Se connecterPartager
4
Date de publication:
2026-10-24 18:48:05ก็ต้องออกมารับบทลงโทษจากรุ่นพี่
ซัมเมอร์คลี่กระดาษในมือออก
อ่านข้อความเพียงครั้งเดียวก็เงียบไป
โคตรหล่อ โคตรแสบ โคตรเจ้าชู้
มีนาที่อยู่ข้าง ๆ รีบชะโงกเข้ามาอ่าน
“โอ้โห”
เอมิเองก็มองตาม
“คำใบ้ชัดหรือไม่ชัดวะ”
ซัมเมอร์ถอนหายใจ
“ในคณะมีคนเจ้าชู้กี่คน”
มีนาตอบทันที
“น่าจะเยอะ”
“มีประโยชน์มาก”
“แต่คำว่าโคตรหล่อน่าจะช่วย”
เอมิมองหน้าเพื่อน
“ถ้าทุกคนคิดว่าตัวเองหล่อล่ะ”
มีนาเงียบไป
“เออว่ะ”
ซัมเมอร์พับกระดาษกลับ
“จบ ฉันเตรียมเต้นรอเลยดีกว่า”
มีนาหัวเราะ
“เมื่อเช้าคนชอบเยอะนะ”
“ไม่เอาแล้ว”
“คลิปยอดดีมาก”
ซัมเมอร์หันขวับ
“แกลงที่ไหน”
“Close Friends!”
“มีนา!”
“เพื่อนเราเอง!”
เสียงเถียงของทั้งคู่ดังไปตลอดทางที่แยกย้ายกันตามหาพี่รหัส
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ
จากบ่ายกลายเป็นเย็น
คนที่ตามหาพี่รหัสเจอแล้วก็ทยอยไปรวมตัวกันอีกฝั่ง
เหลือเพียงไม่กี่คนที่ยังยืนถือคำใบ้อยู่
หนึ่งในนั้นคือซัมเมอร์
เธอมองกระดาษในมืออีกครั้ง
โคตรหล่อ โคตรแสบ โคตรเจ้าชู้
“ช่วยกูตรงไหนวะ…”
เจ้าตัวพึมพำเบา ๆ
เธอถามรุ่นพี่ไปหลายคนแล้ว
บางคนหัวเราะ
บางคนบอกว่าไม่รู้
บางคนอ่านแล้วทำหน้าเหมือนรู้ แต่ไม่ยอมบอก
นาฬิกาในโทรศัพท์ขึ้นเกือบหกโมง
มีนากับเอมิที่หาเจอเรียบร้อยแล้ว ยืนรออยู่ไม่ไกล
“แก!”
มีนาตะโกนมา
“ไหวไหม!”
ซัมเมอร์ยกกระดาษขึ้นให้ดู
“ไม่ไหวแล้ว!”
“เต้นอีกรอบ!”
“ฝันไปเถอะ!”
เธอกำลังจะเดินกลับไปหาเพื่อนจริง ๆ เมื่อมีมือหนึ่งเอื้อมมาหยิบกระดาษคำใบ้ออกจากมือเสียก่อน
ซัมเมอร์หันขวับ
“พี่—”
ชายหนุ่มร่างสูงยืนอ่านกระดาษอยู่ตรงหน้า
เธอจำได้ว่าเขาคือคนที่มีนาพูดถึงตอนพักเที่ยง
บอส
พี่รหัสของมีนา
เขาอ่านข้อความจบ ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ
“อ๋อ”
ซัมเมอร์เลิกคิ้ว
“พี่รู้เหรอคะ”
บอสเงยหน้าขึ้น
“รู้สิ”
“จริง?”
“อือ”
เขายื่นกระดาษคืนให้
“ไม่แปลกหรอกที่เราหาไม่เจอ”
ซัมเมอร์รับกลับมา
“ทำไม”
“เพราะเจ้าของคำใบ้นอนอยู่โรงพยาบาล”
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง
“หา?”
