero may ilang bahagi na kailangan pang linawin.

“Una,” sabi ko, sabay turo sa isang talata. “Hindi mo puwedeng gamitin ang trabaho ko para kontrolin ang mga desisyon ko.”

“Agreed.”

“Pangalawa, hindi ako dekorasyon na isasama mo sa mga event para lang masabing may mapapangasawa ka na.”

“Understood.”

“At tungkol kay Julia, gusto kong malinaw tayo. Hindi ako papasok sa buhay niya para palitan ang nanay niya. Hindi rin ako mangangako sa isang bata ng bagay na hindi ko pa kayang panindigan.”

Nawala ang ngiti niya, pero hindi dahil nagalit siya.

“She’s my daughter,” sagot niya. “My responsibility. Hindi ko inaasahang papasok ka rito at magiging instant mother niya.”

“Good. Dahil kahit gaano kaganda ang bahay mo, hindi kasama sa package ang pagiging ina.”

“Noted. Although, I should warn you, she might ask you to read the same book twelve times.”

“Then ikaw ang magbabasa ng pang-labintatlo.”

Napailing siya, natatawa. “Fair enough.”

Sa unang pagkakataon, mas naging seryoso ang usapan namin kaysa sa biruan.

Tinalakay namin ang mga hangganan, ang magiging papel ko sa harap ng pamilya niya, at ang mga bagay na hindi dapat ipagpalagay ng kahit sino tungkol sa amin. Walang pangakong iibig kami sa isa’t isa. Walang obligasyong magpanggap kapag kaming dalawa lang ang naroon.

Ang kailangan ay isang malinaw na kasunduan na pareho naming kayang panindigan.

Nang mapunta kami sa usapin ng bayad, muli akong naging maingat.

“Hindi ibig sabihin na kailangan ko ng pera, puwede mo nang presyuhan ang lahat.”

“I understand.”

“Do you?”

Tumingin siya sa akin. “I’m trying to.”

Hindi ko alam kung bakit mas mahirap sagutin ang ganoong klaseng sagot kaysa sa isang mayabang na pangungusap. Wala akong maisumbat kapag inaamin ng isang tao na may kailangan pa siyang matutuhan.

Kaya isinara ko muna ang folder.

“I’ll review the final version. Hindi ako pipirma ngayon, at hindi ako magpapadala sa deadline ng pamilya mo.”

“Thirty days,” paalala niya.

“Your deadline, Horris. Not mine.”

Tumango siya. “Fair.”

Akala ko tapos na ang usapan. Ngunit may isa pa siyang folder na inilabas mula sa bag niya.

“This one might be unrelated,” sabi niya. “I found it among some old family documents. I haven’t gone through everything.”

“Then bakit mo ipinapakita sa akin?”

“Because you should see this.”

Binuksan niya ang folder at inilapag ang isang lumang dokumento sa pagitan namin.

Ilang linya lang ang binasa ko bago tumigil ang mga mata ko sa isang pangalan.

Elena Mendoza.

Parang biglang naging mas maingay ang café kahit walang nagbago sa paligid ko.

Binasa ko ulit ang pangalan. Baka nagkamali lang ako. Baka may ibang Elena Mendoza. Hindi naman bihira ang pangalan ng nanay ko.

Pero may kung anong kumurot sa dibdib ko nang makita ko kung gaano kaluma ang dokumento at kung paanong nakatala roon ang pangalan niya sa isang usaping may kaugnayan sa pamilyang Villareal.

“Where did you get this?” tanong ko.

“From the family records. I told you, I haven’t reviewed it.”

“Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin nito?”

Umiling siya. “No. I don’t.”

Gusto kong maniwala sa sagot niya. Pero hindi sapat ang kagustuhang iyon para mawala ang mga tanong sa isip ko.

Bakit naroon ang pangalan ni Mama?

Ano ang kinalaman niya sa mga Villareal?

At bakit ngayon ko lang ito nakikita?

“Can you help me find out?” tanong ko.

“Yes.”

“Hindi ito tungkol sa marriage contract.”

“I know, Sophia.”

“Hindi rin ito nangangahulugang pumapayag na ako sa proposal mo.”

“I know that, too.”

Matagal akong nakatingin sa dokumento bago ko tuluyang isinara ang folder. Hindi ko alam kung ano ang mas dapat kong ikabahala—ang katotohanang may hindi ako alam tungkol sa sarili kong ina, o ang posibilidad na ang taong kaharap ko ay konektado sa lihim na iyon nang hindi niya mismo nalalaman.

Wala kaming pinirmahan nang araw na iyon. Hindi rin ako nangakong magiging asawa niya.

Pero umalis ako sa café na may dalang bagong tanong, at hindi ko kayang magkunwaring wala akong nakita.

“Day three,” sabi ni Horris habang naglalakad kami palabas. “Still surviving without the family name.”

“Congratulations. Sana pati pag-alala sa sarili mong schedule, matutuhan mo rin.”

“Harsh.”

“Honest.”

Napangiti siya, pero hindi na ako nakisabay sa biro.

Dahil sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, hindi na lang ang proposal niya ang dahilan kung bakit kailangan kong mag-isip nang mabuti.

May bahagi ng nakaraan ni Mama na hindi ko kilala.

At mukhang nasa kamay ng mga Villareal ang unang piraso ng sagot.