LOGINShare
2
publish date:
2026-10-24 18:47:24เสียงหัวเราะของเขาดังตามหลังมา ขณะที่ซัมเมอร์เดินตามเพื่อนออกไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด
ตั้งแต่จำความได้ กันต์ก็ชอบเรียกเธอแบบนี้
เด็กน้อยบ้าง
ตัวเล็กบ้าง
หรือไม่ก็เรียกเหมือนเธอยังเป็นเด็กประถมที่ต้องมีใครคอยจูงมือข้ามถนน
เมื่อก่อนเธอเคยชอบมันอยู่หรอก
แต่ตอนนี้—
ไม่แล้ว
เธออายุสิบเก้าแล้ว
ไม่ใช่เด็กตัวเล็กที่วิ่งตามพวกเขาอยู่ในบ้านอีกต่อไป
“แก”
เสียงมีนาดึงเธอกลับมา
“ทางไหนนะ”
ซัมเมอร์หยุดเดิน
ตรงหน้ามีทางแยกอยู่สามทาง
เธอหันมองมีนาช้า ๆ
“เมื่อกี้ใครบอกว่ารู้ทาง”
“ฉัน”
“แล้ว?”
มีนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแผนที่อีกครั้ง
“มันต้องอยู่แถวนี้แหละ”
เอมิเงียบไปครู่หนึ่ง
“ประโยคนี้แกพูดเป็นรอบที่สามแล้ว”
“ก็ฉันจำได้ว่าตึกมันอยู่ฝั่งนี้”
“เมื่อกี้แกก็จำได้ว่าอยู่ฝั่งโน้น”
ซัมเมอร์หลุดหัวเราะ
“ฉันบอกแล้วว่าเปิดแมปตั้งแต่อยู่บนรถ”
มีนาหันมา
“ตอนนั้นฉันมั่นใจ”
“ตอนนี้ล่ะ”
“เริ่มไม่แล้ว”
“ดี อย่างน้อยก็รู้ตัว”
ทั้งสามเดินวนอยู่พักหนึ่ง จนผ่านอาคารหลังหนึ่งเป็นรอบที่สอง
เอมิหยุดเดินทันที
“เราเคยผ่านตรงนี้แล้ว”
มีนาส่ายหน้า
“ยัง”
เอมิชี้ร้านกาแฟตรงมุมตึก
“เมื่อกี้แกบอกว่าร้านน่ารัก”
มีนาเงียบไป
ซัมเมอร์หันมอง
“หลง”
“ยังไม่ถึงขั้นหลง”
“เดินผ่านที่เดิมสองรอบแล้วนะ”
“เรียกสำรวจมหาลัย”
“ได้”
ซัมเมอร์พยักหน้าอย่างยอมแพ้
“สำรวจต่อเลยค่ะ”
ยังไม่ทันที่มีนาจะเถียงกลับ สายตาก็ไปสะดุดกับป้ายไม้ขนาดใหญ่ในมือรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล
คณะบริหารธุรกิจ
มีนาชี้ทันที
“นั่นไง!”
เธอหันกลับมาด้วยสีหน้าภูมิใจราวกับตัวเองไม่เคยพาหลงมาก่อน
“บอกแล้วว่าไม่หลง”
เอมิพยักหน้า
“เก่งมาก”
น้ำเสียงเรียบสนิทจนซัมเมอร์หลุดหัวเราะ
“ชมจริงหรือประชด”
“แล้วแต่คนฟัง”
“เอมิ!”