บอสหลุดหัวเราะกับสีหน้าเธอ
“มันเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย”
“แล้ววันนี้หนูต้องทำยังไงอะคะ ต้องจับใหม่ไหม”
“ไม่ต้อง”
เขาส่ายหน้า
“พี่รหัสเราชื่อเซป”
ชื่อที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนทำให้ซัมเมอร์พยักหน้ารับช้า ๆ
“เซป…”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกพี่จะไปเยี่ยมมันพอดี”
บอสพูดต่อ
“ถ้าเราอยากไปด้วยก็ไปพร้อมกันได้”
ซัมเมอร์หันกลับไปมองเพื่อนสองคนที่ยังยืนรออยู่
“เพื่อนหนูไปด้วยได้ไหมคะ”
“ได้สิ”
“งั้นไปค่ะ”
บอสพยักหน้า
“เดี๋ยวให้มีนาบอกเวลาอีกที”
“โอเคค่ะ”
ซัมเมอร์กำลังจะเดินกลับ แต่เพิ่งนึกขึ้นได้จึงหันมาอีกครั้ง
“แล้วพี่คือพี่บอสใช่ไหมคะ”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“รู้จักพี่?”
“มีนาพูดถึงตั้งแต่พักเที่ยง”
“พูดอะไร”
ซัมเมอร์มองไปทางเพื่อนตัวเอง
มีนาที่ไม่รู้ว่าถูกพาดพิงกำลังคุยอะไรบางอย่างกับเอมิอยู่
หญิงสาวยิ้ม
“เรื่องนี้ไปถามเจ้าตัวเองดีกว่าค่ะ”
พูดจบก็รีบเดินกลับไปหาเพื่อน ทิ้งให้บอสยืนมองตามด้วยความสงสัย
“เป็นไง!”
มีนาถามทันทีที่เธอเดินมาถึง
ซัมเมอร์ยื่นกระดาษคำใบ้ให้
“เจอแล้ว แต่ตัวไม่อยู่”
“อะไรนะ”
“พี่รหัสฉันอยู่โรงพยาบาล”
เอมิขมวดคิ้ว
“เป็นอะไร”
“พี่บอสบอกว่าเกิดอุบัติเหตุ”
มีนาหันไปมองทางด้านหลังทันที
“พี่บอส?”
“อือ”
“แล้วแกคุยอะไรกับเขานานขนาดนั้น”
ซัมเมอร์ยิ้มมุมปาก
“เขาถามว่าแกพูดถึงเขาว่าอะไร”
มีนาหน้าเปลี่ยนทันที
“แกบอกไหม”
“ยัง”
“ห้ามบอกนะ!”
“ทำไม”
“ก็…”
มีนาหยุดคิด
“ไม่มีอะไรหรอก”
เอมิหัวเราะ
“ถ้าไม่มีอะไรจะกลัวอะไร”
“ไม่ได้กลัว!”
ซัมเมอร์มองเพื่อนแล้วหัวเราะตาม
แสงเย็นด้านนอกอาคารเริ่มอ่อนลงแล้ว หลังจากทั้งวันเต็มไปด้วยเสียงเพลง เสียงรุ่นพี่ และผู้คนที่ไม่รู้จัก ตอนนี้มหาวิทยาลัยค่อย ๆ เงียบลงทีละน้อย
วันแรกของการเป็นนักศึกษาจบลงโดยที่ซัมเมอร์ยังแทบไม่ทันตั้งตัว
เธอได้หลงตึก
ถูกลากออกไปเต้นต่อหน้าคนเป็นร้อย
ได้เพื่อนใหม่
แล้วก็ได้พี่รหัสที่ยังไม่ทันเห็นหน้าก็เข้าโรงพยาบาลไปเสียก่อน
“วันแรกก็ดีอยู่นะ”
มีนาพูดขึ้นขณะทั้งสามเดินออกจากอาคาร
ซัมเมอร์หันไป
“ตรงไหน”
“มีผู้ชายหล่อเยอะ”
เอมิถอนหายใจ
“ฉันไม่น่าถามในใจเลย”
ซัมเมอร์หัวเราะ
“ฉันว่าเหนื่อย”
“แต่สนุกไหม”
มีนาถาม
เธอไม่ได้ตอบทันที
สายตาไล่มองผู้คนที่ยังเดินผ่านกันไปมา แล้วเงยขึ้นมองท้องฟ้าช่วงเย็นเหนืออาคารเรียน
