Se connecterPartager
9
Date de publication:
2026-10-29 17:32:08ซัมเมอร์ยืนกอดอกมอง
“เมื่อกี้เรียกตั้งสามรอบ”
มีนาดันตัวเองขึ้นนั่ง
“มันคนละเรื่อง”
“ตรงไหน”
“เมื่อกี้ไม่มีเหตุผลให้ตื่น”
เอมิพยักหน้า
“ตอนนี้มีผู้ชาย”
“มีของกินด้วย”
ซัมเมอร์หัวเราะ
“อย่างน้อยก็พูดตรง”
มีนาลุกขึ้น ก่อนเดินเข้าห้องตัวเอง
“ขอห้านาที”
“ล้างหน้าอย่างเดียวนะ”
ซัมเมอร์รีบเตือน
มีนาหันกลับมา
“ทำไม”
“ไปกินมาม่าห้องข้าง ๆ ไม่ได้ไปเดต”
“First impression สำคัญ”
เอมิถอนหายใจ
“ตอนเช้าก็พูดแบบนี้”
“เพราะมันจริง”
ซัมเมอร์ไม่ได้คิดจะแต่งตัวเพิ่มตามเพื่อน
ก่อนเผลอหลับไป เธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ตอนนี้จึงอยู่ในเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงขาสั้นสีดำ ผมยาวถูกรวบขึ้นง่าย ๆ
อีกอย่าง—
บอสเพิ่งเห็นเธอยืนถือบุหรี่อยู่ที่ระเบียง
จะกลับไปแต่งหน้าจัดเต็มเพื่อเดินไปห้องข้าง ๆ ตอนนี้ก็คงประหลาดเกินไป
ซัมเมอร์ทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ข้อความใหม่เข้ามาพอดี
Boss : เก็บห้องเสร็จแล้วครับ
Boss : มากันได้เลย
เธอกำลังจะตอบ
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อน
ซัมเมอร์เลิกคิ้ว
“ไหนบอกให้ไปเอง…”
หรือบอสจะเดินมาเรียก?
เธอลุกไปดูผ่านตาแมว
พอเห็นคนที่ยืนอยู่ด้านนอกก็ถอนหายใจ
“มาทำไมอีกเนี่ย…”
ซัมเมอร์เปิดประตู
ยังไม่ทันได้พูดอะไร ชายหนุ่มด้านนอกก็เดินผ่านเข้ามาเสียก่อน
“นี่!”
กันต์หันกลับ
“อะไร”
“หนูยังไม่ได้บอกให้เข้ามาเลยนะ”
“ก็เปิดประตูแล้ว”
“เปิดเพราะจะคุย ไม่ได้เชิญ”
“ต่างกันตรงไหน”
“ต่างสิ”
กันต์มองสีหน้าบึ้ง ๆ ของเธอ ก่อนยิ้มออกมา
“เรื่องเยอะ”
“นี่ห้องหนู”
“รู้ครับ”
“งั้นออกไปเคาะใหม่”
“เอาจริง?”
“จริง”
ชายหนุ่มทำท่าเหมือนจะหมุนตัวกลับ
แต่ก่อนเดินก็ยกถุงกระดาษในมือขึ้น
“งั้นพี่เอาอันนี้กลับด้วยนะ”
ซัมเมอร์หยุดทันที
กลิ่นอาหารคุ้นเคยลอยออกมาจากถุง
เพียงเห็นโลโก้บนกล่องด้านในก็จำได้
“ร้านป้าพร?”
กันต์มองสีหน้าที่เปลี่ยนไปในพริบตาแล้วหัวเราะ
“เมื่อกี้ยังไล่พี่อยู่เลย”
ซัมเมอร์ยื่นมือ
“เอามา”
เขายกถุงขึ้นสูงทันที
มือของเธอคว้าได้แค่อากาศ
“พี่กันต์”
“ครับ”
“เอาลงมา”
“พูดดี ๆ”
“เอามาค่ะ”
“ฟังดูไม่ค่อยอยากได้เลย”
ซัมเมอร์เขย่งเท้าพยายามแย่ง ปลายนิ้วแตะได้เพียงก้นถุง ก่อนอีกฝ่ายจะยกหนีขึ้นไปอีกนิดอย่างตั้งใจ
“พี่กันต์!”
เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ดังอยู่เหนือศีรษะ
เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ระหว่างพวกเขา
ตั้งแต่เด็ก ทุกครั้งที่ซัมเมอร์อยากได้อะไรจากกันต์ เขาก็มักหาเรื่องแกล้งก่อนเสมอ
เมื่อก่อนเธอตัวเล็กจนต่อให้เขาไม่ได้ยกของขึ้นสูงมากก็เอื้อมไม่ถึง
ตอนนี้โตขึ้นตั้งเยอะแล้ว นิสัยชอบแกล้งของคนตรงหน้ากลับไม่ได้เปลี่ยนตามเลยสักนิด
“หนูหิว”
ซัมเมอร์บ่น
“แล้ว?”
เธอเม้มปาก
รู้ดีว่าเขากำลังรออะไร
สุดท้ายจึงยอมทำเสียงหวานอย่างฝืน ๆ
“พี่กันต์ขา…”
กันต์หัวเราะทันที
“ปลอมมาก”
“งั้นไม่กินแล้ว!”
เธอหมุนตัวหนี
ชายหนุ่มจึงยอมยื่นถุงให้
“เอ้า”
ซัมเมอร์หันกลับมาคว้าไปแทบจะทันที
“ให้ตั้งแต่แรกก็จบ”
“แล้วพี่จะได้แกล้งเราเหรอ”
“นิสัยไม่ดี”
“เพิ่งรู้?”
“รู้นานแล้ว”
เสียงประตูห้องนอนเปิดขึ้นพอดี
เอมิเดินออกมา ก่อนหยุดเมื่อเห็นกันต์ยืนอยู่กลางห้อง
“อ้าว พี่กันต์ สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ”
สายตาของเอมิเลื่อนไปยังถุงอาหารในมือซัมเมอร์
“ของกิน?”
“ใช่”
กันต์พยักหน้า
“เห็นว่าวันแรกน่าจะมัวแต่จัดของจนไม่ได้เตรียมอะไรกินกัน เลยแวะเอามาให้”
เอมิยิ้มทันที
“พี่มาถูกเวลามากค่ะ”
ซัมเมอร์เริ่มเปิดถุงดูอาหารด้านใน
“ป้าพรทำของโปรดหนูมาด้วยไหม”
“อยู่ข้างล่าง”
“ไหน”
“หาเอง”
“พี่นี่นะ…”
กันต์หัวเราะ ก่อนกวาดตามองห้องไปรอบหนึ่ง
กล่องยังวางเต็มพื้น
ของจุกจิกกินพื้นที่บนโต๊ะจนแทบไม่เหลือที่ว่าง
เขาขมวดคิ้ว
“จานชามยังไม่ได้ซื้อ?”
Dernier chapitre
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 31
บอสเองก็ดูเหมือนจะเข้าใจว่าโดนแซว จึงเพียงยิ้มแล้วนั่งลงโดยไม่ต่อความไม่กี่นาทีต่อมา มิกกี้กับวูล์ฟก็ตามมาสมทบโต๊ะที่ตอนแรกมีแค่สี่คนจึงแน่นขึ้นอีกครั้งซัมเมอร์ขยับเก้าอี้ให้“พวกพี่ไม่มีโต๊ะอื่นแล้วเหรอคะ”มิกกี้ลากเก้าอี้เข้ามา“มี”“แล้วทำไมต้องโต๊ะนี้”“โต๊ะนี้สนุกกว่า”เอมิที่นั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้น“พูดเหมือนพวกหนูเป็นรายการตลกเลยนะคะ”“ก็เกือบใช่”“พี่มิกกี้”“ล้อเล่นครับ”เขายกมือยอมแพ้วูล์ฟนั่งลงข้างกันโดยไม่ร่วมวงแซว แต่หลังจากกินไปได้พักหนึ่ง กลับเป็นคนพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนหันมาสนใจพร้อมกัน“เย็นนี้ฝนน่าจะหนัก”เขาวางโทรศัพท์ไว้กลางโต๊ะบนหน้าจอเป็นแผนที่พยากรณ์อากาศ มีแนวฝนสีเข้มปกคลุมหลายพื้นที่มีนาหันไปมองด้านนอก“ตอนเช้ายังดูดีอยู่เลย”“อากาศช่วงนี้เปลี่ยนเร็ว”บอสพูด ก่อนมองมาทางสามสาว“มีร่มกันไหม”ฝั่งเด็กปีหนึ่งเงียบพร้อมกันมิกกี้หัวเราะ“ไม่มีสักคน?”เอมิยกมือเล็กน้อย“หนูมีร่มพับค่ะ แต่คงไม่พอสามคน”มีนาพยักหน้าอย่างจริงจัง“ไม่เป็นไร แกถือคนเดียวก็ได้”เอมิหันมอง“ขอบคุณมากนะ”ซัมเมอร์หัวเราะ ก่อนเหลือบออกไปนอกอาคารเมฆสีเทากำลังไล่กลืนพื้นที่บนท้องฟ้าไปเรื