สามสาวเดินเข้าไปยังจุดลงทะเบียนใต้ตึก
บริเวณนั้นเต็มไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่งและรุ่นพี่ เสียงพูดคุยดังสลับกับเสียงเพลงจากลำโพงเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ด้านหน้า
หลายคนหันมามองเมื่อพวกเธอเดินเข้ามา
ซัมเมอร์คุ้นเคยกับสายตาแบบนั้นมานานแล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก
“น้อง ๆ มาลงชื่อก่อนนะคะ”
รุ่นพี่ผู้หญิงตัวเล็กเดินเข้ามาหาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ
“ชื่อเล่นเขียนลงป้ายตรงนี้เลย เดี๋ยวเอาไปคล้องคอค่ะ”
“ค่ะ”
สามสาวรับป้ายมาคนละอัน
ซัมเมอร์เขียนชื่อ SUMMER ลงไปด้วยลายมือตัวโต ก่อนคล้องไว้ตามที่รุ่นพี่บอก
หลังลงทะเบียนเสร็จ พวกเธอถูกพาไปนั่งรวมกับนักศึกษาใหม่คนอื่น ๆ
กิจกรรมช่วงเช้าไม่ได้ต่างจากที่คาดไว้มากนัก
แนะนำรุ่นพี่
แนะนำคณะ
เล่นเกมง่าย ๆ ให้รู้จักคนรอบตัว
แล้วก็มีช่วงที่รุ่นพี่เรียกน้องออกไปทำกิจกรรมด้านหน้าเพื่อแลกกับคะแนนของแต่ละกลุ่ม
ซัมเมอร์นั่งอยู่ข้างมีนาและเอมิได้เกือบครึ่งชั่วโมงอย่างปลอดภัย
จนกระทั่งรุ่นพี่ผู้หญิงที่ถือไมค์หันมาทางกลุ่มของเธอ
“กลุ่มนี้ยังไม่มีใครออกมาเลยใช่ไหม”
มีนาหลบตาทันที
เอมิก้มดูโทรศัพท์ที่ไม่มีอะไรให้ดู
ซัมเมอร์มองเพื่อนสองคนอย่างไม่อยากเชื่อ
“จริงจัง?”
รุ่นพี่หัวเราะ
“งั้นพี่เลือกเองนะ”
สายตากวาดมาทางกลุ่ม ก่อนหยุดที่ซัมเมอร์
“น้องชื่อซัมเมอร์ใช่ไหม ออกมาหน่อยค่ะ”
เจ้าของชื่อชี้ตัวเอง
“หนูเหรอคะ”
“ใช่ค่ะ”
เสียงเชียร์จากคนรอบข้างดังขึ้นทันที
ซัมเมอร์หันไปมองเพื่อน
มีนายิ้มกว้างจนเห็นฟัน
“ไปเลยเพื่อน”
“เมื่อกี้แกหลบหน้าทำไม”
“ให้โอกาสแกเฉิดฉาย”
“ตอแหล”
เอมิหัวเราะเบา ๆ
“ไปเถอะ เดี๋ยวเขารอ”
ซัมเมอร์ถอนหายใจ ก่อนยอมลุกออกไปด้านหน้า
รุ่นพี่ยื่นไมค์ให้
“เต้นได้ไหม”
เธอชะงัก
“เต้น?”
“เพลงสั้น ๆ เอง เลือกเพลงให้ได้ด้วย”
ซัมเมอร์หันกลับไปมองเพื่อนอีกครั้ง
มีนากำลังยกโทรศัพท์ขึ้นเตรียมถ่ายแล้ว
“แก!”
“อะไร”
“ยังไม่ได้เริ่มเลย”
“เตรียมไว้ก่อน”
ซัมเมอร์ยกนิ้วชี้ใส่
“ถ่ายให้สวยนะ ถ้าฉันหน้าพังลบด้วย”
มีนาหัวเราะเสียงดัง
“ไหนเมื่อกี้ไม่อยากเต้น”
“ก็ถ้าต้องเต้นแล้วจะให้เต้นแย่ ๆ หรือไง”
เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบตัว
รุ่นพี่เปิดเพลงจังหวะเร็วขึ้นมา
ตอนแรกซัมเมอร์ยังยืนอยู่กับที่ เหมือนกำลังจับจังหวะ
พอท่อนดนตรีเปลี่ยน เธอถึงเริ่มขยับ
Latest chapter
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 31