มันไม่ได้มีอะไรพิเศษ
แค่วันธรรมดาวันหนึ่งของนักศึกษาปีหนึ่ง
แต่สำหรับซัมเมอร์ มันกลับให้ความรู้สึกต่างจากหลายเดือนที่ผ่านมาอย่างประหลาด
ไม่มีตารางงานของใครที่ต้องคอยตาม
ไม่มีสายตาคนนอกที่ต้องระวัง
ไม่มีคำถามว่าเธอควรทำตัวยังไงเพื่อไม่ให้กระทบใคร
วันนี้เธอแค่เป็นตัวเอง
เต้นเพราะอยากเต้นให้ดี
หัวเราะเพราะเรื่องมันตลก
เถียงกับเพื่อนเวลาหงุดหงิด
และไม่ต้องคิดว่าคนอื่นจะมองอย่างไร
มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย
“อือ”
ซัมเมอร์ตอบ
“ก็สนุกดี”
มีนายิ้มกว้าง ก่อนเดินเข้ามาคล้องแขน
“บอกแล้ว มหาลัยต้องสนุก”
เอมิเดินอีกฝั่ง
“วันนี้คนพาหลงพูดเหมือนมีประสบการณ์เรียนมาสามปี”
“แกเลิกเรื่องหลงได้ยัง”
“ยัง”
“เอมิ!”
เสียงเถียงกันดังขึ้นอีกครั้งขณะที่ทั้งสามเดินออกจากมหาวิทยาลัย
และซัมเมอร์ยังไม่รู้เลยว่า พรุ่งนี้ที่โรงพยาบาล—
คนจากกระดาษคำใบ้สามคำนั้น จะเป็นเพียงคนแรกของชีวิตมหาวิทยาลัยที่เริ่มเดินเข้ามาใกล้เธอมากกว่าที่คิด
Dernier chapitre
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 31
บอสเองก็ดูเหมือนจะเข้าใจว่าโดนแซว จึงเพียงยิ้มแล้วนั่งลงโดยไม่ต่อความไม่กี่นาทีต่อมา มิกกี้กับวูล์ฟก็ตามมาสมทบโต๊ะที่ตอนแรกมีแค่สี่คนจึงแน่นขึ้นอีกครั้งซัมเมอร์ขยับเก้าอี้ให้“พวกพี่ไม่มีโต๊ะอื่นแล้วเหรอคะ”มิกกี้ลากเก้าอี้เข้ามา“มี”“แล้วทำไมต้องโต๊ะนี้”“โต๊ะนี้สนุกกว่า”เอมิที่นั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้น“พูดเหมือนพวกหนูเป็นรายการตลกเลยนะคะ”“ก็เกือบใช่”“พี่มิกกี้”“ล้อเล่นครับ”เขายกมือยอมแพ้วูล์ฟนั่งลงข้างกันโดยไม่ร่วมวงแซว แต่หลังจากกินไปได้พักหนึ่ง กลับเป็นคนพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนหันมาสนใจพร้อมกัน“เย็นนี้ฝนน่าจะหนัก”เขาวางโทรศัพท์ไว้กลางโต๊ะบนหน้าจอเป็นแผนที่พยากรณ์อากาศ มีแนวฝนสีเข้มปกคลุมหลายพื้นที่มีนาหันไปมองด้านนอก“ตอนเช้ายังดูดีอยู่เลย”“อากาศช่วงนี้เปลี่ยนเร็ว”บอสพูด ก่อนมองมาทางสามสาว“มีร่มกันไหม”ฝั่งเด็กปีหนึ่งเงียบพร้อมกันมิกกี้หัวเราะ“ไม่มีสักคน?”เอมิยกมือเล็กน้อย“หนูมีร่มพับค่ะ แต่คงไม่พอสามคน”มีนาพยักหน้าอย่างจริงจัง“ไม่เป็นไร แกถือคนเดียวก็ได้”เอมิหันมอง“ขอบคุณมากนะ”ซัมเมอร์หัวเราะ ก่อนเหลือบออกไปนอกอาคารเมฆสีเทากำลังไล่กลืนพื้นที่บนท้องฟ้าไปเรื
