หวั่นไหว

ข้าวหอมพาตัวเองเข้ามานั่งในรถสปอร์ตคันหรูคันเดิมที่เธอพึ่งพูดไปเมื่อตอนเช้าว่าจะไม่กลับไปนั่งอีก ร่างบางรู้สึกว่าเบาะยังเหมือนเดิมกับที่เธอนั่งตอนเช้าพอดีเหมือนไม่ได้มีการถูกปรับใด ๆ

เธอเอาแต่คิดเรื่องไร้สาระรู้ตัวอีกทีใบหน้าหล่อก็อยู่ห่างตัวเธอแค่นิดเดียว ปลายจมูกโด่งของเขาแทบจะแตะจมูกเธอ

“พี่ทำอะไร? ” เธอขยับตัวหนี

“รัดเข็มขัด”

“บะ…บอกก็ได้ ข้าวทำเป็นนะ” เธอมองการกระทำของเขา

“พี่เรียกเราก็เอาแต่เหม่อ คิดอะไรอยู่? ” มือหนาวางบนหัวเธอ วันนี้เขาแตะตัวเธอตั้งกี่รอบแล้วนะ

“พี่นี่ชอบแตะตัวข้าวอยู่เรื่อย”

“โทษทีพอดีติดสกินชิพ”

“ก็ไปทำกับแฟนพี่สิ”

“ไม่มี” เขาชะงักชั่วครู่ริมฝีปากหนาเอ่ยเสียงแผ่วเบาออกมา

“ถึงว่า ควงสาวไม่เว้นวัน”

“นี่ตามสืบเรื่องพี่หรอเนี่ย สนใจพี่อะดิ”

“ไม่อะแค่ตามเผื่อจะได้อยู่ห่าง ๆ ” เธอหันหน้าหนีมองออกไปนอกหน้าต่าง คนอะไรหลงตัวเองชะมัด

“เสียใจจังแต่พี่ดันอยากอยู่ใกล้เราอะดิ”

“พี่ก็ไปใกล้สาวของพี่สิจะมายุ่งกับข้าวทำไม” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“สาวของพี่ก็นั่งข้าง ๆ นี่ไง”

“โว๊ย! หน้ามึนจริง ออกรถสิข้าวอยากกลับห้องไม่อยากอยู่ใกล้พี่” ข้าวหอมยกมือปิดหูไม่อยากฟังคำหยอดของเขา

“แน่ใจหรอว่าไม่อยากอยู่ใกล้พี่”

“จริงสิ ขอให้วันนี้เป็นวันสุดท้ายอย่าได้เจอกันอีก สาธุ” เธอพนมไหว้ยกมือขึ้นเหนือหัว จังหวะนี้ขอพึ่งสิ่งศักดิ์หน่อยเถอะ

“สาธุสมใจไหมครับน้องข้าว โซฟานี่นุ่มดีนะถึงมันจะเล็กไปหน่อยก็เถอะแล้วโต๊ะกินข้าวควรมีเก้าอี้สองตัวเผื่อวันไหนพี่ขึ้นมากินข้าวด้วยอีก” ข้าวหอมยืนกอดอกมองร่างสูงที่ถือวิสาสะนั่งโซฟาแล้วพูดเกี่ยวกับห้องเธอไม่หยุด

หอพักที่เธออาศัยอยู่เป็นห้องขนาดกลาง มีระบบความปลอดภัยแน่นหนาประตูสแกนด้วยคีย์การ์ด หากคนนอกจะเข้ามาต้องรอเจ้าของห้องลงมารับเท่านั้น

ภายในห้องแตกต่างจากห้องอื่นเพราะร่างบางตกแต่งห้องใหม่เองทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นโซฟา โต๊ะชุด ผ้าม่านทุกอย่างให้คุมโทนมินิมอลแถมยังกั้นกระจกแยกโซนครัวเพราะชอบทำอาหารทานเองมากกว่าออกไปซื้อข้างนอกจะให้ทำไงได้หล่ะสาวเหนืออย่างเธอรักอาหารที่บ้านสุดๆ แถวนี้หากินยากแถมไม่ถูกปากเท่าไหร่

“ใครว่าจะได้ขึ้นมาอีกหรือไง นี่แค่เห็นว่าฝนตกเยอะกลัวเกิดอุบัติเหตุเดี๋ยวพี่ตายแล้วมาหลอกข้าวอีก” เธอเก็บของไปด้วยเดินบ่นเขาไปด้วย

“ใจร้ายจัง”

“ข้าวจะทำมื้อเย็นพี่จะกินด้วยกันไหม” เธอเอ่ยขึ้น หากไม่ชวนจะดูเสียมารยาทไปหน่อย อีกอย่างไม่รู้ว่าฝนจะหยุดตกเมื่อไหร่

“กินสิ พี่กำลังหิวพอดีเลย” วินเซนต์พยักหน้า ทั้งที่กินข้าวกับคู่ควงมาแล้วแต่ใจเขากลับนึกอยากชิมฝีมือเธอ

“พี่แพ้อะไรบ้าง”

“ไม่นะ กินได้ทุกอย่าง”

ข้าวหอมพยักหน้าแล้วเดินเข้าครัวไปเตรียมมื้อเย็นง่าย ๆ อย่างต้มจืดลูกเงาะ ผัดผักรวมใส่กุ้ง หญิงสาวจับเครื่องครัวอย่างคล่องแคล่วด้วยความที่แผ่นกั้นห้องเป็นกระจกใส วินเซนต์เห็นทุกกิริยาท่าทางของเธอตั้งแต่แรกทั้งหมด เขานั่งมองอยู่อย่างนั้นราว ๆ ครึ่งชั่วโมง รู้ตัวอีกทีเธอก็ทำอาหารเสร็จแล้ว

