Se connecterPartager
10
Date de publication:
2026-10-29 17:32:14ซัมเมอร์ตอบโดยไม่เงยหน้า
“ยัง”
“แก้วล่ะ”
“ยัง”
“ของใช้ในครัว?”
คราวนี้เธอเงยหน้าขึ้น
“พี่มาส่งอาหารหรือมาตรวจห้อง”
“ก็ถามเฉย ๆ”
“ถามเหมือนจะทำรายงานส่งพี่ออกัส”
กันต์หัวเราะ
“ถ้าพี่รายงานจริง อีกไม่เกินสามนาทีโทรศัพท์เราดังแน่”
ซัมเมอร์รีบชี้หน้าเขา
“ห้ามนะ”
“กลัว?”
“ไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากฟังพี่ออกัสบ่น”
“งั้นก็ซื้อของให้ครบ”
“พรุ่งนี้ค่อยซื้อ”
“คืนนี้ล่ะ”
“กินจากกล่องก็ได้”
กันต์มองรอบห้องอีกครั้ง ก่อนกลับมามองเธอ
“ไหวแน่นะ”
ซัมเมอร์เลิกคิ้ว
“อะไร”
“อยู่กันเองสามคนเนี่ย”
“ไหวสิ”
“พี่ถามเฉย ๆ”
“หนูโตแล้วนะ”
คำตอบนั้นทำให้กันต์ยิ้มบาง ๆ
ไม่ได้แซวกลับเหมือนทุกที
“รู้”
คำสั้น ๆ กลับทำให้ซัมเมอร์เงียบไปนิดหนึ่ง
ก่อนชายหนุ่มจะพูดต่ออย่างธรรมดา
“พี่ก็แค่เป็นห่วง”
เธอก้มกลับไปค้นกล่องอาหารต่อ
“รู้แล้วน่า”
คำพูดแบบนี้เธอได้ยินจากเขามานับครั้งไม่ถ้วน
เมื่อก่อนแค่กันต์บอกว่าเป็นห่วง ใจเธอก็เคยเต้นแรงจนต้องเก็บไปคิดต่อเองอยู่หลายครั้ง
แต่สุดท้าย—
สำหรับเขา ความเป็นห่วงไม่เคยมีความหมายแบบเดียวกับที่เธออยากให้มี
ซัมเมอร์จึงเรียนรู้ที่จะไม่ตีความมันมากกว่านั้นอีก
“โอ้โห”
เสียงมีนาดังขึ้นเมื่อเดินออกมาจากห้อง
“มีอาหารด้วย”
สายตาเจ้าตัวตรงไปที่ถุงในมือซัมเมอร์ทันที
“ร้านป้าพร?”
“อือ”
“ดีเลย”
มีนามองโต๊ะที่ยังเต็มไปด้วยของ ก่อนนึกอะไรออก
“งั้นเอาไปกินห้องพี่บอสกันไหม ห้องนั้นน่าจะมีจานชามพร้อมกว่าเรา”
เอมิพยักหน้า
“ก็ดี จะได้ไม่ต้องรื้อกล่องหา”
ซัมเมอร์เองก็เห็นด้วย
“ไปสิ”
มีนากับเอมิเริ่มช่วยกันรวบกล่องอาหารกลับใส่ถุง
ส่วนคนอีกด้านกลับเงียบไปชั่วครู่
“พี่บอส?”
กันต์ถามขึ้น
ซัมเมอร์หันมอง
“ทำไม”
“ใคร”
“รุ่นพี่ที่คณะ”
มีนาอธิบายเพิ่ม
“พี่รหัสหนูค่ะ แล้วก็บังเอิญอยู่ห้องข้าง ๆ”
กันต์มองไปทางผนังข้างห้องโดยอัตโนมัติ
“ข้าง ๆ นี่เลย?”
“อือ”
ซัมเมอร์ตอบ
“เพิ่งรู้เมื่อกี้”
“รู้ได้ไง”
“เจอกันตรงระเบียง”
กันต์หันกลับมามองเธอ
“ไประเบียงทำไม”
คำถามออกมาเร็วเสียจนซัมเมอร์หยุดไปนิดหนึ่ง
เธอไม่อยากเล่าเรื่องบุหรี่ตอนนี้
โดยเฉพาะกับกันต์
“ออกไปรับลม”
“แล้วบังเอิญเจอกัน?”