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 30
ไม่มีใครพาหลงอีกแล้วมีนาเดินนำอย่างภูมิใจตั้งแต่มาถึงทางแยกแรก“เห็นไหม ฉันจำทางได้แล้ว”เอมิเดินตามมาติด ๆ“ก็เมื่อวานเดินผิดจนจำได้ทุกทางแล้ว”“แกเลิกพูดเรื่องนี้ได้ไหม”ซัมเมอร์หัวเราะ“คงอีกนาน”“เพื่อนที่ดีควรลืมเรื่องน่าอายของเพื่อนบ้าง”“งั้นแกเลือกเพื่อนผิดแล้ว”“รู้ตัวช้าไปไหม”เสียงหัวเราะของทั้งสามดังไปตลอดทางเมื่อมาถึงหน้าคณะ บรรยากาศต่างจากวันกิจกรรมอย่างเห็นได้ชัดไม่มีเสียงเพลงไม่มีรุ่นพี่ยืนถือไมค์ไม่มีเด็กปีหนึ่งถูกลากออกไปทำกิจกรรมกลางลานเหลือเพียงเสียงฝีเท้า เสียงเปิดปิดประตูห้องเรียน กลิ่นกาแฟจากร้านใต้ตึก และนักศึกษาที่เดินสวนกันด้วยสีหน้าเหมือนยังตื่นไม่เต็มที่ซัมเมอร์กลับชอบภาพแบบนี้มากกว่ามันธรรมดาวุ่นวายและไม่มีใครสนใจชีวิตใครมากนักตรงนี้เธอไม่ต้องเป็นอดีตแฟนของนักแสดงชื่อดังไม่ต้องเป็นลูกสาวบ้านไหนไม่ต้องเป็นคนที่ใครรู้จักจากข่าวเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งธรรมดาคนหนึ่งก็พอ“ซัมเมอร์!”เสียงเรียกดังมาจากอีกด้านฟ้าใสเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟเย็นในมือ“วันนี้ไม่หลงแล้วใช่ไหม”มีนาหยุดทันที“ทำไมแกก็เอาด้วย”ฟ้าใสหัวเราะ“ก็เมื่อวานแกพาหลงจริง”“ฉันพาหาทาง
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 29
มีนาหมุนช้อนในมือไปมา“แกเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ”“เรื่องไหนอีก”“ถ้าเป็นเมื่อก่อน พี่กันต์ถามว่าอยากให้อยู่ต่อไหม แกคงหาเรื่องรั้งไว้แล้ว”เอมิปรายตามองมีนาเหมือนเตือนว่าไม่ต้องขุดต่อก็ได้แต่ซัมเมอร์กลับไม่ได้หลบคำถามเธอเดินกลับมาเก็บแก้วของตัวเองจากโต๊ะ“ก็คงใช่”คำตอบตรงเกินกว่าที่มีนาคาดไว้ซัมเมอร์ยกแก้วขึ้นมองรอยน้ำตรงก้นแก้วอยู่ครู่หนึ่งตอนนั้นเธอพยายามมากจริง ๆหาเรื่องไปโรงฝึกถามพี่ออกัสว่ากันต์จะมาบ้านหรือเปล่าทำเหมือนบังเอิญอยู่แถวเดียวกัน ทั้งที่รู้ตารางอีกฝ่ายแทบทุกอย่างพอย้อนกลับไปคิดตอนนี้ บางครั้งก็รู้สึกเหนื่อยแทนตัวเองในวันนั้นเหมือนกัน“แต่ฉันไม่อยากทำแบบนั้นแล้ว”เสียงของเธอนิ่งกว่าปกติ“รอมานานแล้วมันก็เหนื่อยนะ”มีนาวางช้อนลงแววตากวน ๆ หายไปจากใบหน้าเอมิเป็นคนตัดบทก่อนที่บรรยากาศจะหนักเกินไป“ใครจะอาบน้ำก่อน”มีนายกมือทันที“ฉัน”ซัมเมอร์หัวเราะ“พอเป็นเรื่องห้องน้ำแกเร็วตลอด”“ต้องรักษาสิทธิ์”“เมื่อเช้าแกยังเกือบทำพวกฉันสาย”“แต่ก็ไม่สายนี่”“เพราะเอมิปลุก”“รายละเอียดเล็กน้อย”เสียงเถียงของสามสาวกลับมาดังขึ้นอีกครั้งเรื่องของกันต์จึงถูกทิ้งไว้ตรงนั้น