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 30
ไม่มีใครพาหลงอีกแล้วมีนาเดินนำอย่างภูมิใจตั้งแต่มาถึงทางแยกแรก“เห็นไหม ฉันจำทางได้แล้ว”เอมิเดินตามมาติด ๆ“ก็เมื่อวานเดินผิดจนจำได้ทุกทางแล้ว”“แกเลิกพูดเรื่องนี้ได้ไหม”ซัมเมอร์หัวเราะ“คงอีกนาน”“เพื่อนที่ดีควรลืมเรื่องน่าอายของเพื่อนบ้าง”“งั้นแกเลือกเพื่อนผิดแล้ว”“รู้ตัวช้าไปไหม”เสียงหัวเราะของทั้งสามดังไปตลอดทางเมื่อมาถึงหน้าคณะ บรรยากาศต่างจากวันกิจกรรมอย่างเห็นได้ชัดไม่มีเสียงเพลงไม่มีรุ่นพี่ยืนถือไมค์ไม่มีเด็กปีหนึ่งถูกลากออกไปทำกิจกรรมกลางลานเหลือเพียงเสียงฝีเท้า เสียงเปิดปิดประตูห้องเรียน กลิ่นกาแฟจากร้านใต้ตึก และนักศึกษาที่เดินสวนกันด้วยสีหน้าเหมือนยังตื่นไม่เต็มที่ซัมเมอร์กลับชอบภาพแบบนี้มากกว่ามันธรรมดาวุ่นวายและไม่มีใครสนใจชีวิตใครมากนักตรงนี้เธอไม่ต้องเป็นอดีตแฟนของนักแสดงชื่อดังไม่ต้องเป็นลูกสาวบ้านไหนไม่ต้องเป็นคนที่ใครรู้จักจากข่าวเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งธรรมดาคนหนึ่งก็พอ“ซัมเมอร์!”เสียงเรียกดังมาจากอีกด้านฟ้าใสเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟเย็นในมือ“วันนี้ไม่หลงแล้วใช่ไหม”มีนาหยุดทันที“ทำไมแกก็เอาด้วย”ฟ้าใสหัวเราะ“ก็เมื่อวานแกพาหลงจริง”“ฉันพาหาทาง
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 29
มีนาหมุนช้อนในมือไปมา“แกเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ”“เรื่องไหนอีก”“ถ้าเป็นเมื่อก่อน พี่กันต์ถามว่าอยากให้อยู่ต่อไหม แกคงหาเรื่องรั้งไว้แล้ว”เอมิปรายตามองมีนาเหมือนเตือนว่าไม่ต้องขุดต่อก็ได้แต่ซัมเมอร์กลับไม่ได้หลบคำถามเธอเดินกลับมาเก็บแก้วของตัวเองจากโต๊ะ“ก็คงใช่”คำตอบตรงเกินกว่าที่มีนาคาดไว้ซัมเมอร์ยกแก้วขึ้นมองรอยน้ำตรงก้นแก้วอยู่ครู่หนึ่งตอนนั้นเธอพยายามมากจริง ๆหาเรื่องไปโรงฝึกถามพี่ออกัสว่ากันต์จะมาบ้านหรือเปล่าทำเหมือนบังเอิญอยู่แถวเดียวกัน ทั้งที่รู้ตารางอีกฝ่ายแทบทุกอย่างพอย้อนกลับไปคิดตอนนี้ บางครั้งก็รู้สึกเหนื่อยแทนตัวเองในวันนั้นเหมือนกัน“แต่ฉันไม่อยากทำแบบนั้นแล้ว”เสียงของเธอนิ่งกว่าปกติ“รอมานานแล้วมันก็เหนื่อยนะ”มีนาวางช้อนลงแววตากวน