“ใช่”
เขายังเหมือนอยากถามอะไรต่อ
ซัมเมอร์จึงรีบพูดก่อน
“พี่จะถามอะไรเยอะแยะ”
“ไม่ได้จะถามเยอะ”
“นี่ก็หลายข้อแล้ว”
“ก็พี่ไม่รู้จักเขา”
“แต่หนูรู้จัก”
“เพิ่งรู้จักวันนี้”
“แล้ว?”
กันต์เงียบไป
เขาเองก็คงรู้ว่าถามต่อไปไม่มีเหตุผล
“ไม่มีอะไร”
ซัมเมอร์มองเขาอีกนิด ก่อนหยิบถุงอาหารขึ้นมา
“งั้นไปกันเถอะ หิวแล้ว”
เธอกำลังจะเดินตามเพื่อนไปที่ประตู
แต่เสียงด้านหลังก็ดังขึ้น
“พี่ไปด้วย”
สามสาวหันกลับมาพร้อมกัน
ซัมเมอร์เลิกคิ้ว
“ไปทำไม”
“กินข้าว”
“พี่หิว?”
“อือ”
“เมื่อกี้ไม่เห็นบอก”
กันต์ยักไหล่
“ตอนนี้หิวแล้วไม่ได้หรือไง”
น้ำเสียงธรรมดาจนจับผิดไม่ได้
ซัมเมอร์มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมแพ้
“อยากไปก็ตามมา”
มีนากับเอมิสบตากันแวบหนึ่ง
ซัมเมอร์เห็นพอดี
“อย่าเริ่ม”
มีนาทำหน้าไม่รู้เรื่อง
“ฉันยังไม่ได้พูดอะไร”
“หน้าแกพูด”
เอมิหัวเราะ
“อันนี้จริง”
“พวกแกสองคนนี่นะ”
ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งสี่ก็มาหยุดอยู่หน้าห้องข้าง ๆ
มีนาเป็นคนเคาะประตู
ไม่นานบอสก็เปิดออก
ตอนอยู่มหาวิทยาลัยเขาดูเป็นรุ่นพี่ที่ค่อนข้างเรียบร้อย แต่ตอนนี้ในเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงลำลองกลับดูสบายกว่ามาก
Dernier chapitre
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 31
บอสเองก็ดูเหมือนจะเข้าใจว่าโดนแซว จึงเพียงยิ้มแล้วนั่งลงโดยไม่ต่อความไม่กี่นาทีต่อมา มิกกี้กับวูล์ฟก็ตามมาสมทบโต๊ะที่ตอนแรกมีแค่สี่คนจึงแน่นขึ้นอีกครั้งซัมเมอร์ขยับเก้าอี้ให้“พวกพี่ไม่มีโต๊ะอื่นแล้วเหรอคะ”มิกกี้ลากเก้าอี้เข้ามา“มี”“แล้วทำไมต้องโต๊ะนี้”“โต๊ะนี้สนุกกว่า”เอมิที่นั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้น“พูดเหมือนพวกหนูเป็นรายการตลกเลยนะคะ”“ก็เกือบใช่”“พี่มิกกี้”“ล้อเล่นครับ”เขายกมือยอมแพ้วูล์ฟนั่งลงข้างกันโดยไม่ร่วมวงแซว แต่หลังจากกินไปได้พักหนึ่ง กลับเป็นคนพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนหันมาสนใจพร้อมกัน“เย็นนี้ฝนน่าจะหนัก”เขาวางโทรศัพท์ไว้กลางโต๊ะบนหน้าจอเป็นแผนที่พยากรณ์อากาศ มีแนวฝนสีเข้มปกคลุมหลายพื้นที่มีนาหันไปมองด้านนอก“ตอนเช้ายังดูดีอยู่เลย”“อากาศช่วงนี้เปลี่ยนเร็ว”บอสพูด ก่อนมองมาทางสามสาว“มีร่มกันไหม”ฝั่งเด็กปีหนึ่งเงียบพร้อมกันมิกกี้หัวเราะ“ไม่มีสักคน?”เอมิยกมือเล็กน้อย“หนูมีร่มพับค่ะ แต่คงไม่พอสามคน”มีนาพยักหน้าอย่างจริงจัง“ไม่เป็นไร แกถือคนเดียวก็ได้”เอมิหันมอง“ขอบคุณมากนะ”ซัมเมอร์หัวเราะ ก่อนเหลือบออกไปนอกอาคารเมฆสีเทากำลังไล่กลืนพื้นที่บนท้องฟ้าไปเรื
