LOGINShare
3
publish date:
2026-10-24 18:47:50การเคลื่อนไหวของเธอไม่ได้ดูเหมือนคนถูกลากออกมาลงโทษแม้แต่น้อย
ซัมเมอร์เต้นตามจังหวะอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้พยายามทำท่าซับซ้อน แต่ทุกจังหวะกลับพอดีกับเพลง
แสงแดดที่ลอดเข้ามาจากด้านข้างอาคารกระทบเส้นผมยาวของเธอเป็นระยะ เวลาหมุนตัว ปลายผมก็สะบัดตามแรงเคลื่อนไหวจนคนรอบข้างเริ่มส่งเสียงเชียร์ดังขึ้นกว่าเดิม
ยิ่งคนเชียร์ ซัมเมอร์ก็ยิ่งสนุก
จากตอนแรกที่ทำเพียงเพราะไม่อยากเสียฟอร์ม กลายเป็นว่าเธอเริ่มลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าถูกเรียกออกมาทำโทษ
“โห แก…”
มีนาพูดทั้งที่ยังถือกล้อง
เอมิที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ หัวเราะ
“มันเอาจริงทุกเรื่องนั่นแหละ”
เพลงจบลงท่ามกลางเสียงปรบมือ
ซัมเมอร์โค้งนิดหนึ่ง ก่อนยื่นไมค์คืนรุ่นพี่
“พอแล้วนะคะ”
“เก่งมากค่ะ!”
เธอรีบเดินกลับมาหาเพื่อน
มีนายื่นโทรศัพท์ให้ดูทันที
“สวยมาก”
ซัมเมอร์รับมาดูคลิป
“ช่วงแรกมือสั่น”
“ฉันตั้งตัวไม่ทัน”
“ถ่ายใหม่ไหม”
มีนามองหน้า
“จะออกไปเต้นอีกรอบ?”
“ไม่”
“งั้นก็จบ”
ซัมเมอร์หัวเราะ ก่อนคืนโทรศัพท์
โดยไม่รู้เลยว่าเพียงไม่กี่นาทีเมื่อครู่ ทำให้หลายคนที่ยืนอยู่รอบลานเริ่มจำหน้าของเธอได้แล้ว
ช่วงพักเที่ยง รุ่นพี่ปล่อยให้น้องปีหนึ่งแยกย้ายกันไปกินข้าว
สามสาวจึงเลือกโต๊ะว่างตรงโรงอาหาร และมีนักศึกษาใหม่อีกคนมาขอนั่งด้วย
“ตรงนี้มีคนนั่งไหม”
หญิงสาวหน้าตาน่ารักถามพร้อมถือจานข้าวอยู่ในมือ
มีนาส่ายหน้า
“ไม่มี นั่งเลย”
“ขอบคุณนะ”
พอนั่งลง อีกฝ่ายก็ยิ้มให้
“เราฟ้าใส”
“มีนา”
มีนาชี้คนข้าง ๆ ตามลำดับ
“นี่ซัมเมอร์ แล้วก็เอมิ”
“ยินดีที่ได้รู้จัก”
บทสนทนาเริ่มจากเรื่องสาขาเรียน ตารางเรียน แล้วไม่นานก็ไหลไปยังหัวข้อที่ดูเหมือนจะหลีกเลี่ยงไม่ได้เมื่อผู้หญิงวัยเดียวกันมารวมตัวกัน
รุ่นพี่ผู้ชาย
“พวกแกเห็นพี่ที่ยืนถือป้ายเมื่อเช้าไหม”
ฟ้าใสถามขึ้น
มีนาวางช้อนทันที
“เห็นสิ สูง ๆ ใช่ปะ”
“ใช่”
“หล่อมาก”
เอมิหัวเราะ
“กินข้าวก่อน”
“ฉันกินอยู่”
มีนายังไม่เลิก
“แต่ฉันชอบอีกคนมากกว่า คนที่ดูนิ่ง ๆ หน่อย สูงเหมือนกัน”
ฟ้าใสคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“พี่วูล์ฟหรือเปล่า”
“ชื่อวูล์ฟเหรอ”
“น่าจะใช่ เห็นเพื่อนเรียก”
มีนาพยักหน้าอย่างตั้งใจจำ
“โอเค วูล์ฟ”
ซัมเมอร์มองเพื่อน
“แกมามหาลัยเพื่อเรียนหรือเก็บรายชื่อผู้ชาย”
“ทั้งสองอย่างทำพร้อมกันได้”
“ก็จริง”
เอมิพูดขึ้นหน้าตาเฉย
ซัมเมอร์หันมอง
“วันนี้แกเข้าข้างมัน?”