“นั่งพื้นไปก่อนนะ”

“นั่งไหนก็ได้แค่มีน้องข้าวอยู่ด้วย” หญิงสาวสายหัวเบา ๆ ก่อนจะเดินไปหยิบขวดน้ำกับแก้วมา

“เป็นไงหน้าตาจะบอกว่าข้าวทำอาหารอร่อยนะ” เธอบอกคนตรงหน้า

“ชมตัวเองก็เป็น”

“มีคนเคยชมต่างหาก” ข้าวหอมก้มหน้าพูดเสียงแผ่วเบาแต่เขากลับได้ยินชัดเจน

“ใคร? ” น้ำเสียงนิ่งเอ่ยขึ้น

“อะ…เออ พี่ชาย” ข้าวหอมจำใจโกหกว่าเป็นพี่ชายแท้จริงแล้วเป็นรุ่นพี่ข้างบ้านเธอต่างหากแต่ตอนนี้เขาเรียนอยู่ต่างประเทศ

“…”

“จ้องข้าวอยู่ได้ ลองชิมสิ” ร่างบางบอกคนตรงหน้าที่เอาแต่จ้องไม่หยุดสายตาเขาตอนนี้เธอไม่สามารถรู้ได้เลยว่าร่างสูงคิดอะไรอยู่?

บทสนทนาเงียบไร้แม้แต่เสียงคุยต่างฝ่ายต่างทานข้าวของตัวเองไป

ผ่านไปสักพักอาหารบนโต๊ะเกลี้ยงเขาทานเยอะมากเหมือนก่อนหน้านี้ไม่ได้ทานข้าวมาไม่รู้ว่าเอาใจคนทำหรืออร่อยจริง

“ฝีมือใช้ได้เลยนะสงสัยพี่ต้องมากินบ่อย ๆ ” วินเซนต์เดินไปซ้อนหลังคนน้องที่ยืนล้างจานอยู่ ใจจริงเขาจะล้างเองแต่น้องบอกไม่ต้องเพราะที่บ้านถือว่าไม่ให้แขกทำอะไรแบบนี้

“ครั้งเดียวพอค่ะ” มือเล็กแกล้งป้ายฟองน้ำยาล้างจานบนปลายจมูกเขา

“เดี๋ยวจะโดน”

“อ่ะ ๆ มาเช็ดให้” เธอรีบล้างมือให้สะอาดแล้วเดินไปหยิบทิชชู่สำหรับเช็ดหน้ามาเช็ดให้เขาอย่างเบามือ

จังหวะที่เช็ดปลายจมูกนั้นมือหนายกขึ้นมาจับมือของเธอวางบนหัวใจของตัวเอง สบตากันอย่างมีความหมายก่อนจะโน้มจูบอย่างอ่อนโยน

ข้าวหอมทำทีจะถอยแขนแกร่งอีกข้างโอบเธอให้แนบชิดอกเขามากขึ้น เสียงหัวใจเต้นดังแทบทะลุออกมา ร่างสูบจูบอยู่นานจนคนในอ้อมกอดเริ่มหายใจไม่ทันเขาจึงยอมผละออก

ดวงตาคู่จ้องมองกันอยู่นานต่างคนต่างคิดในใจ

เธอยืนนิ่งอย่างไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่ายืนนิ่งให้เขาจูบทำไมความรู้สึกแบบนี้คืออะไร

เขาพอใจในรสจูบของเธอมากถึงคนตรงหน้าจะไร้ประสบการณ์แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากจูบอีก

“พี่ขอโทษนะแต่ปากเรามันดันน่าจูบ” วินเซนต์ดึงเธอเข้าไปกอด

“เจ้าชู้” เสียงอู้อี้ในอ้อมกอด

“ยอมรับครับ” มือหนาลูบแก้มเธออย่างเบามือ นิ้วหัวแม่โป้งเกลี่ยตามสันดั้งเธอ

“…”

“พี่เจ้าชู้เพราะพี่ยังไม่มีใคร ตั้งแต่วันที่ข้าวออกห้องไปพี่เอาแต่คิดถึงหน้าเราอยู่ตลอดเราไม่เหมือนใครที่พี่เคยเจอ พี่อยากครอบครองข้าวไว้คนเดียวแบบนี้เรียกว่าชอบไหมครับ? ” เขาเห็นว่าเธอยังคงนิ่งจึงพูดขึ้นต่อ

“มะ…ไม่รู้”

“สบตาพี่สิครับ” วินเซนต์เชยคางเธอขึ้น

“…” เธอไม่ตอบแต่เลือกที่จะส่ายหัวปฏิเสธเขา

ร่างสูงก้มหน้าอย่างผิดหวัง ไม่รู้ว่าสำนึกจริงหรือแค่แสดงละคร

“ไม่รู้ จริง ๆ ” ประโยคสุดท้ายแผ่วเบาเกินกว่าจะรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

“ถ้าเรายอมเปิดโอกาส พี่จะไม่ทำให้เราเสียใจแล้วจะเลิกเจ้าชู้ทันที”

“พี่ควรเลิกก่อนแล้วค่อยมาถาม” ข้าวหอมหายใจเฮือกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างจริงจัง วินเซนต์นึกแล้วรู้สึกใจหายที่จะต้องเสียสาวในสต๊อกไปแต่ไม่เป็นไรตอนนี้เขาต้องรักษาข้าวหอมไว้ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไรก็ยอม