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 30
ไม่มีใครพาหลงอีกแล้วมีนาเดินนำอย่างภูมิใจตั้งแต่มาถึงทางแยกแรก“เห็นไหม ฉันจำทางได้แล้ว”เอมิเดินตามมาติด ๆ“ก็เมื่อวานเดินผิดจนจำได้ทุกทางแล้ว”“แกเลิกพูดเรื่องนี้ได้ไหม”ซัมเมอร์หัวเราะ“คงอีกนาน”“เพื่อนที่ดีควรลืมเรื่องน่าอายของเพื่อนบ้าง”“งั้นแกเลือกเพื่อนผิดแล้ว”“รู้ตัวช้าไปไหม”เสียงหัวเราะของทั้งสามดังไปตลอดทางเมื่อมาถึงหน้าคณะ บรรยากาศต่างจากวันกิจกรรมอย่างเห็นได้ชัดไม่มีเสียงเพลงไม่มีรุ่นพี่ยืนถือไมค์ไม่มีเด็กปีหนึ่งถูกลากออกไปทำกิจกรรมกลางลานเหลือเพียงเสียงฝีเท้า เสียงเปิดปิดประตูห้องเรียน กลิ่นกาแฟจากร้านใต้ตึก และนักศึกษาที่เดินสวนกันด้วยสีหน้าเหมือนยังตื่นไม่เต็มที่ซัมเมอร์กลับชอบภาพแบบนี้มากกว่ามันธรรมดาวุ่นวายและไม่มีใครสนใจชีวิตใครมากนักตรงนี้เธอไม่ต้องเป็นอดีตแฟนของนักแสดงชื่อดังไม่ต้องเป็นลูกสาวบ้านไหนไม่ต้องเป็นคนที่ใครรู้จักจากข่าวเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งธรรมดาคนหนึ่งก็พอ“ซัมเมอร์!”เสียงเรียกดังมาจากอีกด้านฟ้าใสเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟเย็นในมือ“วันนี้ไม่หลงแล้วใช่ไหม”มีนาหยุดทันที“ทำไมแกก็เอาด้วย”ฟ้าใสหัวเราะ“ก็เมื่อวานแกพาหลงจริง”“ฉันพาหาทาง
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 29
มีนาหมุนช้อนในมือไปมา“แกเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ”“เรื่องไหนอีก”“ถ้าเป็นเมื่อก่อน พี่กันต์ถามว่าอยากให้อยู่ต่อไหม แกคงหาเรื่องรั้งไว้แล้ว”เอมิปรายตามองมีนาเหมือนเตือนว่าไม่ต้องขุดต่อก็ได้แต่ซัมเมอร์กลับไม่ได้หลบคำถามเธอเดินกลับมาเก็บแก้วของตัวเองจากโต๊ะ“ก็คงใช่”คำตอบตรงเกินกว่าที่มีนาคาดไว้ซัมเมอร์ยกแก้วขึ้นมองรอยน้ำตรงก้นแก้วอยู่ครู่หนึ่งตอนนั้นเธอพยายามมากจริง ๆหาเรื่องไปโรงฝึกถามพี่ออกัสว่ากันต์จะมาบ้านหรือเปล่าทำเหมือนบังเอิญอยู่แถวเดียวกัน ทั้งที่รู้ตารางอีกฝ่ายแทบทุกอย่างพอย้อนกลับไปคิดตอนนี้ บางครั้งก็รู้สึกเหนื่อยแทนตัวเองในวันนั้นเหมือนกัน“แต่ฉันไม่อยากทำแบบนั้นแล้ว”เสียงของเธอนิ่งกว่าปกติ“รอมานานแล้วมันก็เหนื่อยนะ”มีนาวางช้อนลงแววตากวน ๆ หายไปจากใบหน้าเอมิเป็นคนตัดบทก่อนที่บรรยากาศจะหนักเกินไป“ใครจะอาบน้ำก่อน”มีนายกมือทันที“ฉัน”ซัมเมอร์หัวเราะ“พอเป็นเรื่องห้องน้ำแกเร็วตลอด”“ต้องรักษาสิทธิ์”“เมื่อเช้าแกยังเกือบทำพวกฉันสาย”“แต่ก็ไม่สายนี่”“เพราะเอมิปลุก”“รายละเอียดเล็กน้อย”เสียงเถียงของสามสาวกลับมาดังขึ้นอีกครั้งเรื่องของกันต์จึงถูกทิ้งไว้ตรงนั้น