“แค่ตอบตามความจริง”
มีนายิ้มอย่างผู้ชนะ
“เห็นไหม”
“แต่ฉันยังไม่ได้บอกว่าดี”
“เอมิ!”
ฟ้าใสหลุดหัวเราะ
ซัมเมอร์เองก็หัวเราะตาม ก่อนใช้ส้อมจิ้มของในจาน
“ส่วนฉันว่าพี่เสื้อแดงน่ารักดี”
มีนาหันมาทันที
“คนไหน”
“พี่มิกกี้มั้ง เห็นคนเรียก”
ฟ้าใสพยักหน้า
“ใช่ ๆ พี่มิกกี้”
ซัมเมอร์นึกถึงชายหนุ่มที่เห็นเดินผ่านเมื่อเช้า เสื้อสีแดงสดโดดเด่นจนแทบมองไม่เห็นอย่างอื่น
“เสื้อแดงมาก”
เอมิหลุดหัวเราะ
“นี่ชม?”
“ก็หน้าพี่เขาน่ารัก แต่เสื้อเด่นกว่าหน้า”
ฟ้าใสกับมีนาหัวเราะพร้อมกัน
“ถ้าเขาได้ยินคงเสียใจ”
“ฉันไม่ได้ว่าไม่หล่อนะ”
ซัมเมอร์ยักไหล่
“แต่เสื้อมันแย่งซีนจริง”
มีนามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์
“ดีนะ”
ซัมเมอร์เหลือบมอง
“อะไร”
“อย่างน้อยแกก็ยังมองผู้ชายเป็น”
เธอชะงักเพียงเสี้ยววินาที
เข้าใจทันทีว่ามีนาหมายถึงอะไร
“ฉันไม่ได้ตาบอดตอนคบแฟนสักหน่อย”
“แฟนเก่า”
เอมิแก้ให้
มีนาพยักหน้า
“ใช่ แฟนเก่า”
ซัมเมอร์ถอนหายใจ
“รู้แล้ว ไม่ต้องย้ำ”
มีนายิ้ม
“ไม่ได้ย้ำ แค่กลัวแกเผลอลืม”
“เดี๋ยวเอาส้อมจิ้ม”
“โหดจัง”
บทสนทนาถูกเปลี่ยนไปเรื่องอื่นโดยไม่มีใครพูดถึงลีฮยองต่อ
เพราะทั้งมีนาและเอมิรู้ดีว่า ช่วงเวลานี้ซัมเมอร์ยังไม่ต้องการคำปลอบใจหรือการจับคู่กับใคร
สิ่งที่เธอต้องการที่สุดอาจมีเพียงการกลับมาใช้ชีวิตแบบปกติ
กินข้าวกับเพื่อน
หัวเราะเรื่องไร้สาระ
แล้วก็เริ่มต้นอะไรใหม่ ๆ โดยไม่ต้องนึกถึงชีวิตเดิมอยู่ตลอดเวลา
ช่วงบ่ายเป็นกิจกรรมจับสายรหัส
เมื่อรุ่นพี่ประกาศกติกา เสียงรอบลานก็ดังขึ้นอีกครั้ง
นักศึกษาปีหนึ่งแต่ละคนต้องจับคำใบ้ แล้วตามหาพี่รหัสของตัวเองภายในเวลาที่กำหนด
ถ้าหาไม่เจอ—
Latest chapter
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 31
บอสเองก็ดูเหมือนจะเข้าใจว่าโดนแซว จึงเพียงยิ้มแล้วนั่งลงโดยไม่ต่อความไม่กี่นาทีต่อมา มิกกี้กับวูล์ฟก็ตามมาสมทบโต๊ะที่ตอนแรกมีแค่สี่คนจึงแน่นขึ้นอีกครั้งซัมเมอร์ขยับเก้าอี้ให้“พวกพี่ไม่มีโต๊ะอื่นแล้วเหรอคะ”มิกกี้ลากเก้าอี้เข้ามา“มี”“แล้วทำไมต้องโต๊ะนี้”“โต๊ะนี้สนุกกว่า”เอมิที่นั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้น“พูดเหมือนพวกหนูเป็นรายการตลกเลยนะคะ”“ก็เกือบใช่”“พี่มิกกี้”“ล้อเล่นครับ”เขายกมือยอมแพ้วูล์ฟนั่งลงข้างกันโดยไม่ร่วมวงแซว แต่หลังจากกินไปได้พักหนึ่ง กลับเป็นคนพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนหันมาสนใจพร้อมกัน“เย็นนี้ฝนน่าจะหนัก”เขาวางโทรศัพท์ไว้กลางโต๊ะบนหน้าจอเป็นแผนที่พยากรณ์อากาศ มีแนวฝนสีเข้มปกคลุมหลายพื้นที่มีนาหันไปมองด้านนอก“ตอนเช้ายังดูดีอยู่เลย”“อากาศช่วงนี้เปลี่ยนเร็ว”บอสพูด ก่อนมองมาทางสามสาว“มีร่มกันไหม”ฝั่งเด็กปีหนึ่งเงียบพร้อมกันมิกกี้หัวเราะ“ไม่มีสักคน?”