Novels by KiKoWrites

Sophia’s POVKinabukasan ng pagkikita namin ni Horris sa café, gumising akong dala pa rin ang tanong na hindi ko masagot: bakit naroon ang pangalan ni Mama sa lumang dokumento ng mga Villareal?May mga tanong na hindi mo kailangang sagutin agad.Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko habang naghahanda papasok sa trabaho. Pero mahirap sundin ang sarili mong payo kapag pangalan ng namayapa mong ina ang nakita mo sa dokumentong may kaugnayan sa isang pamilyang halos wala kang alam.Elena Mendoza.Tatlong salita lang sa papel, pero sapat para guluhin ang umaga ko.Pinili kong huwag munang tawagan si Horris. Siya ang may hawak ng dokumento, pero hindi ibig sabihin no’n ay kailangan kong umasa sa kaniya sa bawat hakbang. Kung may gusto akong malaman tungkol kay Mama, kaya kong magsimula sa sarili ko.Pagdating sa opisina, agad kong binuksan ang laptop at tinapos ang report na kailangan kong ipasa bago magtanghali. Hindi ko kayang pabayaan ang trabaho dahil lang may misteryong hindi

Sophia’s POVMay mga desisyong madaling gawin kapag wala ka pang alam sa posibleng kapalit.Ang problema, paano kung bago ka pa makapagdesisyon, may biglang lumitaw na dahilan para magduda ka sa lahat?Iyon ang naisip ko habang binabasa ang mensahe ni Horris.HORRIS: We need to discuss the terms properly.ME: Akala ko ba malinaw na ang proposal mo?HORRIS: The proposal, yes. The details, not yet.ME: At kailangan talagang magkita tayo?HORRIS: Unless you want to negotiate a marriage contract through text.Napabuntong-hininga ako.May punto siya. Nakakainis man aminin.⸻Nasa isang café kami nang magkita ulit. Nauna siyang dumating, at sa pagkakataong ito, wala siyang dalang mamahaling regalo o kung anong bagay na puwedeng gamitin para mapabilib ako.Isang folder lang ang nasa mesa.“Good,” sabi ko habang umuupo. “Mukhang natutuhan mo nang hindi lahat ng problema nadadaan sa pagpapadala ng kung anu-ano.”“Hindi ko naman balak magpadala ng bouquet ng kontrata.”“Please don’t. Baka ibali

Sophia’s POVMay isang bagay akong natutuhan sa pakikipag-usap kay Horris Villareal: kapag sinabi niyang kaya niya, huwag kang basta maniwala.Posibleng kaya naman talaga niya. Ang problema, mukhang sanay siyang may ibang taong nag-aayos ng mga bagay para sa kaniya.At ngayong nagsimula na ang challenge, malalaman natin kung hanggang saan ang kaya niyang gawin nang walang tulong ng apelyido niya.HORRIS: Day one. No Villarell privileges.SOPHIA: Congratulations. Gusto mo ng certificate?HORRIS: Preferably framed.SOPHIA: Sarili mong pera ang pambayad sa frame.Maya-maya, nag-message ulit siya.HORRIS: I missed the bus.Napahinto ako sa pagbabasa ng email.SOPHIA: Bakit?HORRIS: I was checking the route.SOPHIA: Habang umaalis ang bus?HORRIS: I didn’t realize the driver was that committed to leaving on time.Napailing ako habang pinipigilan ang tawa.SOPHIA: Horris, bus ’yan. Hindi personal assistant mo. Hindi maghihintay dahil may ginagawa ka.HORRIS: The next one is full.SOPHIA: Th

Sophia’s POVMay mga araw talagang mapapaisip ka kung bakit ka pa nagsisikap sa trabaho kung ang ibang tao naman ang umaani ng credit.“Good job sa report, team,” sabi ni Ma’am Jessa. “Especially sa recommendations. Very helpful.”Ngumiti ang katrabaho kong si Adrian. “Thank you, Ma’am. I tried to make the analysis more practical.”Napatingin ako sa kaniya. Ako ang nag-overtime para sa analysis na iyon at nag-ayos ng recommendations matapos niyang magpasa ng figures na hindi nagtutugma. Pero siya ang tumanggap ng papuri.Pinili kong manahimik. Pagod na akong ipaliwanag ang mga bagay na dapat namang halata.Pagbalik ko sa desk, may text mula sa hindi naka-save na number.Lunch. We need to talk.No, we don’t.I have a proposal.If this is another announcement, send it to your family. I’m not attending.It’s not an announcement.Then email it.Some proposals are better discussed in person.Iisa lang ang kilala kong mayabang na kayang gawing business meeting ang simpleng paghingi ng tawad

Sophia’s POVIlang beses ko nang binuksan ang litrato ni Mama sa cellphone ko mula kagabi.Nandoon pa rin ang mukha niya, nakangiti sa paraang matagal ko nang hindi nakikita nang personal. Kasabay ng larawan ang mensaheng hindi ko maintindihan.Miss Mendoza, I believe you should know something before you get involved with the Villareals.Sinubukan kong mag-zoom in, umaasang may mapansing detalye. Wala. Mukha lang ni Mama ang naroon.Isinara ko ang litrato. May trabaho akong kailangang tapusin. Hindi ko puwedeng gugulin ang buong araw sa paghahanap ng sagot sa mensaheng hindi ko alam kung dapat pagkatiwalaan.“May kaaway ka ba?” tanong ni Trina mula sa kabilang desk.“Bakit?”“Kanina ka pa nakatitig sa screen na parang may utang sa ’yo.”“Meron. ’Yung taong nag-imbento ng Monday hanggang Friday na trabaho.”Napatawa siya. “Kumusta ang gala?”“Success. May mga taong kayang mag-announce ng kasal kahit wala pang napag-uusapan ang dalawang taong involved.”“Wait. Ikaw ba ’yung—”“Trina, tr

Sophia’s POV“Miss, you’re blocking the entrance.”Abala ako sa receptionist habang hawak ang invitation at clutch.“I’m aware,” sagot ko. “May pila sa likod ko. Kung gusto mong mauna, congratulations. Pareho tayong marunong maghintay ng turn.”May tumawa sa likuran ko. Lumingon ako sa matangkad na lalaking nakaitim na suit at relong mas mahal pa yata kaysa sa ilang buwang sahod ko.“Do you always talk to people like that?” tanong niya.“Only when they start talking to me.”“Thank you. You can move along now.”“I’m actually trying to get in.”“Congratulations. Pareho tayo ng goal.”Sa halip na mainis, ngumiti pa siya. Bumalik ako sa receptionist.“Nasa listahan po ba ako?”“Yes, Miss Mendoza. You’re here as a representative of the marketing team.”“I’m Horris,” sabi ng lalaki.“Good for you.”“Horris Villareal.”Doon lang ako napatingin nang maayos. Pamilyar ang apelyido mula sa business news at society pages.“Ah.”“That’s it?”“Ano bang gusto mo? Standing ovation?”Natawa siya. “Mos