ๆ หายไปจากใบหน้าเอมิเป็นคนตัดบทก่อนที่บรรยากาศจะหนักเกินไป“ใครจะอาบน้ำก่อน”มีนายกมือทันที“ฉัน”ซัมเมอร์หัวเราะ“พอเป็นเรื่องห้องน้ำแกเร็วตลอด”“ต้องรักษาสิทธิ์”“เมื่อเช้าแกยังเกือบทำพวกฉันสาย”“แต่ก็ไม่สายนี่”“เพราะเอมิปลุก”“รายละเอียดเล็กน้อย”เสียงเถียงของสามสาวกลับมาดังขึ้นอีกครั้งเรื่องของกันต์จึงถูกทิ้งไว้ตรงนั้น
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 28
หลังมื้อเย็นจบลง ห้องครัวเล็ก ๆ ก็เต็มไปด้วยร่องรอยของการใช้งานกลิ่นกระเทียมกับอาหารผัดยังลอยจาง ๆ อยู่ในอากาศ จานชามใบใหม่ที่เพิ่งแกะกล่องเมื่อช่วงบ่ายถูกวางกองรออยู่ข้างอ่าง ส่วนบนโต๊ะอาหารก็ยังมีแก้วน้ำ ถุงขนม และกล่องของหวานที่มีนาเปิดค้างไว้เหมือนยังตัดสินใจไม่ได้ว่ามื้อเย็นจบแล้วหรือยังกันต์ยืนอยู่หน้าอ่างล้างจานเสียงน้ำไหลเบา ๆ สลับกับเสียงมีนากับเอมิที่กำลังเถียงกันว่าจะเก็บขนมไว้ตรงไหน เพราะชั้นในตู้ครัวเริ่มไม่พอตั้งแต่วันแรกที่ซื้อของเข้าห้องซัมเมอร์เดินผ่านมาพอดี ก่อนจะหยุดมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังล้างกระทะอยู่“พี่ทำอาหารแล้ว ยังต้องล้างเองอีกเหรอ”กันต์เหลือบมองข้ามไหล่“แล้วจะให้ใครล้าง”ซัมเมอร์ไม่ตอบ แต่หันไปทางโต๊ะอย่างมีเป้าหมายมีนาซึ่งกำลังตักพุดดิ้งเข้าปากชะงักทันที“มองฉันทำไม”“ก็แกกินเยอะสุด”“แล้ว?”“ล้างสิ”มีนาวางช้อนลงอย่างไม่ยอมแพ้“ตอนกินก็กินด้วยกันทั้งห้อง ทำไมตอนล้างเหลือฉันคนเดียว”เอมิที่กำลังรวบกล่องอาหารเข้าตู้เย็นหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันไปหากันต์“เดี๋ยวหนูช่วยเก็บที่เหลือให้ก็ได้ค่ะพี่กันต์”“ไม่เป็นไรครับ เหลืออีกนิดเดียว”กันต์ปิดน้ำ ก่อนว
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 27
ทุกอย่างกลายเป็นความธรรมดาจนเขาไม่เคยหยุดคิดจริง ๆ ว่า คนที่เขาดูแลมาตลอดกำลังโตขึ้นเรื่อย ๆ“มองอะไร”เสียงของซัมเมอร์ดึงเขากลับมากันต์รู้ตัวว่ามองอยู่นานกว่าปกติจึงละสายตาออก“เปล่า”เธอหรี่ตา“วันนี้ทุกคนชอบตอบแต่เปล่า”“แล้วอยากให้พี่ตอบว่าอะไร”“ไม่รู้”“งั้นก็เปล่า”ซัมเมอร์ส่ายหน้าอย่างหมั่นไส้ ก่อนเดินกลับเข้าไปด้านในกันต์ยังยืนอยู่ตรงระเบียงอีกครู่หนึ่งสายตาเลยไปยังระเบียงห้องข้าง ๆ โดยไม่ตั้งใจเมื่อคืนซัมเมอร์ยืนคุยกับบอสตรงนี้ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงผนังกั้นบางส่วนจากนั้นก็แลกไลน์กันเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเรื่องนั้นถึงผุดขึ้นมาในหัวตอนนี้เหมือนตอนที่ได้ยินว่าเธอกลับจากโรงพยาบาลด้วยรถบอสหรือเมื่อครู่ ตอนเห็นอีกฝ่ายเอาตัวล็อกประตูมาให้ถึงห้องความรู้สึกรำคาญเล็ก ๆ เหล่านั้นไม่มีเหตุผลนักกันต์พยายามหาเหตุผลที่ง่ายที่สุดให้ตัวเองเขาคงยังไม่ชินซัมเมอร์เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเพิ่งเริ่มมีสังคมใหม่เริ่มรู้จักผู้ชายที่เขาไม่รู้จักมันเป็นธรรมดาที่คนซึ่งรับปากเพื่อนว่าจะช่วยดูแลน้องสาวให้ จะระวังแทนอยู่บ้างแค่นั้นเองกันต์เดินกลับเข้าไปในห้องเสียงของซัมเมอร์กับมีนากำลังเ
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 26
เมื่อประตูปิดลง ซัมเมอร์ก็หันกลับมาคนแรกที่สบตาเธอคือมีนาสีหน้าของอีกฝ่ายชัดเจนจนแทบไม่ต้องเดาว่าอยากพูดอะไรซัมเมอร์ชี้หน้าไว้ก่อน“ไม่ต้อง”มีนากะพริบตา“ฉันยังไม่ได้พูดเลย”“ก็รู้ว่าจะพูดอะไร”เอมิหัวเราะ“เก็บไว้ก่อน”มีนาถอนหายใจ“ไม่มีใครให้ฉันพูดอะไรเลย”กันต์หยิบตัวล็อกขึ้นมาดู“ห้องข้าง ๆ ใจดีจังนะ”ซัมเมอร์หันไปน้ำเสียงไม่ได้ผิดปกติชัดเจน แต่กลับฟังแข็งกว่าปกตินิดหนึ่งเธอไม่ได้ใส่ใจนัก“พี่บอสก็ใจดีอยู่แล้ว”นิ้วของกันต์ที่กำลังพลิกดูอุปกรณ์หยุดไปเพียงเสี้ยววินาที“เหรอ”“อือ”ซัมเมอร์มองหน้าเขา“ทำไม”“เปล่า”เขาเดินไปทางระเบียง“ไขควงอยู่ไหน”ซัมเมอร์ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง“น่าจะอยู่ในกล่องเครื่องมือ”“กล่องไหน”เธอหันไปมองกล่องหลายใบที่กองอยู่ใกล้ผนังแล้วก็เงียบกันต์มองตาม“อย่าบอกว่าไม่รู้”“ก็เพิ่งซื้อของมา”“แล้วไม่รู้ว่าเก็บอะไรไว้ไหน?”“เดี๋ยวก็หาเจอ”“นี่แหละที่พี่บอกให้จัดของให้เรียบร้อย”ซัมเมอร์หันกลับมา“อย่าเริ่มบ่น”“พี่ยังไม่ได้บ่น”“น้ำเสียงคือบ่นแล้ว”กันต์หัวเราะสุดท้ายเอมิเป็นคนหาไขควงเจอจากกล่องเล็กตรงครัวกันต์จึงถือของเดินออกไปที่ระเบียง โดยมีซัมเม
Vous vous intéresseriez aussi à
เรื่องสั้นซ่อนรัก LOVE
C102.9K Vuesหกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา358.2K Vuesล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ104.0K Vuesนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย72.9K Vuesสลับชะตา บุปผาคู่
ศรีอักษรรินทร์151 Vuesสวีลี่ฟ่านย้อนเวลามาเป็นเถ้าแก่ร้านกาแฟ ยุค 80
Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว169 Vuesพ่ายหัวใจพี่หมอราเชนทร์
โกลัญญา280 Vuesแพ้รักคู่หมั้น
ซาลาห์229 Vues