บอสเองก็ดูเหมือนจะเข้าใจว่าโดนแซว จึงเพียงยิ้มแล้วนั่งลงโดยไม่ต่อความไม่กี่นาทีต่อมา มิกกี้กับวูล์ฟก็ตามมาสมทบโต๊ะที่ตอนแรกมีแค่สี่คนจึงแน่นขึ้นอีกครั้งซัมเมอร์ขยับเก้าอี้ให้“พวกพี่ไม่มีโต๊ะอื่นแล้วเหรอคะ”มิกกี้ลากเก้าอี้เข้ามา“มี”“แล้วทำไมต้องโต๊ะนี้”“โต๊ะนี้สนุกกว่า”เอมิที่นั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้น“พูดเหมือนพวกหนูเป็นรายการตลกเลยนะคะ”“ก็เกือบใช่”“พี่มิกกี้”“ล้อเล่นครับ”เขายกมือยอมแพ้วูล์ฟนั่งลงข้างกันโดยไม่ร่วมวงแซว แต่หลังจากกินไปได้พักหนึ่ง กลับเป็นคนพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนหันมาสนใจพร้อมกัน“เย็นนี้ฝนน่าจะหนัก”เขาวางโทรศัพท์ไว้กลางโต๊ะบนหน้าจอเป็นแผนที่พยากรณ์อากาศ มีแนวฝนสีเข้มปกคลุมหลายพื้นที่มีนาหันไปมองด้านนอก“ตอนเช้ายังดูดีอยู่เลย”“อากาศช่วงนี้เปลี่ยนเร็ว”บอสพูด ก่อนมองมาทางสามสาว“มีร่มกันไหม”ฝั่งเด็กปีหนึ่งเงียบพร้อมกันมิกกี้หัวเราะ“ไม่มีสักคน?”เอมิยกมือเล็กน้อย“หนูมีร่มพับค่ะ แต่คงไม่พอสามคน”มีนาพยักหน้าอย่างจริงจัง“ไม่เป็นไร แกถือคนเดียวก็ได้”เอมิหันมอง“ขอบคุณมากนะ”ซัมเมอร์หัวเราะ ก่อนเหลือบออกไปนอกอาคารเมฆสีเทากำลังไล่กลืนพื้นที่บนท้องฟ้าไปเรื
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 30
ไม่มีใครพาหลงอีกแล้วมีนาเดินนำอย่างภูมิใจตั้งแต่มาถึงทางแยกแรก“เห็นไหม ฉันจำทางได้แล้ว”เอมิเดินตามมาติด ๆ“ก็เมื่อวานเดินผิดจนจำได้ทุกทางแล้ว”“แกเลิกพูดเรื่องนี้ได้ไหม”ซัมเมอร์หัวเราะ“คงอีกนาน”“เพื่อนที่ดีควรลืมเรื่องน่าอายของเพื่อนบ้าง”“งั้นแกเลือกเพื่อนผิดแล้ว”“รู้ตัวช้าไปไหม”เสียงหัวเราะของทั้งสามดังไปตลอดทางเมื่อมาถึงหน้าคณะ บรรยากาศต่างจากวันกิจกรรมอย่างเห็นได้ชัดไม่มีเสียงเพลงไม่มีรุ่นพี่ยืนถือไมค์ไม่มีเด็กปีหนึ่งถูกลากออกไปทำกิจกรรมกลางลานเหลือเพียงเสียงฝีเท้า เสียงเปิดปิดประตูห้องเรียน กลิ่นกาแฟจากร้านใต้ตึก และนักศึกษาที่เดินสวนกันด้วยสีหน้าเหมือนยังตื่นไม่เต็มที่ซัมเมอร์กลับชอบภาพแบบนี้มากกว่ามันธรรมดาวุ่นวายและไม่มีใครสนใจชีวิตใครมากนักตรงนี้เธอไม่ต้องเป็นอดีตแฟนของนักแสดงชื่อดังไม่ต้องเป็นลูกสาวบ้านไหนไม่ต้องเป็นคนที่ใครรู้จักจากข่าวเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งธรรมดาคนหนึ่งก็พอ“ซัมเมอร์!”เสียงเรียกดังมาจากอีกด้านฟ้าใสเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟเย็นในมือ“วันนี้ไม่หลงแล้วใช่ไหม”มีนาหยุดทันที“ทำไมแกก็เอาด้วย”ฟ้าใสหัวเราะ“ก็เมื่อวานแกพาหลงจริง”“ฉันพาหาทาง
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 29
