ตามเสียงหัวใจ

ตลอดทั้งวันหญิงสาวเรียนแทบจะไม่รู้เรื่องในหัวเอาแต่คิดถึงประโยคนั้นของมินมิน ร่างบางยืนเอามือเท้าขอบอ่างสายตาจ้องมองตัวเองในกระจกก่อนจะสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกแล้วรีบก้าวขาออกจากห้องน้ำไป เพราะเย็นนี้เธอมีนัดกับเพื่อน ๆ ไปซื้อของที่ห้าง

@ ห้างสรรพสินค้า

กว่าสามสาวมาถึงห้างก็เป็นเวลาเกือบเย็นเนื่องจากเป็นเวลาเลิกเรียนของนักเรียนนักศึกษาและเลิกงานของวัยทำงานทำให้รถติดหนักมาก

“พวกแกจะซื้ออะไรบ้าง” ข้าวหอมเอ่ยถามเพื่อนทั้งสอง

“ฉันอยากดูกระเป๋าใหม่”

“ฉันจะไปดูสร้อยให้ม๊าอ่ะ”

“ส่วนฉันอยากไปดูของเข้าห้อง งั้นเราแยกกันเลยก็ได้นะตามกันแบบนี้เดี๋ยวกลับดึกพอดี” ข้าวหอมเห็นว่ามันค่อนข้างเย็นมากแล้วหากตามกันไปจะกลับดึกพอดีและมันอันตรายสำหรับผู้หญิงอย่างพวกเธอ

“เอางั้นหรอ? ” มินมินถามอย่างลังเล

“ไม่ต้องห่วงฉันกลับเองได้เดี๋ยวเรียกรถคนขับผู้หญิง โอเคนะ” มือเล็กลูบแขนเพื่อนเบา ๆ ส่งสายตาบอกให้เพื่อนเลิกห่วง

“ก็ได้” มินมินจำใจยอมตกลง เธอต้องรีบไปดูสร้อยให้ม๊าก่อนร้านจะปิดเพราะจองคิวล่วงหน้าต้องไปตามเวลาที่กำหนดเลื่อนไม่ได้

“เจอกันพรุ่งนี้นะแก บาย” ทั้งสามโบกมือลากันก่อนจะแยกย้ายไปคนละทิศทาง

ทางด้านวินเซนต์หลังจากเลิกเรียนเขาไปรอรับข้าวหอม เขานั่งรอในรถอยู่นานแต่กลับไม่มีวี่แววเธอและเพื่อนเดินออกมาสักคน

วินเซนต์ตัดสินใจก้าวลงจากรถเดินตามหาจนทั่วคณะ ร่างสูงจึงเดินเข้าไปถามนักศึกษาแถวนั้นบอกว่าวันนี้ปีหนึ่งเลิกคลาสก่อนเวลา ป่านนี้น่าจะกลับไปกันหมดแล้ว เขาเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถมือหนาทุบพวงมาลัยอย่างหัวเสีย

นี่เขามาช้าไปแค่นิดเดียวอีกทั้งช่องทางการติดต่อเธอก็ไม่มี

ครืด ครืด ครืด เสียงเรียกเข้าจากเมเปิ้ล วินเซนต์หยิบโทรศัพท์ที่เบาะข้างขึ้นมากดรับสาย

“มีไร? ” วินเซนต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณวินว่างหรือเปล่า พาเมไปดูของขวัญวันเกิดให้แม่หน่อยได้ไหม”

“…” เขานิ่งสักพัก

“ไม่ว่างไม่เป็นไรนะคะ” คนปลายสายเอ่ยขึ้น

“เจอกันที่ห้าง…” เขาตอบตกลงอย่างไม่คิดอะไรเพราะเมเปิ้ลไม่เคยชวนเขาไปไหนเลย อีกทั้งวันนี้ว่าง ไม่มีอะไรทำ

“ค่ะ เมรอที่ร้านอาหารเดิมนะคะ”

เขากดตัดสาย และขับรถออกไปทันที

วินเซนต์ใช้เวลาขับรถไม่นานก็พาตัวเองมาถึงห้างที่นัดพบกับเมเปิ้ลคู่ควงคนโปรด ร่างสูงเดินตรงไปยังร้านที่เธอนัดไว้พบว่าเมเปิ้ลนั่งรออยู่ในร้านอีกทั้งสั่งอาหารของโปรดไว้รอเขาอีกมากมาย

“เป็นไงคะ เมเปิ้ลรู้ใจคุณไหม? ” เมเปิ้ลเอ่ยขึ้นวันนี้เธอสวมชุดนักศึกษาเรียบง่ายรวบผมหางม้า ดูค่อนข้างแปลกตาสำหรับเขา

หลังจากทานอาหารเสร็จ เมเปิ้ลเดินควงแขนเขาขึ้นมาร้านสร้อยเพชรที่เธอจองคิวไว้สายตาคมดันสะดุดเข้ากับมินมินเพื่อนของข้าวหอมที่กำลังยืนหันหลังเลือกสร้อยอยู่ในร้าน วินเซนต์จึงหันมาบอกคู่ควงว่าให้เธอเข้าไปเองส่วนเขาจะรออยู่ข้างนอกเพราะไม่ชอบคนเยอะ เมเปิ้ลจึงพยักหน้าลงไม่ได้คาดคั้นอะไรมากนักและเดินเข้าไปในร้านเพียงคนเดียว

วินเซนต์เห็นเธอไปแล้วเขาจึงมานั่งหลบที่เก้าอี้ริมระเบียงห้างหากมินมินเจอเขากับมากับผู้หญิงอื่นเรื่องคงถึงหูข้าวหอมเธอคงไม่ให้เข้าใกล้อีกเป็นแน่

รายนั้นเกลียดคนเจ้าชู้จะตายไปจากที่แทบจะไม่มีโอกาสจะกลายเป็นไม่มีโอกาสเลย ร่างสูงยกมือลูบหน้าอย่างหนักใจ ทำไมเขาต้องคิดมากขนาดนี้ด้วย

ผ่านไปหลายนาทีร่างสูงเบื่อที่จะนั่งเล่นแล้วจึงลุกเดินพลาง ๆ รอเมเปิ้ลทันใดนั้นเขาดันเห็นแผ่นหลังบางผู้หญิงคนหนึ่งยืนเลือกของในร้านคลับคล้ายคลับคลาเหมือนข้าวหอม ไวกว่าความคิดร่างสูงก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ๆ จังหวะนั้นเธอหันข้างมาพอดี ใบหน้าคมกระตุกยิ้มมุมปากใช่เธอจริง ๆ สินะ

มือหนาจัดการส่งข้อความบอกคู่ควงว่าติดธุระด่วนพร้อมโอนเงินให้หนึ่งหมื่นบาทค่าทิ้งเธอไว้ที่ร้าน แล้วเดินตรงไปหาข้าวหอมทันที

“สีฟ้าหรือชมพูดีนะแต่อยากได้ทั้งสองเลยง่ะ ไม่นะยัยข้าวเธออย่าใช้เงินฟุ้มเฟือยเดี๋ยวป๊าจะดุ” ข้าวหอมก้มหน้านึกคิดอยู่นาน สายตาหวานจับจ้องทั้งสองสีสลับกัน วินเซนต์ยืนกอดยกมองคนตรงหน้ายืนทะเลาะกับตัวเองเห็นแล้วน่าเอ็นดูเสียจริงจะประหยัดอะไรขนาดนั้นแม่คุณ จากที่เขาตามสืบมาบ้านเธออยู่ต่างจังหวัดก็จริงแต่ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินแม้แต่น้อยแถมยังเปิดฟาร์มดอกใม้ที่ใหญ่สุดในภาคเหนืออีกด้วย

“เลือกไม่ได้ก็เอาทั้งสองสิ” เสียงบุคคลปริศนาดังขึ้นอยู่ข้างหู ข้าวหอมเอาแต่จับจ้องของในมือไม่ได้สนใจคนที่ยืนมากนัก