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 28
หลังมื้อเย็นจบลง ห้องครัวเล็ก ๆ ก็เต็มไปด้วยร่องรอยของการใช้งานกลิ่นกระเทียมกับอาหารผัดยังลอยจาง ๆ อยู่ในอากาศ จานชามใบใหม่ที่เพิ่งแกะกล่องเมื่อช่วงบ่ายถูกวางกองรออยู่ข้างอ่าง ส่วนบนโต๊ะอาหารก็ยังมีแก้วน้ำ ถุงขนม และกล่องของหวานที่มีนาเปิดค้างไว้เหมือนยังตัดสินใจไม่ได้ว่ามื้อเย็นจบแล้วหรือยังกันต์ยืนอยู่หน้าอ่างล้างจานเสียงน้ำไหลเบา ๆ สลับกับเสียงมีนากับเอมิที่กำลังเถียงกันว่าจะเก็บขนมไว้ตรงไหน เพราะชั้นในตู้ครัวเริ่มไม่พอตั้งแต่วันแรกที่ซื้อของเข้าห้องซัมเมอร์เดินผ่านมาพอดี ก่อนจะหยุดมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังล้างกระทะอยู่“พี่ทำอาหารแล้ว ยังต้องล้างเองอีกเหรอ”กันต์เหลือบมองข้ามไหล่“แล้วจะให้ใครล้าง”ซัมเมอร์ไม่ตอบ แต่หันไปทางโต๊ะอย่างมีเป้าหมายมีนาซึ่งกำลังตักพุดดิ้งเข้าปากชะงักทันที“มองฉันทำไม”“ก็แกกินเยอะสุด”“แล้ว?”“ล้างสิ”มีนาวางช้อนลงอย่างไม่ยอมแพ้“ตอนกินก็กินด้วยกันทั้งห้อง ทำไมตอนล้างเหลือฉันคนเดียว”เอมิที่กำลังรวบกล่องอาหารเข้าตู้เย็นหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันไปหากันต์“เดี๋ยวหนูช่วยเก็บที่เหลือให้ก็ได้ค่ะพี่กันต์”“ไม่เป็นไรครับ เหลืออีกนิดเดียว”กันต์ปิดน้ำ ก่อนว
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 27
ทุกอย่างกลายเป็นความธรรมดาจนเขาไม่เคยหยุดคิดจริง ๆ ว่า คนที่เขาดูแลมาตลอดกำลังโตขึ้นเรื่อย ๆ“มองอะไร”เสียงของซัมเมอร์ดึงเขากลับมากันต์รู้ตัวว่ามองอยู่นานกว่าปกติจึงละสายตาออก“เปล่า”เธอหรี่ตา“วันนี้ทุกคนชอบตอบแต่เปล่า”“แล้วอยากให้พี่ตอบว่าอะไร”“ไม่รู้”“งั้นก็เปล่า”ซัมเมอร์ส่ายหน้าอย่างหมั่นไส้ ก่อนเดินกลับเข้าไปด้านในกันต์ยังยืนอยู่ตรงระเบียงอีกครู่หนึ่งสายตาเลยไปยังระเบียงห้องข้าง ๆ โดยไม่ตั้งใจเมื่อคืนซัมเมอร์ยืนคุยกับบอสตรงนี้ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงผนังกั้นบางส่วนจากนั้นก็แลกไลน์กันเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเรื่องนั้นถึงผุดขึ้นมาในหัวตอนนี้เหมือนตอนที่ได้ยินว่าเธอกลับจากโรงพยาบาลด้วยรถบอสหรือเมื่อครู่ ตอนเห็นอีกฝ่ายเอาตัวล็อกประตูมาให้ถึงห้องความรู้สึกรำคาญเล็ก ๆ เหล่านั้นไม่มีเหตุผลนักกันต์พยายามหาเหตุผลที่ง่ายที่สุดให้ตัวเองเขาคงยังไม่ชินซัมเมอร์เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเพิ่งเริ่มมีสังคมใหม่เริ่มรู้จักผู้ชายที่เขาไม่รู้จักมันเป็นธรรมดาที่คนซึ่งรับปากเพื่อนว่าจะช่วยดูแลน้องสาวให้ จะระวังแทนอยู่บ้างแค่นั้นเองกันต์เดินกลับเข้าไปในห้องเสียงของซัมเมอร์กับมีนากำลังเ
SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง 26
เมื่อประตูปิดลง ซัมเมอร์ก็หันกลับมาคนแรกที่สบตาเธอคือมีนาสีหน้าของอีกฝ่ายชัดเจนจนแทบไม่ต้องเดาว่าอยากพูดอะไรซัมเมอร์ชี้หน้าไว้ก่อน“ไม่ต้อง”มีนากะพริบตา“ฉันยังไม่ได้พูดเลย”“ก็รู้ว่าจะพูดอะไร”เอมิหัวเราะ“เก็บไว้ก่อน”มีนาถอนหายใจ“ไม่มีใครให้ฉันพูดอะไรเลย”กันต์หยิบตัวล็อกขึ้นมาดู“ห้องข้าง ๆ ใจดีจังนะ”ซัมเมอร์หันไปน้ำเสียงไม่ได้ผิดปกติชัดเจน แต่กลับฟังแข็งกว่าปกตินิดหนึ่งเธอไม่ได้ใส่ใจนัก“พี่บอสก็ใจดีอยู่แล้ว”นิ้วของกันต์ที่กำลังพลิกดูอุปกรณ์หยุดไปเพียงเสี้ยววินาที“เหรอ”“อือ”ซัมเมอร์มองหน้าเขา“ทำไม”“เปล่า”เขาเดินไปทางระเบียง“ไขควงอยู่ไหน”ซัมเมอร์ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง“น่าจะอยู่ในกล่องเครื่องมือ”“กล่องไหน”เธอหันไปมองกล่องหลายใบที่กองอยู่ใกล้ผนังแล้วก็เงียบกันต์มองตาม“อย่าบอกว่าไม่รู้”“ก็เพิ่งซื้อของมา”“แล้วไม่รู้ว่าเก็บอะไรไว้ไหน?”“เดี๋ยวก็หาเจอ”“นี่แหละที่พี่บอกให้จัดของให้เรียบร้อย”ซัมเมอร์หันกลับมา“อย่าเริ่มบ่น”“พี่ยังไม่ได้บ่น”“น้ำเสียงคือบ่นแล้ว”กันต์หัวเราะสุดท้ายเอมิเป็นคนหาไขควงเจอจากกล่องเล็กตรงครัวกันต์จึงถือของเดินออกไปที่ระเบียง โดยมีซัมเม
Vous vous intéresseriez aussi à
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก191.2K Vuesคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์230.2K Vuesมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ145.5K Vuesพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่605.8K Vuesบัญชีรัก ฉบับ นายช่าง
เหนือ กว่าความคาดหมาย22 Vuesภรรยาปากร้ายขอเกิดใหม่ในยุค 70(ระบบสะสมแต้ม)
Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว183 Vuesพราก
วรศิษฏ์22 Vuesเรื่องสั้นชวนฟินจบในตอน เล่มที่4
เหมือนแพ271 Vues