เอมิยกมือเล็กน้อย“หนูมีร่มพับค่ะ แต่คงไม่พอสามคน”มีนาพยักหน้าอย่างจริงจัง“ไม่เป็นไร แกถือคนเดียวก็ได้”เอมิหันมอง“ขอบคุณมากนะ”ซัมเมอร์หัวเราะ ก่อนเหลือบออกไปนอกอาคารเมฆสีเทากำลังไล่กลืนพื้นที่บนท้องฟ้าไปเรื
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 30
ไม่มีใครพาหลงอีกแล้วมีนาเดินนำอย่างภูมิใจตั้งแต่มาถึงทางแยกแรก“เห็นไหม ฉันจำทางได้แล้ว”เอมิเดินตามมาติด ๆ“ก็เมื่อวานเดินผิดจนจำได้ทุกทางแล้ว”“แกเลิกพูดเรื่องนี้ได้ไหม”ซัมเมอร์หัวเราะ“คงอีกนาน”“เพื่อนที่ดีควรลืมเรื่องน่าอายของเพื่อนบ้าง”“งั้นแกเลือกเพื่อนผิดแล้ว”“รู้ตัวช้าไปไหม”เสียงหัวเราะของทั้งสามดังไปตลอดทางเมื่อมาถึงหน้าคณะ บรรยากาศต่างจากวันกิจกรรมอย่างเห็นได้ชัดไม่มีเสียงเพลงไม่มีรุ่นพี่ยืนถือไมค์ไม่มีเด็กปีหนึ่งถูกลากออกไปทำกิจกรรมกลางลานเหลือเพียงเสียงฝีเท้า เสียงเปิดปิดประตูห้องเรียน กลิ่นกาแฟจากร้านใต้ตึก และนักศึกษาที่เดินสวนกันด้วยสีหน้าเหมือนยังตื่นไม่เต็มที่ซัมเมอร์กลับชอบภาพแบบนี้มากกว่ามันธรรมดาวุ่นวายและไม่มีใครสนใจชีวิตใครมากนักตรงนี้เธอไม่ต้องเป็นอดีตแฟนของนักแสดงชื่อดังไม่ต้องเป็นลูกสาวบ้านไหนไม่ต้องเป็นคนที่ใครรู้จักจากข่าวเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งธรรมดาคนหนึ่งก็พอ“ซัมเมอร์!”เสียงเรียกดังมาจากอีกด้านฟ้าใสเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟเย็นในมือ“วันนี้ไม่หลงแล้วใช่ไหม”มีนาหยุดทันที“ทำไมแกก็เอาด้วย”ฟ้าใสหัวเราะ“ก็เมื่อวานแกพาหลงจริง”“ฉันพาหาทาง
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 29
มีนาหมุนช้อนในมือไปมา“แกเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ”“เรื่องไหนอีก”“ถ้าเป็นเมื่อก่อน พี่กันต์ถามว่าอยากให้อยู่ต่อไหม แกคงหาเรื่องรั้งไว้แล้ว”เอมิปรายตามองมีนาเหมือนเตือนว่าไม่ต้องขุดต่อก็ได้แต่ซัมเมอร์กลับไม่ได้หลบคำถามเธอเดินกลับมาเก็บแก้วของตัวเองจากโต๊ะ“ก็คงใช่”คำตอบตรงเกินกว่าที่มีนาคาดไว้ซัมเมอร์ยกแก้วขึ้นมองรอยน้ำตรงก้นแก้วอยู่ครู่หนึ่งตอนนั้นเธอพยายามมากจริง ๆหาเรื่องไปโรงฝึกถามพี่ออกัสว่ากันต์จะมาบ้านหรือเปล่าทำเหมือนบังเอิญอยู่แถวเดียวกัน ทั้งที่รู้ตารางอีกฝ่ายแทบทุกอย่างพอย้อนกลับไปคิดตอนนี้ บางครั้งก็รู้สึกเหนื่อยแทนตัวเองในวันนั้นเหมือนกัน“แต่ฉันไม่อยากทำแบบนั้นแล้ว”เสียงของเธอนิ่งกว่าปกติ“รอมานานแล้วมันก็เหนื่อยนะ”มีนาวางช้อนลงแววตากวน ๆ หายไปจากใบหน้าเอมิเป็นคนตัดบทก่อนที่บรรยากาศจะหนักเกินไป“ใครจะอาบน้ำก่อน”มีนายกมือทันที“ฉัน”ซัมเมอร์หัวเราะ“พอเป็นเรื่องห้องน้ำแกเร็วตลอด”“ต้องรักษาสิทธิ์”“เมื่อเช้าแกยังเกือบทำพวกฉันสาย”“แต่ก็ไม่สายนี่”“เพราะเอมิปลุก”“รายละเอียดเล็กน้อย”เสียงเถียงของสามสาวกลับมาดังขึ้นอีกครั้งเรื่องของกันต์จึงถูกทิ้งไว้ตรงนั้น
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 28
หลังมื้อเย็นจบลง ห้องครัวเล็ก ๆ ก็เต็มไปด้วยร่องรอยของการใช้งานกลิ่นกระเทียมกับอาหารผัดยังลอยจาง ๆ อยู่ในอากาศ จานชามใบใหม่ที่เพิ่งแกะกล่องเมื่อช่วงบ่ายถูกวางกองรออยู่ข้างอ่าง ส่วนบนโต๊ะอาหารก็ยังมีแก้วน้ำ ถุงขนม และกล่องของหวานที่มีนาเปิดค้างไว้เหมือนยังตัดสินใจไม่ได้ว่ามื้อเย็นจบแล้วหรือยังกันต์ยืนอยู่หน้าอ่างล้างจานเสียงน้ำไหลเบา ๆ สลับกับเสียงมีนากับเอมิที่กำลังเถียงกันว่าจะเก็บขนมไว้ตรงไหน เพราะชั้นในตู้ครัวเริ่มไม่พอตั้งแต่วันแรกที่ซื้อของเข้าห้องซัมเมอร์เดินผ่านมาพอดี ก่อนจะหยุดมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังล้างกระทะอยู่“พี่ทำอาหารแล้ว ยังต้องล้างเองอีกเหรอ”กันต์เหลือบมองข้ามไหล่“แล้วจะให้ใครล้าง”ซัมเมอร์ไม่ตอบ แต่หันไปทางโต๊ะอย่างมีเป้าหมายมีนาซึ่งกำลังตักพุดดิ้งเข้าปากชะงักทันที“มองฉันทำไม”“ก็แกกินเยอะสุด”“แล้ว?”“ล้างสิ”มีนาวางช้อนลงอย่างไม่ยอมแพ้“ตอนกินก็กินด้วยกันทั้งห้อง ทำไมตอนล้างเหลือฉันคนเดียว”เอมิที่กำลังรวบกล่องอาหารเข้าตู้เย็นหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันไปหากันต์“เดี๋ยวหนูช่วยเก็บที่เหลือให้ก็ได้ค่ะพี่กันต์”“ไม่เป็นไรครับ เหลืออีกนิดเดียว”กันต์ปิดน้ำ ก่อนว
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 27
ทุกอย่างกลายเป็นความธรรมดาจนเขาไม่เคยหยุดคิดจริง ๆ ว่า คนที่เขาดูแลมาตลอดกำลังโตขึ้นเรื่อย ๆ“มองอะไร”เสียงของซัมเมอร์ดึงเขากลับมากันต์รู้ตัวว่ามองอยู่นานกว่าปกติจึงละสายตาออก“เปล่า”เธอหรี่ตา“วันนี้ทุกคนชอบตอบแต่เปล่า”“แล้วอยากให้พี่ตอบว่าอะไร”“ไม่รู้”“งั้นก็เปล่า”ซัมเมอร์ส่ายหน้าอย่างหมั่นไส้ ก่อนเดินกลับเข้าไปด้านในกันต์ยังยืนอยู่ตรงระเบียงอีกครู่หนึ่งสายตาเลยไปยังระเบียงห้องข้าง ๆ โดยไม่ตั้งใจเมื่อคืนซัมเมอร์ยืนคุยกับบอสตรงนี้ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงผนังกั้นบางส่วนจากนั้นก็แลกไลน์กันเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเรื่องนั้นถึงผุดขึ้นมาในหัวตอนนี้เหมือนตอนที่ได้ยินว่าเธอกลับจากโรงพยาบาลด้วยรถบอสหรือเมื่อครู่ ตอนเห็นอีกฝ่ายเอาตัวล็อกประตูมาให้ถึงห้องความรู้สึกรำคาญเล็ก ๆ เหล่านั้นไม่มีเหตุผลนักกันต์พยายามหาเหตุผลที่ง่ายที่สุดให้ตัวเองเขาคงยังไม่ชินซัมเมอร์เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเพิ่งเริ่มมีสังคมใหม่เริ่มรู้จักผู้ชายที่เขาไม่รู้จักมันเป็นธรรมดาที่คนซึ่งรับปากเพื่อนว่าจะช่วยดูแลน้องสาวให้ จะระวังแทนอยู่บ้างแค่นั้นเองกันต์เดินกลับเข้าไปในห้องเสียงของซัมเมอร์กับมีนากำลังเ
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 26
เมื่อประตูปิดลง ซัมเมอร์ก็หันกลับมาคนแรกที่สบตาเธอคือมีนาสีหน้าของอีกฝ่ายชัดเจนจนแทบไม่ต้องเดาว่าอยากพูดอะไรซัมเมอร์ชี้หน้าไว้ก่อน“ไม่ต้อง”มีนากะพริบตา“ฉันยังไม่ได้พูดเลย”“ก็รู้ว่าจะพูดอะไร”เอมิหัวเราะ“เก็บไว้ก่อน”มีนาถอนหายใจ“ไม่มีใครให้ฉันพูดอะไรเลย”กันต์หยิบตัวล็อกขึ้นมาดู“ห้องข้าง ๆ ใจดีจังนะ”ซัมเมอร์หันไปน้ำเสียงไม่ได้ผิดปกติชัดเจน แต่กลับฟังแข็งกว่าปกตินิดหนึ่งเธอไม่ได้ใส่ใจนัก“พี่บอสก็ใจดีอยู่แล้ว”นิ้วของกันต์ที่กำลังพลิกดูอุปกรณ์หยุดไปเพียงเสี้ยววินาที“เหรอ”“อือ”ซัมเมอร์มองหน้าเขา“ทำไม”“เปล่า”เขาเดินไปทางระเบียง“ไขควงอยู่ไหน”ซัมเมอร์ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง“น่าจะอยู่ในกล่องเครื่องมือ”“กล่องไหน”เธอหันไปมองกล่องหลายใบที่กองอยู่ใกล้ผนังแล้วก็เงียบกันต์มองตาม“อย่าบอกว่าไม่รู้”“ก็เพิ่งซื้อของมา”“แล้วไม่รู้ว่าเก็บอะไรไว้ไหน?”“เดี๋ยวก็หาเจอ”“นี่แหละที่พี่บอกให้จัดของให้เรียบร้อย”ซัมเมอร์หันกลับมา“อย่าเริ่มบ่น”“พี่ยังไม่ได้บ่น”“น้ำเสียงคือบ่นแล้ว”กันต์หัวเราะสุดท้ายเอมิเป็นคนหาไขควงเจอจากกล่องเล็กตรงครัวกันต์จึงถือของเดินออกไปที่ระเบียง โดยมีซัมเม
You May Also Like
รวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat74.3K viewsพ่อสามีและเพื่อนๆของเขา
กาสะลอง148.2K viewsคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย728.6K viewsเกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้269.5K viewsกลรัก ซาตาน
นงพะงา 77 viewsซัมเมอร์ร้อนคุณอาคลั่งรัก
จินต์พิชา320 viewsแพ้รักคู่หมั้น
ซาลาห์226 viewsกัปตันของพี่คะน้า
Chorchorwa16 views