“ไม่ได้ค่ะ เงินหนูใกล้หมดแล้วป๊าตัดค่าขนมอีก” เธอส่ายหัวเบา ๆ เสียงหวานเอ่ยอย่างเสียดาย

“ดื้อหรอเรา ป๊าถึงกับตัดค่าขนม”

“ไม่ดื้อค่ะแค่แอบไปสนามแข่งรถแล้วป๊าจับได้” ข้าวหอมเผลอพูดความจริงไป ป๊าตัดค่าขนมตั้งสามเดือนชีวิตยัยข้าว

“พี่ซื้อให้เอาไหมครับ? ” มือหนาวางบนหัวเธอ

“ไม่เป็นไรคะ…เฮ้ย!! พี่วินมาได้ไง? ” ข้าวหอมหันมาบอกแต่กลับต้องตกใจเพราะคนนั้นคือวินเซนต์ นี่โลกมันแคบขนาดนั้นเลยหรือไง

“ตามเสียงหัวใจมา”

“แหวะจะอ้วก ออกไปไกล ๆ ข้าวเลยนะ” ร่างบางดันเขาออกให้ห่างตัว แต่เขามือไวมากหยิบพวงกุญแจเธอไปหน้าตาเฉย

“เฮ้ย! จะเอาไปไหน” ข้าวเดินตามวินเซนต์ที่ถือพวงกุญแจเธอไปที่เคาน์เตอร์คิดเงิน

“พี่อยากได้ทำไมไม่ซื้อสีอื่นจะมาแย่งทำไมรู้ไหมว่ามันเหลือแค่สองตัวนี้ถ้าพี่ซื้อไปแล้วข้าวจะไปตามหามันที่ไหนอีกเหนื่อยนะเว้ย!”

ข้าวหอมเดินตามหลังมาต่อว่าเขา วินเซนต์จึงหยุดเดินทำให้เธอชนเข้ากับหลังแกร่งอย่างจัง “โอ๊ย!” เธอยกมือลูบหน้าผาก

“พูดจบยัง” วินเซนต์หันมาถาม

“ยัง ข้าวตามหามันตั้งหลายที่กว่าจะเจ…”

“เอาไปแล้วหยุดบ่นสักที พี่หูชาหมดละมั้ง” เขายื่นกวงกุญแจให้เธอ

“หะ…ให้ข้าวหรอ” หญิงสาวถามอย่างเสียงสั่นดวงตาหวานเปล่งประกายด้วยความดีใจราวกับเด็กน้อยที่รอของขวัญจากพ่อแม่

“อืม…เอาไปสิ”

“เกรงใจนะแต่ว่า…ขอบคุณค่ะ ข้าวไม่มีเงินคืนให้อีกตัวนะถือว่าหนึ่งแถมหนึ่งละกัน ขอเลขบัญชีค่ะ”

ข้าวหอมหยิบโทรศัพท์ยื่นให้เขาแต่มือหนากลับดันโทรศัพท์ให้เธอคืน

“ไม่เป็นไรพี่ซื้อให้”

“ไม่ได้ค่ะมันแพงมากนะ” ใบหน้าหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ผู้ใหญ่ซื้อของให้ควรรับไว้” มือหนาวางแตะไหล่คนน้อง

“ก็จริง ข้าวลืมเลยว่าพี่แก่แล้ว” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันทำท่านึกตามที่เขาพูด

“ข้าวหอม!!!”

“อะไรคะคุณลุง” เธอเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนตาหยี วินเซนต์ชะงักชั่วขณะ นี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอยิ้มให้เขา

“แสบจริง ๆ ปะกลับกัน พี่ไปส่ง” เขาเผลอโอบไหล่เธออย่าลืมตัว ข้าวหอมเห็นว่าวันนี้เขาซื้อของให้เลยไม่ได้ขัดขืนยอมเดินไปกับเขาแต่โดยดี