มีนาหมุนช้อนในมือไปมา“แกเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ”“เรื่องไหนอีก”“ถ้าเป็นเมื่อก่อน พี่กันต์ถามว่าอยากให้อยู่ต่อไหม แกคงหาเรื่องรั้งไว้แล้ว”เอมิปรายตามองมีนาเหมือนเตือนว่าไม่ต้องขุดต่อก็ได้แต่ซัมเมอร์กลับไม่ได้หลบคำถามเธอเดินกลับมาเก็บแก้วของตัวเองจากโต๊ะ“ก็คงใช่”คำตอบตรงเกินกว่าที่มีนาคาดไว้ซัมเมอร์ยกแก้วขึ้นมองรอยน้ำตรงก้นแก้วอยู่ครู่หนึ่งตอนนั้นเธอพยายามมากจริง ๆหาเรื่องไปโรงฝึกถามพี่ออกัสว่ากันต์จะมาบ้านหรือเปล่าทำเหมือนบังเอิญอยู่แถวเดียวกัน ทั้งที่รู้ตารางอีกฝ่ายแทบทุกอย่างพอย้อนกลับไปคิดตอนนี้ บางครั้งก็รู้สึกเหนื่อยแทนตัวเองในวันนั้นเหมือนกัน“แต่ฉันไม่อยากทำแบบนั้นแล้ว”เสียงของเธอนิ่งกว่าปกติ“รอมานานแล้วมันก็เหนื่อยนะ”มีนาวางช้อนลงแววตากวน ๆ หายไปจากใบหน้าเอมิเป็นคนตัดบทก่อนที่บรรยากาศจะหนักเกินไป“ใครจะอาบน้ำก่อน”มีนายกมือทันที“ฉัน”ซัมเมอร์หัวเราะ“พอเป็นเรื่องห้องน้ำแกเร็วตลอด”“ต้องรักษาสิทธิ์”“เมื่อเช้าแกยังเกือบทำพวกฉันสาย”“แต่ก็ไม่สายนี่”“เพราะเอมิปลุก”“รายละเอียดเล็กน้อย”เสียงเถียงของสามสาวกลับมาดังขึ้นอีกครั้งเรื่องของกันต์จึงถูกทิ้งไว้ตรงนั้น
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 28
หลังมื้อเย็นจบลง ห้องครัวเล็ก ๆ ก็เต็มไปด้วยร่องรอยของการใช้งานกลิ่นกระเทียมกับอาหารผัดยังลอยจาง ๆ อยู่ในอากาศ จานชามใบใหม่ที่เพิ่งแกะกล่องเมื่อช่วงบ่ายถูกวางกองรออยู่ข้างอ่าง ส่วนบนโต๊ะอาหารก็ยังมีแก้วน้ำ ถุงขนม และกล่องของหวานที่มีนาเปิดค้างไว้เหมือนยังตัดสินใจไม่ได้ว่ามื้อเย็นจบแล้วหรือยังกันต์ยืนอยู่หน้าอ่างล้างจานเสียงน้ำไหลเบา ๆ สลับกับเสียงมีนากับเอมิที่กำลังเถียงกันว่าจะเก็บขนมไว้ตรงไหน เพราะชั้นในตู้ครัวเริ่มไม่พอตั้งแต่วันแรกที่ซื้อของเข้าห้องซัมเมอร์เดินผ่านมาพอดี ก่อนจะหยุดมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังล้างกระทะอยู่“พี่ทำอาหารแล้ว ยังต้องล้างเองอีกเหรอ”กันต์เหลือบมองข้ามไหล่“แล้วจะให้ใครล้าง”ซัมเมอร์ไม่ตอบ แต่หันไปทางโต๊ะอย่างมีเป้าหมายมีนาซึ่งกำลังตักพุดดิ้งเข้าปากชะงักทันที“มองฉันทำไม”“ก็แกกินเยอะสุด”“แล้ว?”“ล้างสิ”มีนาวางช้อนลงอย่างไม่ยอมแพ้“ตอนกินก็กินด้วยกันทั้งห้อง ทำไมตอนล้างเหลือฉันคนเดียว”เอมิที่กำลังรวบกล่องอาหารเข้าตู้เย็นหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันไปหากันต์“เดี๋ยวหนูช่วยเก็บที่เหลือให้ก็ได้ค่ะพี่กันต์”“ไม่เป็นไรครับ เหลืออีกนิดเดียว”กันต์ปิดน้ำ ก่อนว
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 27