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 28
หลังมื้อเย็นจบลง ห้องครัวเล็ก ๆ ก็เต็มไปด้วยร่องรอยของการใช้งานกลิ่นกระเทียมกับอาหารผัดยังลอยจาง ๆ อยู่ในอากาศ จานชามใบใหม่ที่เพิ่งแกะกล่องเมื่อช่วงบ่ายถูกวางกองรออยู่ข้างอ่าง ส่วนบนโต๊ะอาหารก็ยังมีแก้วน้ำ ถุงขนม และกล่องของหวานที่มีนาเปิดค้างไว้เหมือนยังตัดสินใจไม่ได้ว่ามื้อเย็นจบแล้วหรือยังกันต์ยืนอยู่หน้าอ่างล้างจานเสียงน้ำไหลเบา ๆ สลับกับเสียงมีนากับเอมิที่กำลังเถียงกันว่าจะเก็บขนมไว้ตรงไหน เพราะชั้นในตู้ครัวเริ่มไม่พอตั้งแต่วันแรกที่ซื้อของเข้าห้องซัมเมอร์เดินผ่านมาพอดี ก่อนจะหยุดมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังล้างกระทะอยู่“พี่ทำอาหารแล้ว ยังต้องล้างเองอีกเหรอ”กันต์เหลือบมองข้ามไหล่“แล้วจะให้ใครล้าง”ซัมเมอร์ไม่ตอบ แต่หันไปทางโต๊ะอย่างมีเป้าหมายมีนาซึ่งกำลังตักพุดดิ้งเข้าปากชะงักทันที“มองฉันทำไม”“ก็แกกินเยอะสุด”“แล้ว?”“ล้างสิ”มีนาวางช้อนลงอย่างไม่ยอมแพ้“ตอนกินก็กินด้วยกันทั้งห้อง ทำไมตอนล้างเหลือฉันคนเดียว”เอมิที่กำลังรวบกล่องอาหารเข้าตู้เย็นหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันไปหากันต์“เดี๋ยวหนูช่วยเก็บที่เหลือให้ก็ได้ค่ะพี่กันต์”“ไม่เป็นไรครับ เหลืออีกนิดเดียว”กันต์ปิดน้ำ ก่อนว
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 27
ทุกอย่างกลายเป็นความธรรมดาจนเขาไม่เคยหยุดคิดจริง ๆ ว่า คนที่เขาดูแลมาตลอดกำลังโตขึ้นเรื่อย ๆ“มองอะไร”เสียงของซัมเมอร์ดึงเขากลับมากันต์รู้ตัวว่ามองอยู่นานกว่าปกติจึงละสายตาออก“เปล่า”เธอหรี่ตา“วันนี้ทุกคนชอบตอบแต่เปล่า”“แล้วอยากให้พี่ตอบว่าอะไร”“ไม่รู้”“งั้นก็เปล่า”ซัมเมอร์ส่ายหน้าอย่างหมั่นไส้ ก่อนเดินกลับเข้าไปด้านในกันต์ยังยืนอยู่ตรงระเบียงอีกครู่หนึ่งสายตาเลยไปยังระเบียงห้องข้าง ๆ โดยไม่ตั้งใจเมื่อคืนซัมเมอร์ยืนคุยกับบอสตรงนี้ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงผนังกั้นบางส่วนจากนั้นก็แลกไลน์กันเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเรื่องนั้นถึงผุดขึ้นมาในหัวตอนนี้เหมือนตอนที่ได้ยินว่าเธอกลับจากโรงพยาบาลด้วยรถบอสหรือเมื่อครู่ ตอนเห็นอีกฝ่ายเอาตัวล็อกประตูมาให้ถึงห้องความรู้สึกรำคาญเล็ก ๆ เหล่านั้นไม่มีเหตุผลนักกันต์พยายามหาเหตุผลที่ง่ายที่สุดให้ตัวเองเขาคงยังไม่ชินซัมเมอร์เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเพิ่งเริ่มมีสังคมใหม่เริ่มรู้จักผู้ชายที่เขาไม่รู้จักมันเป็นธรรมดาที่คนซึ่งรับปากเพื่อนว่าจะช่วยดูแลน้องสาวให้ จะระวังแทนอยู่บ้างแค่นั้นเองกันต์เดินกลับเข้าไปในห้องเสียงของซัมเมอร์กับมีนากำลังเ
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 26
เมื่อประตูปิดลง ซัมเมอร์ก็หันกลับมาคนแรกที่สบตาเธอคือมีนาสีหน้าของอีกฝ่ายชัดเจนจนแทบไม่ต้องเดาว่าอยากพูดอะไรซัมเมอร์ชี้หน้าไว้ก่อน“ไม่ต้อง”มีนากะพริบตา“ฉันยังไม่ได้พูดเลย”“ก็รู้ว่าจะพูดอะไร”เอมิหัวเราะ“เก็บไว้ก่อน”มีนาถอนหายใจ“ไม่มีใครให้ฉันพูดอะไรเลย”กันต์หยิบตัวล็อกขึ้นมาดู“ห้องข้าง ๆ ใจดีจังนะ”ซัมเมอร์หันไปน้ำเสียงไม่ได้ผิดปกติชัดเจน แต่กลับฟังแข็งกว่าปกตินิดหนึ่งเธอไม่ได้ใส่ใจนัก“พี่บอสก็ใจดีอยู่แล้ว”นิ้วของกันต์ที่กำลังพลิกดูอุปกรณ์หยุดไปเพียงเสี้ยววินาที“เหรอ”“อือ”ซัมเมอร์มองหน้าเขา“ทำไม”“เปล่า”เขาเดินไปทางระเบียง“ไขควงอยู่ไหน”ซัมเมอร์ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง“น่าจะอยู่ในกล่องเครื่องมือ”“กล่องไหน”เธอหันไปมองกล่องหลายใบที่กองอยู่ใกล้ผนังแล้วก็เงียบกันต์มองตาม“อย่าบอกว่าไม่รู้”“ก็เพิ่งซื้อของมา”“แล้วไม่รู้ว่าเก็บอะไรไว้ไหน?”“เดี๋ยวก็หาเจอ”“นี่แหละที่พี่บอกให้จัดของให้เรียบร้อย”ซัมเมอร์หันกลับมา“อย่าเริ่มบ่น”“พี่ยังไม่ได้บ่น”“น้ำเสียงคือบ่นแล้ว”กันต์หัวเราะสุดท้ายเอมิเป็นคนหาไขควงเจอจากกล่องเล็กตรงครัวกันต์จึงถือของเดินออกไปที่ระเบียง โดยมีซัมเม
Vous vous intéresseriez aussi à
พ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี148.9K Vuesนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย72.9K Vuesยั่ว
มังกรเล่นน้ำ206.5K VuesHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์366.2K Vuesลุ่มหลงวังวนเสน่หา (หลาย P)
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง37 Vuesร้อยคำรักปักกลางใจ
หรานเติงเติง3.1K Vuesหลงกลรักเจ้าสัวปรัชกรณ์
ดาญา-DAYAH / JINDAYA58 Vuesท่านชีคดุขนาดนี้คุณหมอจะทนไหวเหรอ
SUNISAYOK40 Vues