ทุกอย่างกลายเป็นความธรรมดาจนเขาไม่เคยหยุดคิดจริง ๆ ว่า คนที่เขาดูแลมาตลอดกำลังโตขึ้นเรื่อย ๆ“มองอะไร”เสียงของซัมเมอร์ดึงเขากลับมากันต์รู้ตัวว่ามองอยู่นานกว่าปกติจึงละสายตาออก“เปล่า”เธอหรี่ตา“วันนี้ทุกคนชอบตอบแต่เปล่า”“แล้วอยากให้พี่ตอบว่าอะไร”“ไม่รู้”“งั้นก็เปล่า”ซัมเมอร์ส่ายหน้าอย่างหมั่นไส้ ก่อนเดินกลับเข้าไปด้านในกันต์ยังยืนอยู่ตรงระเบียงอีกครู่หนึ่งสายตาเลยไปยังระเบียงห้องข้าง ๆ โดยไม่ตั้งใจเมื่อคืนซัมเมอร์ยืนคุยกับบอสตรงนี้ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงผนังกั้นบางส่วนจากนั้นก็แลกไลน์กันเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเรื่องนั้นถึงผุดขึ้นมาในหัวตอนนี้เหมือนตอนที่ได้ยินว่าเธอกลับจากโรงพยาบาลด้วยรถบอสหรือเมื่อครู่ ตอนเห็นอีกฝ่ายเอาตัวล็อกประตูมาให้ถึงห้องความรู้สึกรำคาญเล็ก ๆ เหล่านั้นไม่มีเหตุผลนักกันต์พยายามหาเหตุผลที่ง่ายที่สุดให้ตัวเองเขาคงยังไม่ชินซัมเมอร์เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเพิ่งเริ่มมีสังคมใหม่เริ่มรู้จักผู้ชายที่เขาไม่รู้จักมันเป็นธรรมดาที่คนซึ่งรับปากเพื่อนว่าจะช่วยดูแลน้องสาวให้ จะระวังแทนอยู่บ้างแค่นั้นเองกันต์เดินกลับเข้าไปในห้องเสียงของซัมเมอร์กับมีนากำลังเ
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 26
เมื่อประตูปิดลง ซัมเมอร์ก็หันกลับมาคนแรกที่สบตาเธอคือมีนาสีหน้าของอีกฝ่ายชัดเจนจนแทบไม่ต้องเดาว่าอยากพูดอะไรซัมเมอร์ชี้หน้าไว้ก่อน“ไม่ต้อง”มีนากะพริบตา“ฉันยังไม่ได้พูดเลย”“ก็รู้ว่าจะพูดอะไร”เอมิหัวเราะ“เก็บไว้ก่อน”มีนาถอนหายใจ“ไม่มีใครให้ฉันพูดอะไรเลย”กันต์หยิบตัวล็อกขึ้นมาดู“ห้องข้าง ๆ ใจดีจังนะ”ซัมเมอร์หันไปน้ำเสียงไม่ได้ผิดปกติชัดเจน แต่กลับฟังแข็งกว่าปกตินิดหนึ่งเธอไม่ได้ใส่ใจนัก“พี่บอสก็ใจดีอยู่แล้ว”นิ้วของกันต์ที่กำลังพลิกดูอุปกรณ์หยุดไปเพียงเสี้ยววินาที“เหรอ”“อือ”ซัมเมอร์มองหน้าเขา“ทำไม”“เปล่า”เขาเดินไปทางระเบียง“ไขควงอยู่ไหน”ซัมเมอร์ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง“น่าจะอยู่ในกล่องเครื่องมือ”“กล่องไหน”เธอหันไปมองกล่องหลายใบที่กองอยู่ใกล้ผนังแล้วก็เงียบกันต์มองตาม“อย่าบอกว่าไม่รู้”“ก็เพิ่งซื้อของมา”“แล้วไม่รู้ว่าเก็บอะไรไว้ไหน?”“เดี๋ยวก็หาเจอ”“นี่แหละที่พี่บอกให้จัดของให้เรียบร้อย”ซัมเมอร์หันกลับมา“อย่าเริ่มบ่น”“พี่ยังไม่ได้บ่น”“น้ำเสียงคือบ่นแล้ว”กันต์หัวเราะสุดท้ายเอมิเป็นคนหาไขควงเจอจากกล่องเล็กตรงครัวกันต์จึงถือของเดินออกไปที่ระเบียง โดยมีซัมเม
You May Also Like
รวมเรื่องแซ่บ (5)
Beefy Cat200.5K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.5K viewsประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่220.4K viewsท่านรองฯร้อนแรง
กาแฟหอมกรุ่น641.6K viewsคลั่งรักเด็กยี่สิบ
เม็ดขนุน208 viewsเรื่องสั้นชวนฟินจบในตอน เล่มที่4
เหมือนแพ246 viewsแพ้รักคู่หมั้น
ซาลาห์226 viewsAvenge แผนแค้นทวงคืน
SUNISAYOK48 views
